Regent (winorośl)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy winorośli. Zobacz też: inne znaczenie słowa regent.
Regent
‘Regent’
Winogrona regent
Winogrona regent
Gatunek Krzyżówka międzygatunkowa winorośli
Inne nazwy GF.67-198-3
Hodowca Gerhard Alleweldt[1]
Rok wyhodowania 1967[1]
Pochodzenie Niemcy
Ważne regiony uprawy Niemcy, Szwajcaria
Identyfikator VIVC 4572
Przeznaczenie owoców wino
Kolor skórki granatowoczarny
Charakterystyczne aromaty czereśnie, borówki, jeżyny
Cechy uprawowe
Dojrzewanie pierwsza dekada października
Klimat uprawy chłodne rejony
Mrozoodporność -24 ºC[2]
Preferowane gleby średniej klasy
Min. suma temp. (SAT) 2600
GDDC 1100
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Regentmieszaniec niespecyficzny odmian winorośli[3]: diana x chamburcin[1]. W Niemczech odmiana zarejestrowana 15 października 1996 (nr rejestru 1396 z ochroną do 1 kwietnia 2024) jako vinifera i chroniona prawnie w UE[1][4]. Nazwa została nadana na cześć diamentu o tej nazwie[1].

Proporcje gatunków w regencie kształtują się następująco: 78,5% Vitis vinifera + 3,3% Vitis labrusca + 14,6% Vitis rupestris + 1,6% Vitis berlandieri + 1% Vitis riparia + 1,1% Vitis lincecumii[5][6].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wzrost krzewu bardzo silny. Jest wytrzymały na mróz i mało podatny na choroby[1]. Dobrze plonuje w chłodnym klimacie. Liście średnie lub duże, 3-klapowe, z niewyraźnymi bocznymi zatokami, grubo ząbkowane lub 5-klapowe[3].

Regent – koronka

Grona średniej wielkości, jagody kuliste, małe, granatowoczarne. Miąższ bezbarwny.

Grona regenta

Fenologia[edytuj | edytuj kod]

Wiosenną wegetację rozpoczyna średnio wcześnie. Jagody wybarwiają się wcześnie[3] i dojrzewają dość wcześnie[1], na przełomie września i października, zależnie od lokalizacji. W polskich warunkach klimatycznych wymaga okrywania na zimę. Pąki wytrzymują spadki temperatur do -24 ºC[2].

Choroby[edytuj | edytuj kod]

Odmiana o wysokiej odporności na choroby grzybowe. Według badań za okres 1991-93, prowadzonych przez Instytut Hodowli Winorośli Geilweilerhof w Niemczech owoce są lekko podatne na mączniaka prawdziwego, a liście tolerancyjne. W skali 1 do 9 – wynik 3/2 (B/L: B – jagody, L – liście). Dla porównania: müller thurgau B/L=9/7, a sylvaner B/L=9/9 (gdzie 1 – brak oznak chorobowych; 9 – jagody porażone w ok. 70%, a liście prawie całkowicie). W czasie badań nie stosowano żadnej ochrony chemicznej.

Cięcie[edytuj | edytuj kod]

Krzew nie jest wymagający co do formy prowadzenia i długości pozostawionych pędów. Owocuje obficie nawet przy formie niskiej głowy i cięciu na czopki 4-5 pąkowe[3].

Parametry dojrzewania[edytuj | edytuj kod]

  • Kolekcja polowa, Skierniewice 2009, termin zbioru – 29 września: masa gron 137 g; masa jagody 2,28 g; zawartość ekstraktu w jagodach określana refraktometrem – 20,1%[3].
  • Kolekcja polowa, Skierniewice 2012, termin zbioru – 24 września: plon: 1,03 kg/krzew; masa grona 139 g; masa jagody 2,16g; ekstrakt: 23,1%[7].

Wino[edytuj | edytuj kod]

Wino cechuje się lekkim owocowym aromatem, podobnym do wina z pinot noir, ale ma o wiele ciemniejszą barwie i mniejszą ilości tanin, przez co jest łagodniejsze od win burgundzkich[3]. Duży sukces odmiany przypisuje się właśnie dobrej charakterystyce wina[1].

Najwięcej wina z tej odmiany wytwarzają Niemcy (uprawy na ponad 2000 ha, co zapewnia szóste miejsce wśród odmian o ciemnej skórce)[8] i Szwajcaria (40 ha)[1]. W mniejszych ilościach wytwarzane jest także w Polsce[9] oraz wielu innych krajach o chłodnym klimacie (np. Wielka Brytania, Szwecja i Belgia)[1]. Wina odmianowe z regenta zdobywają nagrody na corocznych międzynarodowych konkursach win PIWI (fungus resistant grape varieties)[10].

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 881-882. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 Roman Myśliwiec: Uprawa winorośli. 2012. [dostęp 2014-02-14]. s. 57.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Jerzy Lisek: Winorośl w uprawie przydomowej i towarowej. Warszawa: Hortpress, 2011, s. 43,51.
  4. 4,0 4,1 Community Plant Variety Office. [dostęp 2014-01-14].
  5. 5,0 5,1 Parentage Chamburcin. [dostęp 2014-01-14].
  6. 6,0 6,1 Michael Strien: Genetyczne pochodzenie odmian winorośli hybrydowych. 2010. [dostęp 2014-01-18].
  7. 7,0 7,1 Jerzy Lisek: Sad Nowoczesny “Plonowanie w 2012 r. i perspektywy”. Warszawa: Hortpress, 4/2013, s. 120-121.
  8. 8,0 8,1 Deutscher Wein Statistik 2013/2014 (niem. • ang.). Deutscher Weininstitut, 2013. [dostęp 18 stycznia 2014].
  9. 9,0 9,1 polskie wina. [dostęp 2014-01-16].
  10. 10,0 10,1 International competition PIWI varieties of wine. 2012/2013. [dostęp 2014-01-14].