Rejon prigorodny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
prigorodny
ros. Пригородный район
Państwo  Rosja
Republika  Osetia Północna
Siedziba Oktiabrskoje
Powierzchnia 1 460 km²
Populacja (2005)
• liczba ludności

102 300
• gęstość 70,1 os./km²
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Portal Portal Rosja

Rejon prigorodny (rejon przymiejski) (ros. Пригородный район) - rejon w należącej do Rosji północnokaukaskiej republice Osetii Północnej-Alanii.

Rejon prigorodny leży we wschodniej części republiki. Jego ośrodkiem administracyjnym jest wieś Oktiabrskoje.

Nazwa rejonu nawiązuje do faktu, stanowi on otoczenie stolicy Osetii i jej największego miasta - Władykaukazu, który jednak nie wchodzi w skład rejonu.

Powierzchnia i ludność[edytuj | edytuj kod]

Rejon ma powierzchnię 1,46 tys. km²; zamieszkuje go ok. 102,3 tys. osób (2005 r.). 100% populacji stanowi ludność wiejska, gdyż do rejonu nie należy żaden ośrodek miejski. Na terenie rejonu znajduje się co prawda największe osetyjski miasto - Władykaukaz, jednak z administracyjnego punku widzenia nie wchodzi ono w skład tej jednostki podziału administracyjnego i stanowi miasto wydzielone.

Gęstość zaludnienia w rejonie wynosi 70 os./km²

Zdecydowaną większość populacji stanowią Osetyjczycy; istnieje także niezbyt liczna mniejszość rosyjska oraz inguska; w niektórych wsiach , położonych na wschodzie rejonu, przy granicy z Ingusztią odsetek Inguszy przekracza 90%.

Historia i spory terytorialne[edytuj | edytuj kod]

Wschodnia część obszaru rejonu do 1944 r. stanowiła część Czeczeńsko-Inguskiej ASRR i była zamieszkana głównie przez Inguszy. Po likwidacji Czeczeńsko-Inguskiej ASRR i wysiedleniu Inguszy do Azji Środkowej tereny zlikwidowanej republiki podzielono pomiędzy sąsiednie jednostki polityczno-administracyjne, m.in. ówczesną Północnoosetyjską ASRR, której przyznano zachodnie skrawki byłej Czeczeńsko-Inguskiej ASRR. Obszary te zasiedlono Osetyjczykami. Po śmierci Stalina zezwolono na powrót Inguszy do ojczyzny i reaktywowano Czeczeńsko-Inguską ASRR (1957), jednak przyznanych Osetii terenów nie włączono ponownie w granice Czeczeno-Inguszetii, Mimo to nie czyniono trudności powracającym do dawnych domów Inguszom, którzy wkrótce przeważyli liczebnie nad niezbyt licznymi osadnikami osetyjskimi. Po rozpadzie ZSRR i wykształceniu autonomicznych republik rosyjskich: Osetii Północnej i Inguszetii, pomiędzy nimi rozgorzał spór o wschodnie tereny rejonu prigorodnego. Otwarte walki, które wybuchły w październiku 1992, doprowadziły do śmierci ok. 800 osób i wypędzenia ponad 30 tys. Inguszów[1]. (dane inguskie wskazują, że mogło być ich nawet 64 tys.[2]).

Information icon.svg Osobny artykuł: Wojna osetyjsko-inguska.

W ich miejsce osadzono Osetyjczyków z Południowej Osetii - ofiary czystek etnicznych związanych z konfliktem między separatystyczną gruzińską prowincją Południową Osetia a władzami centralnymi w Tbilisi.

Przypisy

  1. Matuszek E.: Narody Północnego Kaukazu. Historia - kultura - konflikty (1985-1991). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2007, s. 159-160. ISBN 978-83-7441-768-6.
  2. RUSSIA. THE INGUSH-OSSETIAN CONFLICT IN THE PRIGORODNYI REGION