Rejon brzostowicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
brzostowicki
Бераставі́цкі раё́н
Jezioro w Wielkiej Brzostowicy
Jezioro w Wielkiej Brzostowicy
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód grodzieński
Siedziba Brzostowica Wielka
Powierzchnia 743,58 km²
Populacja (2009)
• liczba ludności

18 017
• gęstość 24,2 os./km²
Nr kierunkowy +375-15
Kod pocztowy 231 7хх
Szczegółowy podział administracyjny
Liczba sielsowietów 8
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Białoruś

Rejon brzostowicki (biał. Бераставі́цкі раё́н, Bierastawicki rajon, ros. Берестовицкий район) — jednostka administracyjna położona w południowo-zachodniej części obwodu grodzieńskiego Białorusi. Centrum administracyjnym jest osiedle typu miejskiego Brzostowica Wielka.

Rejon graniczy z rejonami obwodu grodzieńskiego: grodzieńskim, mostowskim, świsłockim i wołkowyskim, a także, od zachodu, z Polską. Jego powierzchnia wynosi 743 km², rozciągłość z północy na południe 45 km, z zachodu na wschód - 25 km. Ludność liczy 19 975 osób (2006). Ludność miejska stanowi 37,5% ogółu. Średnia gęstość zaludnienia wynosi 26,9 os/km².

Rejon utworzony został 15 stycznia 1940, po zajęciu wschodnich ziem II Rzeczypospolitej przez ZSRR. Otrzymał wówczas nazwę rejonu kryneckiego. Po tym, jak Białostocczyzna z Krynkami zostały zwrócone Polsce, 20 września 1944 rejon przemianowano na brzostowicki.

Rejon dzieli się na 8 sielsowietów: brzostowicki, ejsmontowski, koniuchowski, makarowiecki, małobrzostowicki, olekszycki, parchimowski, i pograniczny. 16 października 2007 miejscowość Pograniczny zmieniła status z osiedla typu robotniczego na wieś, a tym samym pograniczny sowiet osiedlowy stał się ósmym sielsowietem.

W roku 1991 w skład rejonu wchodziło 129 miejscowości.

W rejonie działa 14 wspólnot religijnych: 8 prawosławnych, 5 katolickich i jedna ewangelicka.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Rejon brzostowicki ma powierzchnię 743,58 km². Lasy zajmują powierzchnię 128,21 km², bagna 44,43 km², obiekty wodne 6,69 km²[1].

Flaga i herb[edytuj | edytuj kod]

Flaga i herb rejonu brzostowickiego zostały ustanowione 17 lipca 2006 roku rozporządzeniem prezydenta Białorusi nr 455[2].

Rzeźba i bogactwa naturalne[edytuj | edytuj kod]

Rejon leży na południowym odgałęzieniu Grzędy Białoruskiej. Dużą jego część zajmuje Wysoczyzna Wołkowyska, na północy - część Niziny Niemeńskiej, na północnym zachodzie sięga Wzgórz Sokólskich. Przeważają wysokości w granicach 160 – 200 m n.p.m. Najwyższy punkt, 212 m, położony jest w północnej części rejonu, na obszarze Grzędy Mogilańskiej[3]

Zasoby naturalne: torf (Olekszyce), wysokiej jakości glina ceglana (Znojdzino), piaski budowlane, duże zasoby wód mineralnych.

Klimat i roślinność[edytuj | edytuj kod]

Klimat umiarkowany kontynentalny. Średnia temperatura stycznia -5°С, lipca 18°С. Średnioroczna suma opadów 560 mm. Okres wegetacji roślin 200 dni. Lasy pokrywają 15% powierzchni rejonu. Przeważają lasy sosnowe, świerkowe, występują też brzozowe, dębowe, grabowe. Bagna pokrywają 7,6% powierzchni rejonu[3].

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Całkowita powierzchnia terenów objętych gospodarką wiejską wynosi 50,9 tys. ha, z których osuszonych jest 7,9 tys. ha. Główne gałęzie wiejskiej gospodarki to: hodowla zwierząt na mleko i mięso, uprawa zbóż, pasz, ziemniaków i buraków cukrowych. Między Ojcowem i Brzostowicą Wielką uprawiane są buraki cukrowe. W miejscowościach tych występuje też drobny przemysł spożywczy, głównie przetwórstwo (produkcja masła, spirytusu). W północnej części rejonu, w okolicy miejscowości Znojdzino, produkowane są cegły[4]. W rejonie pozyskiwane jest też na ograniczoną skalę drewno dla celów budowlanych.

W północnej części znajdują się trzy niewielkie ośrodki przemysłu wydobywczego. W Mandzinie pozyskiwana jest glina dla cegielni w Znojdzinie. Na wschód od niej znajdują się dwie kopalnie odkrywkowe, w których przedsiębiorstwo "Indurskoje" wydobywa mieszankę piaskowo-żwirową[4].

Przez rejon przechodzi linia kolejowa BiałystokWołkowysk, jednak wykorzystywana jest tylko do stacji Pograniczny i przez to nie stanowi międzynarodowego połączenia. Istnieją też drogi na Białystok, Grodno, Świsłocz i Wołkowysk. W południowej części rejonu przebiegają w kierunku wschód-zachód: elektryczna linia przesyłowa do Polski oraz gazociąg ze Słonima do Polski i dalej do Niemiec[4].

Ze względu na przygraniczny charakter rejonu działają także 4 posterunki graniczne, punkt kontroli granicznej oraz punkt celny "Brzostowica" Grodzieńskiego Urzędu Celnego[3].

Ludność[edytuj | edytuj kod]

W 2009 roku rejon zamieszkiwało 18 017 osób, w tym 5 720 w osiedlach typu miejskiego i 12 297 na wsi[5].

Edukacja i zdrowie[edytuj | edytuj kod]

Na terenie rejonu działają: Małobrzostowicka Szkoła Zawodowa Nr 195 Przemysłu Przetwórczego, Brzostowicka Szkoła Zawodowa Nr 194 Gospodarki Wiejskiej, a także 8 szkół średnich, 4 szkoły podstawowe, 2 dziecięco-młodzieżowe szkoły sportowe, 1 szkoła muzyczna, 2 szkoły artystyczne, 11 instytucji przedszkolnych, 18 klubów, 9 kin i 23 biblioteki. We wsi Makarowce znajduje się internat dla osób starszych i niepełnosprawnych. Działają też 3 szpitale, 4 przychodnie i 11 puntów pomocy medycznej[3].

Przypisy

  1. Gosudarstwiennyj ziemielnyj kadastr po sostojaniju na 1 janwaria 2011 g. (ros.). Państwowy Komitet ds. Nieruchomości Republiki Białorusi. [dostęp 2011-05-15].
  2. Alaksandr Łukaszenka: Ukaz Priezidienta Riespubliki Biełaruś ot 17 ijula 2006 g. № 455 – Ob uczrieżdienii oficyalnych gieraldiczeskich simwołow administratiwno-territorialnych jedinic Grodnienskoj obłasti (ros.). Narodowy Internetowy Portal Prawny Republiki Białorusi, 2006-01-20. [dostęp 2011-05-04].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Бераставіцкі раён // Grodzieński Obwodowy Komitet Wykonawczy
  4. 4,0 4,1 4,2 Grodnienskaja obłast′. Ekonomiczeskaja karta. W: pod red. R. A. Żmojdiaka: Gieografija Biełarusi. Atłas. 10 kłass. s. 59.
  5. Pieriepiś nasielenija Riespubliki Biełaruś 2009 goda. Czislennost′ nasielenija obłastiej i rajonow. Grodnienskaja (ros.). Narodowy Komitet Statystyczny Republiki Białorusi. [dostęp 2011-05-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-09-18)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]