Regalica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Regalica
Lokalizacja Europa
Polska
Źródło Odra Wschodnia, Szczecin
53°21′20″N 14°33′18″E/53,355556 14,555000
Ujście Dąbie, Odra
Szczecin
53°25′52″N 14°38′00″E/53,431111 14,633333
Rzeki Polski

Miedzyodrze - satellite view.jpg

Regalica

Regalica (do 1945 niem. Groβe Reglitz, po 1945 Rgilica[1]) – nazwa wschodniego ramienia Odry obowiązująca poniżej części SzczecinaKlucza do jeziora Dąbie[2].

Pomiędzy Regalicą a głównym nurtem Odry znajduje się obszar zwany Międzyodrzem. Z Odrą Zachodnią łączą ją: Skośnica, sztuczny Kanał Leśny, Parnica oraz wiele kanałów na Międzyodrzu.

Regalica odbiera część wód z Odry Wschodniej i uchodzi do Dąbia. Dalej wody przechodzą przez kanały Czapina, Babina oraz Iński Nurt do głównego biegu Odry.

Najbardziej zmieniony został odcinek rzeki na wysokości Zdrojów, obecny fragment zwany Martwą Wodą był dawniej częścią wyspy Siedlińska Kępa, a z dawnego nurtu, częściowo zasypanego, pozostała zatoka zw. Starą Martwą Wodą.

Dopływy: Obnica, Parnica, ramiona boczne: Cegielinka, Martwa Woda.

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

Nad Regalicą położone prawobrzeżne osiedla Szczecina: Klucz, Podjuchy, Zdroje i Dąbie. Rzeka stanowi również naturalną granicę pomiędzy dzielnicami Szczecina Prawobrzeżem i Śródmieściem.

Drogi i mosty nad Regalicą (licząc od południa):

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Od Parnicy do ujścia do jeziora Dąbie, rzeka przybiera nazwę Mienia (niem. Mönne). Nazwa Regalica pochodzi od słowiańskiego wyrazu "rega", czyli odnoga[potrzebne źródło]. Nazwę Regalica wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Grosse Reglitz[3].

Przypisy

  1. Terebucha, Eugeniusz Port szczeciński w: Szczecin miasto-port-okolice, Polskie Towarzystwo Geograficzne w Szczecinie, Święto Morza 1947
  2. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red.). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5.
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225, s. 4)