Rekowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rekowa
Lokalizacja Europa
Polska
Ujście Rega
53°49′05″N 15°16′16″E/53,818056 15,271111
Długość 22,01 km
Powierzchnia zlewni 110,4 km²
Największe dopływy Dąbrówka, Łabunia, Wicimica
mapa
Uproszczona mapa Regi z ujęciem Rekowej
Uproszczona mapa Regi z ujęciem Rekowej
Rzeki Polski
Zobacz hasło Rekowa w Wikisłowniku

Rekowarzeka w północno-zachodniej Polsce, prawobrzeżny dopływ Regi o długości 22,01 km. Powierzchnia zlewni Rekowej wynosi 110,4 km²[1].

Rzeka bierze źródło pomiędzy wsią Gardzin a przysiółkiem Gozdno, skąd płynie na zachód[2]. W pobliżu wsi Łabuń Mały skręca w kierunku jeziora Łabuń, do którego wpada od południowego brzegu. Wypływa z jeziora od zachodniego brzegu i płynie na północ. Płynie małym spadkiem 0,2-0,3‰ przez duże powierzchnie łęgów zabagnionych[1]. Pomiędzy osadą Porąbka a wsią Iglice do Rekowej wpada struga Łabunia. Na południe od wsi Wicimice rzeka zakręca dużym łukiem, a następnie odbiera wody ze strugi Wicimicy od prawego brzegu i płynie w kierunku południowo-zachodnim.

Na zachód od wsi Gostyń Łobeski na 5,13 km od ujścia rzeka jest przedzielona urządzeniami zastawkowymi o świetle 3 m, które piętrzą wodę do celów energetyki wodnej do wysokości 2,2 m. W końcowym odcinku zwiększa się przepływ Rekowej, wskutek spadku wynoszącego 15‰[1]. Rekowa wpada do Regi poniżej Płotów.

W dolinie Rekowej występują lasy łęgowe o drzewostanach jesionowo-olszowych i wiązowych. Na źródliskowej skarpie Rekowej przy ujściu, stwierdzono występowanie rzadkiego gatunku – bieńca czerwonego[3].

W 2006 roku przeprowadzono ocenę jakości wód na 1,2 km od ujścia Rekowej do Regi, na moście w pobliżu Płotów, gdzie oceniono wody na III klasę jakości[4]. W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Rekowej w punkcie ujścia do Regi. W ich wyniku oceniono elementy fizykochemiczne poniżej stanu dobrego, elementy biologiczne określono na I klasy, a stan ekologiczny na umiarkowany. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Rekowej[5].

Nazwę Rekowa wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Krebs Bach[6].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Zachodniopomorski Zarząd Melioracji w Szczecinie Za: 7.3.1. Rzeki. W: Program Ochrony Środowiska Powiatu Gryfickiego. Gryfice: 2003-12-30, seria: Uchwała nr XVI/77/03 Rady Powiatu Gryfickiego z dnia 30 grudnia 2003. [dostęp 2009-07-11].
  2. Arkusz N-33-79-D. W: Zakład Hydrografii i Morfologii Koryt Rzecznych IMGW: Rastrowa Mapa Podziału Hydrograficznego Polski. Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej, 2007-10. [dostęp 2009-07-11].
  3. 3.1.1. Charakterystyka ogólna podstawowych elementów. W: Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Płoty. Urząd Miejski w Płotach, s. 41. [dostęp 2009-09-18].
  4. Rzeki. W: Raport o stanie środowiska w województwie zachodniopomorskim w latach 2006-2007. Szczecin: WIOŚ Szczecin, 2008-12-30, s. 58, 66.
  5. Ocena jakości wód powierzchniowych w woj. zachodniopomorskim w roku 2008. WIOŚ Szczecin, 2009-07-10, s. 8.
  6. Rozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (M.P. z 1948 r. Nr 78, poz. 692, s. 22)