Reguły Fajansa
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
W chemii nieorganicznej, reguły Fajansa, sformułowane przez Kazimierza Fajansa w 1923 r.[1] są stosowane do przewidywania czy wiązanie chemiczne będzie miało charakter kowalencyjny czy jonowy, w zależności od ładunku elektrycznego potencjalnie mającego powstać kationu i względnych wymiarów kationu i ewentualnego anionu. Reguły te mogą być podsumowane jak w następującej tabeli:
| Jonowe | Kowalencyjne |
|---|---|
| Mały ładunek dodatni | Duży ładunek dodatni |
| Duży kation | Mały kation |
| Mały anion | Duży anion |
Dlatego chlorek sodu (zawierający względnie duży kation (~1 Å) o małym dodatnim ładunku (+1) i relatywnie mały anion (2Å)) jest jonowy; a jodek glinu (AlI3) (z kationem o dużym dodatnim ładunku (+3) i względnie dużym anionem) jest kowalencyjny.
Polaryzacja wiązań może być zwiększona poprzez:
- duży ładunek i mały wymiar kationu
- duży ładunek i duży wymiar anionu
- niekompletnie wypełnioną walencyjną powłokę elektronową
Przypisy
- ↑ Fajans, K.. Struktur und Deformation der Elektronenhüllen in ihrer Bedeutung für die chemischen und optischen Eigenschaften anorganischer Verbindungen. „Naturwiss.”, s. 165–72, 1923. Kasimir Fajans; Joos, G.. Molrefraktion von Ionen und Molekülen im Lichte der Atomstruktur. „Z. Phys.”, s. 1–46, 1924. Fajans, K.. „Z. Kristallogr.”, s. 18, 1925.
