Reguły Fajansa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

W chemii nieorganicznej, reguły Fajansa, sformułowane przez Kazimierza Fajansa w 1923 r.[1] są stosowane do przewidywania czy wiązanie chemiczne będzie miało charakter kowalencyjny czy jonowy, w zależności od ładunku elektrycznego potencjalnie mającego powstać kationu i względnych wymiarów kationu i ewentualnego anionu. Reguły te mogą być podsumowane jak w następującej tabeli:

Jonowe Kowalencyjne
Mały ładunek dodatni Duży ładunek dodatni
Duży kation Mały kation
Mały anion Duży anion

Dlatego chlorek sodu (zawierający względnie duży kation (~1 Å) o małym dodatnim ładunku (+1) i relatywnie mały anion (2Å)) jest jonowy; a jodek glinu (AlI3) (z kationem o dużym dodatnim ładunku (+3) i względnie dużym anionem) jest kowalencyjny.

Polaryzacja wiązań może być zwiększona poprzez:

  • duży ładunek i mały wymiar kationu
  • duży ładunek i duży wymiar anionu
  • niekompletnie wypełnioną walencyjną powłokę elektronową

Przypisy