Reguła fonologiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Reguła fonologiczna jest jednym ze sposobów sformułowania generalizacji opisującej proces fonologiczny w danym języku. Na przykład, regułą fonologiczną w języku polskim jest asymilacja dźwięczności, co odnosi się do typu asymilacji zachodzącej między dwoma obstruentami: w wyrazie las wypowiadamy na ogół bezdźwięczną spółgłoskę szczelinową [s], jednak w sekwencji las był dźwięk ten ulega wpływowi następującego po nim dźwięcznego [b] i jest wypowiadany jako [z].

Reguły fonologiczne są podstawowym mechanizmem w klasycznej teorii fonologii generatywnej. Podstawowy wzorzec reguły fonologicznej to:

A→B/C_D

Oznacza to: A zamienia się w B (w środowisku) pomiędzy C i D. Wyżej wspomniana asymilacja dźwięczności może być więc (w uproszczeniu, tj. abstrahując od teorii cech dystynktywnych) opisana w sposób następujący: bezdźwięczny obstruent zamienia się w dźwięczny obstruent przed następującym po nim dźwięcznym obstruentem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Carr, Phillip. 2008. A Glossary of Phonology. Edinburgh: Edinburgh University Press.