Rekinek psi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rekinek psi
Scyliorhinus canicula[1]
(Linnaeus, 1758)
Rekinek psi
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada chrzęstnoszkieletowe
Podgromada spodouste
Rząd żarłaczokształtne
Rodzina rekinkowate
Rodzaj Scyliorhinus
Gatunek rekinek psi
Synonimy
  • Catulus duhamelii Garman, 1913
  • Sciliorhinus caniculus (Linnaeus, 1758)
  • Scyliorhinus canicula albomaculata Pietschmann, 1906
  • Scyliorhinus caniculus (Linnaeus, 1758)
  • Squalus canicula Linnaeus, 1758
  • Squalus catulus Linnaeus, 1758
  • Squalus elegans Blainville, 1825
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Rekinek psi[3], rekinek[4] (Scyliorhinus canicula) – gatunek ryby chrzęstnoszkieletowej z rodziny rekinkowatych (Scyliorhinidae), spotykana również pod nazwą mały rekinek koci. Poławiany jako ryba konsumpcyjna. Wystawiany w akwariach publicznych. Nie stanowi zagrożenia dla człowieka.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Północno-wschodni Atlantyk – od zachodniej Norwegii i Wysp Szetlandzkich po Senegal, kanał La Manche, Morze Północne, cieśniny Skagerrak, Kattegat, Wielki i Mały Bełt, również Morze Śródziemne.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Ciało wydłużone, bardzo smukłe, z krótkim, zaokrąglonym pyskiem; podłużno-owalne oczy z grubym fałdem skórnym na dolnym brzegu, bez przesłony migawkowej, otwory nosowe (na dolnej stronie głowy) łączą się rynienkami z krawędzią warg; zatyczki nosowe niemal stykają się wzdłuż linii środkowej głowy przed otworem gębowym; pięć małych szczelin skrzelowych, z których dwie ostatnie znajdują się nad płetwą piersiową; zęby bardzo liczne ale drobne; dwie, bardzo przesunięte ku tyłowi ciała płetwy grzbietowe, tak że przednia znajduje się nad lub za nasadą płetw brzusznych, tylna zwykle za nasadą płetwy odbytowej; tylne krawędzie płetw brzusznych wydłużone i spiczaste; górny płat płetwy ogonowej nieznacznie wygięty do góry, dolny płat większy; grzbiet brązowy do czerwono-brązowego, szary lub żółtawoszary, pokryty wieloma małymi i kilkoma większymi brązowymi lub czarnymi plamami, niekiedy również małymi białymi piętnami; brzuch jasnoszary lub żółtawy, bez plam; młode rekinki psie posiadają 6-7 nieostro ograniczonych, ciemnych, poprzecznych pasów.

Dorasta przeciętnie do 60–75 cm, maksymalnie do 100 cm długości i 3 kg masy ciała.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Przebywa najchętniej na ławicach obficie porośniętych glonami, na głębokościach z zakresu 10–400 m, w Morzu Jońskim spotykany na głębokości do blisko 800 m. Prowadzi przydenny tryb życia, zwykle w większych grupach, w ciągu dnia spotykany najczęściej, gdy "śpi" na dnie, staje się aktywny dopiero o zmierzchu.

Żywi się drobnymi zwierzętami bentonicznymi (mięczaki, skorupiaki, ryby oraz kalmary).

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Osiąga dojrzałość płciową przy długości ciała blisko 60 cm. Pod koniec lata dorosłe osobniki schodzą na głębszą wodę, gdzie odbywają gody. Rekinek psi jest jajorodny. 6-centymetrowe jaja otoczone rogową otoczką (tzw. torebka syreny) przyczepione są parami do glonów i kamieni za pomocą długich, giętkich nici. Liczba jaj 2–20 szt., okres inkubacji 5–11 miesięcy.

Przypisy

  1. Scyliorhinus canicula w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Scyliorhinus canicula. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Stanislav Frank: Wielki atlas ryb. Przekład: Henryk Szelęgiewicz. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1974.
  4. Stanisław Rutkowicz: Encyklopedia ryb morskich. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1982. ISBN 83-215-2103-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Mały słownik zoologiczny: ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
  2. Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby morskie. Warszawa: GeoCenter, 1996. ISBN 83-7129-306-2.
  3. Włodzimierz Załachowski: Ryby. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997. ISBN 83-01-12286-2.