Religie a homoseksualizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wpływ na sytuację osób homoseksualnych w społeczeństwach wywierają między innymi poglądy religijne[1]. Większość wyznań trzech religii abrahamicznych: judaizm, chrześcijaństwo i islam, w różnym stopniu nie akceptuje orientacji homoseksualnej na równi z orientacją heteroseksualną, jednocześnie twierdząc, że kontakty homoseksualne stanowią grzech i są niedopuszczalne moralnie[2]. Wraz z rozwojem społeczeństw te opinie i twierdzenia ulegały różnym przemianom w wielu z tych wyznań: od całkowitej negacji po częściową akceptację[3].

Judaizm[edytuj | edytuj kod]

Żydzi ortodoksyjni w ich interpretacji Tory i Talmudu potępiają czynny homoseksualizm, nie przywiązując wagi do pragnień homoseksualnych, które uważają za pozbawione znaczenia moralnego. Zjednoczona Synagoga Judaizmu Konserwatywnego, największa organizacja tego nurtu judaizmu wyraziła stanowisko, że status Żydów homoseksualistów powinien być podobny, jak Żydów naruszających jedną z pozostałych 613 micw judaizmu; nie uznaje związków homoseksualnych i nie ordynuje homoseksualnych rabinów, ale sprzeciwia się dyskryminacji prawnej i nie wyłącza gejów i lesbijek z synagogi. Judaizm reformowany, aczkolwiek dopiero od niedawna, zezwala na uczestniczenie rabinów w ceremoniach błogosławienia związków jednopłciowych. Światowemu Kongresowi Żydowskich Organizacji Gejów i Lesbijek "Keshet Ga'avah" odmówiono przyjęcia w skład Światowego Kongresu Żydów.

Natomiast progresywne formy judaizmu jak judaizm reformowany, judaizm rekonstrukcjonistyczny oraz judaizm liberalny akceptują w takim samym stopniu seks homoseksualny i heteroseksualny. Przedstawiciele judaizmu rekonstrukcjonistycznego wierzą, iż tradycyjne prawo przeciwko homoseksualności nie jest obowiązującym prawem, gdyż nie odzwierciedla nowego rozumienia seksualności człowieka.

Według judaizmu ortodoksyjnego czynnością homoseksualną nie są: 1) stosunek między dwiema kobietami, Tora według nich zabrania tylko stosunków seksualnych między mężczyznami; 2) stosunek oralny między dwoma mężczyznami także nie jest czynnością homoseksualną, za akt homoseksualny jest uważany tylko stosunek analny.

Chrześcijaństwo[edytuj | edytuj kod]

Wczesnochrześcijańska teologia podkreślała znaczenie grzechu nieczystości i gloryfikowała dziewictwo[4]. Ponadto jak dowodził św. Augustyn spośród wszystkich grzechów najgorszy jest grzech przeciw "naturze", bo "pożycie samo jest tu pogwałcone, a przecież winno ono być z Bogiem; bo perwersyjną lubieżnością plami się naturę, której On sam jest Twórcą". Za grzech taki uchodziły praktyki seksualne nie pozwalające na poczęcie: masturbacja, seks homoseksualny, seks heteroseksualny tylko dla przyjemności i inne zachowania seksualne, które określano łącznie jako "sodomię", za którą chrześcijański cesarz Teodozjusz I Wielki, za namową ówczesnego biskupa Mediolanu świętego Ambrożego, w 390 roku wprowadził karę śmierci poprzez spalenie na stosie[5][6].

Transparent Wszyscy mile widziani z tęczową flagą nad wejściem do kalwinistycznego Kościoła Pielgrzymów

Współczesne wyznania chrześcijańskie mają różny stosunek do orientacji homo- i biseksualnej jak i samych kontaktów homoseksualnych. Poglądy te jednocześnie stanowią oś sporu między liberalną i konserwatywną teologią. Liberalni teologowie postrzegają orientację homoseksualną jako stałą, niewybraną, normalną i neutralną moralnie dyspozycję mniejszości ludzkości. Interpretują oni potępiające kontakty homoseksualne fragmenty Biblii jako uwarunkowane kulturowo (podobnie jak fragmenty dopuszczające wielożeństwo i niewolnictwo). Teologowie konserwatywni postrzegają homoseksualizm jako zło, często zakładają, że orientacja homoseksualna jest wynikiem wyboru, podlega zmianie, jest zachowaniem nienaturalnym i niemoralnym, niezależnie od rodzaju relacji, w jakiej jest wyrażana.

Do najbardziej akceptujących homoseksualizm Kościołów chrześcijańskich należy zaliczyć luteran skandynawskich, niektóre kościoły anglikańskie, prezbiteriańskie, kongregacjonalistyczne, metodystyczne, i inne, które udzielają błogosławieństwa parom homoseksualnym lub uznają je za małżeństwa. W Niemczech pojawiają się ośrodki duszpasterskie - np. przy jednym z ewangelickich kościołów w Kolonii. W USA największym kościołem zaliczanym do tej grupy jest kongregacjonalistyczny Zjednoczony Kościół Chrystusa. Niektóre kościołów chrześcijańskie są podzielone w tej kwestii, a niektóre znajdują się na krawędzi schizmy (np. wspólnota anglikańska po wyświęceniu homoseksualisty Gene'a Robertsona przez Kościół episkopalny w USA).

Większość kościołów ewangelikalnych i fundamentalistycznych nie akceptuje homoseksualizmu (największą z nich w USA jest Południowa Konwencja Baptystów). Jednoznaczne, sprzeciwiające się stanowisko w tej sprawie zajmują zielonoświątkowe Zbory Boże, Armia Zbawienia, Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich oraz Adwentyści Dnia Siódmego (wyjątek: Międzynarodowe Braterstwo Adwentystów Dnia Siódmego).

Biblia a homoseksualizm[edytuj | edytuj kod]

Biblia w kilku fragmentach mówi o męskiej aktywności homoseksualnej:

  • Biblijna historia o Sodomie i Gomorze (Księga Rodzaju, rozdz. 19,1-29) przedstawia zniszczenie dwóch miast, których mieszkańcy dopuszczali się niesprawiedliwości. Próbowali oni zmusić sprawiedliwego Lota do wydania im dwóch gości, których zamierzali zgwałcić. Opowiadanie to jest wiązane z potępieniem aktywności homoseksualnej, chociaż większość odwołań, zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie (z wyjątkiem Listu Judy) wskazuje również inne grzechy mieszkańców Sodomy, np. księga Ezechiela (16,48-50) na pychę, wyniosłość, zachłanność oraz brak gościnności.
  • Księga Kapłańska (18,22 i 20,13). W dwóch wersach tekst wspomina o aktywności homoseksualnej między mężczyznami. Nie będziesz obcował z mężczyzną, tak jak się obcuje z kobietą. To jest obrzydliwość oraz Ktokolwiek obcuje cieleśnie z mężczyzną, tak jak się obcuje z kobietą, popełnia obrzydliwość. Obaj będą ukarani śmiercią, sami tę śmierć na siebie ściągnęli. Według tradycyjnej interpretacji fragmenty te potępiają akty homoseksualne, dodatkowo wyliczając je w otoczeniu zoofilii i kazirodztwa. Choć należy podkreślić, że w tym samym rozdziale mówi się, że śmiercią będzie karany każdy, kto złorzeczy ojcu lub matce, kto popełnia cudzołóstwo, kto obcuje cieleśnie z żoną swojego ojca lub z żoną syna. Według sądu w Saskatchewan w Kanadzie oraz serwisu religioustolerance.org fragmenty te, jeśli są umieszczone w określonym kontekście, mogą być przykładem mowy nienawiści[7][8]. Historycznie fragmenty te były cytowane przez chrześcijan uzasadniając prześladowania osób homoseksualnych na przestrzeni setek lat[9] (zob. en:sodomy law). Kilku teologów podważa tradycyjną interpretację i pozostaje to kwestią dyskusji, czy zawarty zakaz ma charakter rytualny (i wtedy dotyczyłby tylko Żydów), czy moralny. Podnoszona jest też inna wątpliwość, jakie konkretnie zachowania seksualne są zabronione w księdze: czy seks analny, czy też inne zachowania seksualne między mężczyznami. Nie jest również pewne jak należy rozumieć słowo "obrzydliwość". W hebrajskim oryginale użyto słowa toevah, co oznacza: nieczystość, obrzydliwość, tabu; a nie zimah: niesprawiedliwość, zły czyn, grzech. Podobnie w greckim przekładzie z lat 300-150 p.n.e., użyto terminu bdelygma (nieczystość), zamiast anomia (niesprawiedliwość, zły czyn, grzech). Z punktu widzenia historycznego zaliczenie aktów homoseksualnych w księdze do czynów „obrzydliwych” przez niektórych jest uzasadniane stosunkiem Starożytnych Żydów do Egipcjan i Kanaanejczyków. W czasach, gdy Żydzi pod przewodnictwem Mojżesza opuścili Egipt i po długiej wędrówce osiedli na ziemi Kanaan, wyrazem kultu religijnego Egipcjan i Kanaanejczyków było oddawanie czci bożkom oraz nierząd sakralny - prostytucja uprawiana przez przedstawicieli obu płci na terenie świątyń. Aby zachować we wrogim otoczeniu własną tożsamość etniczną, kapłani żydowscy wprowadzili zakaz brania udziału we wszelkich rytualnych obrządkach kananejskich, zwłaszcza czczenia bożków i sakralnego nierządu (w tym homoseksualnego)[10][11]
  • List do Rzymian (1,26-27) w którym żądza mężczyzn i kobiet wobec osób tej samej płci jest przedstawiona jako wynik bezbożności i pychy. Fragment określa te zachowania jako "przeciwne naturze". "... porzuciwszy normalne współżycie z kobietą, zapałali nawzajem żądzą ku sobie". Tymczasem teologowie uznający bezgrzeszność aktów homoseksualnych (np: niektórzy anglikańscy) zauważają, iż św. Paweł w toku wywodu retorycznego, specyficznego dla jego stylu, przytacza nie własny pogląd, ale obiegową opinię, popularną pomiędzy Żydami żyjącymi wśród pogan[12].
  • Pierwszy List do Koryntian (6,9-10) w katalogu osób potępionych, które nie odziedziczą Królestwa Bożego wymienia kategorię osób różnie tłumaczonych (np. Biblia Tysiąclecia określa ich jako "mężczyźni współżyjący ze sobą"). Niektórzy badacze zwracają uwagę, iż w oryginale zamiast znanego ówcześnie słowa paiderasste zostało użyte słowo arsenokoitai, niespotykane nigdzie wcześniej, utworzone przez św. Pawła z połączenia słów arseno (mężczyzna) i koitai (łóżko). Tym samym nie jest jasne co miał na myśli św. Paweł tworząc to słowo. Spekuluje się, iż określenie to może nie odnosić się ogólnie do uprawiających seks homoseksualny[13] ale do męskiej prostytucji. Spotykane są też inne interpretacje tego słowa[14][15].

Prócz powyższych fragmentów mogących świadczyć o potępieniu aktywności homoseksualnej, niektóre fragmenty Biblii są uważane przez liberalnych egzegetów[16][17][18] za dowody romantycznych związków między osobami tej samej płci:

Dawid i Jonatan, "La Somme le Roy", 1290 rok, ilustracja z rękopisu, British Museum
  • relacja związku Dawida i Jonatana (2 Księga Samuela) według niektórych jest przykładem miłości między dwoma mężczyznami. W Biblii Tysiąclecia można znaleźć: "Dusza Jonatana przylgnęła całkowicie do duszy Dawida. Pokochał go Jonatan tak jak samego siebie". Dawid po śmierci umiłowanego Jonatana wznosił żałobne pieśni według Biblii Gdańskiej: "Żal mi ciebie, mój bracie, Jonatanie. Tak bardzo byłeś mi drogi! Więcej ceniłem twą miłość niżeli miłość kobiet", a według innego tłumaczenia z Biblii Tysiąclecia: "Żal mi ciebie, bracie mój, Jonatanie, byłeś mi bardzo miły. Miłość twoja była mi rozkoszniejsza niż miłość kobiety". Nie mniej interpretacje miłosnej relacji Dawida i Jonatana odrzuca większość biblioznawców, interpretując ją jako bardzo bliską przyjaźń ale bez seksualnych podtekstów.
  • historia Rut i Noemi (Księga Rut 1,16-17). Literatura biblistyczna w większości stoi na stanowisku, że Rut i jej teściową Noemi łączyła jedynie przyjaźń[19]. Niemniej według dr. Toma Hornera, duchownego Kościoła Episkopalnego w Stanach Zjednoczonych, Rut i Noemi mógł łączyć związek seksualny. Swoją argumentację oparł na spostrzeżeniu, że w oryginale hebrajskim Księgi Rut (Rt 1,14) użyto słowa "dabaq". Słowo to zostało również użyte w Księdze Rodzaju, gdzie tłumaczono je jako "łączyć się ze swoją żoną" (Rdz 2,24) oraz jako "całym sercem pokochał Dinę, córkę Jakuba" (Rdz 34,3)[20]. W (Rt 1,16-17) Rut wyznaje Noemi: Gdzie ty pójdziesz, tam ja pójdę, gdzie ty zamieszkasz, tam ja zamieszkam, twój naród będzie moim narodem, a twój Bóg będzie moim Bogiem. Gdzie ty umrzesz, tam ja umrę i tam będę pogrzebana. Tezę, iż Rut i Noemi łączyła głęboka miłość podzielają także inni teolodzy[21].

Nie istnieją żadne wzmianki w Biblii o wypowiedziach Jezusa na temat homoseksualizmu (Horner s. 110). Przedmiotem analizy może być istota ofiary Krzyża - Chrystus odkupił każdą osobę ludzką, a więc także osoby odczuwające skłonności homoseksualne. Zgodnie z nauczaniem Pisma Świętego żaden człowiek nie jest z góry skazany na potępienie, a może jedynie wybrać drogę dobra lub zła w zależności od popełnianych uczynków.[potrzebne źródło]

Wśród teologów protestanckich trwa dyskusja na temat odniesienia tych fragmentów do współczesnych zachowań seksualnych i implikacji moralnych i duszpasterskich wynikających z różnego odczytania tych fragmentów[22]. Według teologów katolickich i protestanckich tradycyjna egzegeza biblijna potępia czyny homoseksualne, jako tzw. grzech sodomski.

Kościół katolicki[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z Katechizmem Kościoła Katolickiego wydanym w 1992 roku Kościół katolicki zgadza się z tezą, że homoseksualizm wynika z różnych uwarunkowań oraz że jego psychiczna geneza pozostaje w dużej części nie wyjaśniona[23]. Osoby o orientacji homoseksualnej i biseksualnej Kościół katolicki określa jako osoby ze skłonnością homoseksualną jednocześnie przyznaje, iż pewna liczba mężczyzn i kobiet przejawia głęboko osadzone skłonności homoseksualne. Do roku 1997 Katechizm Kościoła Katolickiego zawierał zdanie: "Osoby takie nie wybierają swej kondycji homoseksualnej; dla większości z nich stanowi ona trudne doświadczenie.", później zdanie to zostało zmienione na: "Skłonność taka, obiektywnie nieuporządkowana, dla większości z nich stanowi ona trudne doświadczenie."[24][25]. Zgodnie z tekstem Katechizmu, Kościół swoje nauczanie opiera na Biblii i stworzonej przez siebie wersji prawa naturalnego, wedle której dopuszczalne etycznie są jedynie niektóre zachowania seksualne w ramach małżeństwa[26]. Zdaniem Kościoła, stanowisko to motywowane jest naukami zawartymi w Biblii i pismach teologów katolickich, które głoszą, że akt homoseksualny jest grzechem pozostającym w głębokiej sprzeczności z czystością[27]. Kościół uważa, że akty homoseksualne nie wynikają z prawdziwej komplementarności uczuciowej i płciowej (stanowiska tego nie podzielają niektórzy psychologowie[28]) i w żadnym wypadku nie będą mogły zostać zaaprobowane[23]. Kościół wzywa osoby homoseksualne do czystości (tzn. abstynencji seksualnej)[29], jednocześnie zaleca katolikom traktować te osoby z szacunkiem, współczuciem i delikatnością oraz nakazał unikać wobec nich jakichkolwiek oznak niesłusznej dyskryminacji[24].

22 lipca 1992 roku Kongregacja Nauki Wiary, której prefektem wówczas był kardynał Joseph Ratzinger, ogłosiła dokument, w którym stwierdziła, iż dyskryminacja ze względu na orientacje seksualną nie jest tym samym, co dyskryminacja ze względu na rasę, pochodzenie etniczne itd. jako, że "budzi niepokój moralny". Według dokumentu Kongregacji Nauki Wiary "istnieją dziedziny, w których nie jest przejawem niesprawiedliwej dyskryminacji uwzględnienie skłonności seksualnej, na przykład gdy chodzi o adopcję dziecka lub powierzenie go opiekunom, zatrudnienie nauczycieli lub trenerów sportowych, służbę wojskową" i aprobując dyskryminację ze względu na orientacje seksualną (dziś prawnie zakazanej w niektórych krajach). Podstawowe prawa człowieka (m.in. zagwarantowane przez Europejską Konwencję Praw Człowieka jak i konstytucje niektórych krajów) według dokumentu Kongregacji mogą zostać "słusznie ograniczone ze względu na obiektywne nieuporządkowane zachowania zewnętrzne". Dokument, dla przykładu, podał przypadek "osób chorych fizycznie lub umysłowo", którym można ograniczyć możliwość korzystania z pewnych praw "by chronić dobro wspólne"[30][31].

29 listopada 2003 roku Kongregacja Nauki Wiary pod przewodnictwem Josepha Ratzingera ogłosiła dokument potępiający wszelkie próby ustawodawcze "sprzyjające związkom homoseksualnym". Wprowadzenie w prawie rejestrowanych związków partnerskich dokument przyrównuje do "legalizacji zła". Jednocześnie zgodnie z dokumentem oczekuje się od wiernych Kościoła katolickiego „przeciwstawienia się zalegalizowaniu prawnemu związków homoseksualnych” zaś wobec parlamentarzystów katolickich, którzy „mają do czynienia z prawem przychylnym związkom homoseksualnym” Kongregacja nałożyła „obowiązek moralny” wyraźnego publicznego sprzeciwu i głosowania przeciw projektom takich ustaw[32].

29 listopada 2005 roku Kongregacja Nauki Wiary pod przewodnictwem Josepha Ratzingera ogłosiła dokument zakazujący przyjmowania do seminariów osób, które praktykują homoseksualizm, wykazują głęboko zakorzenione tendencje homoseksualne lub wspierają tak zwaną „kulturę gejowską” oraz wyświęcania ich na księży[33]. W 2008 roku Watykan zapowiedział wydanie instrukcji, wedle której kandydaci do seminariów będą sprawdzani jakiej są orientacji seksualnej i w przypadku wykrycia homoseksualnej nie będą przyjmowani. Zenon Grocholewski, przewodniczy Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego, stwierdził iż homoseksualizm to dewiacja, nieprawidłowość i skaza, która nie pozwala księżom wypełniać misji właściwie[34].

Organizacje takie jak DignityUSA (utworzonej w 1969 roku)[35] czy DignityCanada[36] i inne, zrzeszające katolików, którzy wierzą, iż geje, lesbijki, biseksualiści oraz osoby transpłciowe są takimi jakimi stworzył ich Bóg i mającymi takie samo prawo do spełniania swojej seksualności jak osoby heteroseksualne w zgodzie z wiarą chrześcijańską są krytykowane przez hierarchię Kościoła. W 1986 roku kard. Joseph Ratzinger w liście skierowanym do biskupów potępił głoszone przez nich poglądy i uznał za niezgodne z zasadami wiary Kościoła katolickiego. W swoim liście stwierdził, że orientacja homoseksualna jest "obiektywnym zaburzeniem" (z ang. "objective disorder") i jest "tendencją" w kierunku powiązanego z nią "moralnego zła" (z ang. "intrinsic moral evil"). W swoim liście dał również do zrozumienia, że organizacje te, nie powinny korzystać z pomieszczeń kościelnych, zaś głoszone treści przez "grupy prohomoseksualne" nazwał "oszukańczą propagandą". Stwierdził, że "aktywność homoseksualna" jest "moralnym zaburzeniem" (z ang. "moral disorder") i "sprzeciwia się stwórczej mądrości Boga". Biskupów zachęcił do tworzenia duszpasterskich grup, "które w pełni uznają nauczanie Kościoła w kwestii homoseksualizmu", wspierając się "specjalistami w zakresie takich nauk, jak psychologia, socjologia i medycyna, zawsze jednak z zachowaniem pełnej wierności nauce Kościoła"[37][38][39][40]. Tym samym Kościół katolicki udziela wsparcia organizacjom potępiającym kontakty homoseksualne oraz propagującym terapie konwersyjne m.in. Courage w USA, Odwaga w Polsce.

W grudniu 2008 roku Stolica Apostolska zapowiedziała sprzeciw wobec projektowi rezolucji ONZ, wzywającej do zniesienia penalizacji kontaktów homosekualnych[41].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Niektóre osoby duchowne krytykowały oficjalne stanowisko Kościoła w kwestiach homoseksualnych. Przykładem mogą być:

  • francuski biskup Jacques Gaillot[42] (w 1995 roku Watykan usunął go z diecezji Evreux, nadając mu symboliczną i praktycznie nieistniejącą funkcję biskupa tytularnego Partenii),
  • ksiądz prof. Charles Curran (w 1986 roku usunięty z Amerykańskiego Uniwersytetu Katolickiego),
  • ksiądz dr James Alison, który określił watykańskie wytyczne Kongregacji pod przewodnictwem kardynała Ratzingera z 1986 roku jako niezgodne z ewangelią oraz stwierdził, że nie mogą one stanowić nauczania Kościoła[43],
  • ksiądz Gareth Moore, który w swojej książce Pytanie o Prawdę stwierdził: nie ma przekonujących argumentów, zarówno w Biblii, jak i prawie naturalnym, przeciwko temu, co jest dziś znane jako homoseksualne związki. Wysuwane argumenty mające na celu pokazanie, że takie związki są niemoralne, są błędne[44].

W lutym 2008 arcybiskup Robert Zollitsch, przewodniczący Konferencji Episkopatu Niemiec, w artykule dla jednej z niemieckich gazet stwierdził, iż akceptuje związki partnerskie, ale jest przeciwny małżeństwom osób tej samej płci[45]. Podobne stanowisko zaprezentował irlandzki arcybiskup Diarmuid Martin[46].

Według teologa, byłego dominikanina Tadeusza Bartosia, przez stosunek Kościoła katolickiego do homoseksualizmu wielu wierzących gejów i lesbijek czuje się potępionych, co bywa powodem życiowych tragedii. Jednocześnie Bartoś dodaje, iż Często nadal wychodzi się w Kościele z założenia, że homoseksualizm należy leczyć. To wygodne stanowisko, bo eliminuje dyskusję moralną. Pozwala nie modyfikować dotychczasowych przekonań, opartych na literalnej i ahistorycznej lekturze Biblii. Niemniej są one sprzeczne ze współczesną nauką. Podobnie jak kiedyś mieliśmy problemy z przyjęciem do wiadomości nowego obrazu świata, który za sprawą Kopernika rujnował dotychczasowe wyobrażenia o Bogu i kosmosie, tak dziś istnieje opór w Kościele wobec przyjęcia do wiadomości opinii większości specjalistów na temat natury homoseksualizmu. Dlatego wynajduje się jakichś panów (zupełną mniejszość), którzy ogłaszają światu, że potrafią "wyleczyć" z homoseksualności każdego, kto tylko tego zapragnie. W swoim czasie podobne kontrowersje budziła także teoria ewolucji, jako że zmuszała do modyfikacji rozumienia tekstów o stworzeniu człowieka, zastąpienia wyobrażeń religijnych na temat genezy ludzkości teorią naukową[47].

13 stycznia 1998 włoski pisarz Alfredo Ormando dokonał samospalenia na Placu św. Piotra w Watykanie w proteście przeciwko postawie i polityce Kościoła Katolickiego wobec chrześcijan o orientacji homoseksualnej. W liście napisanym w Palermo w Boże Narodzenie 1997 napisał: Mam nadzieję, że zrozumieją, co chcę przekazać: to forma protestu przeciwko Kościołowi, który demonizuje homoseksualność, tym samym demonizując naturę - bo homoseksualność jest jej córką[48].

W grudniu 2008 roku sprzeciw Kościoła katolickiego wobec rezolucji ONZ wzywającej kraje do depenalizacji kontaktów homoseksualnych spowodował falę krytyki[49]. Na pl. św. Piotra odbyła się protestacyjna pikieta z tego powodu[50].

Prawosławie[edytuj | edytuj kod]

Nie ma istotnych różnic w stosunku do homoseksualizmu między Kościołem katolickim a Cerkwią prawosławną. Powołując się na Ojców Kościoła (wspólnych również dla katolików) kościoły wschodnie uważają homoseksualizm za grzech sodomski - przejaw upadku grzesznej natury człowieka. Podobną pozycję zajmują wschodnie Kościoły ortodoksyjne (zwłaszcza Kościół koptyjski)[51].

Starokatolicyzm[edytuj | edytuj kod]

Większość kościołów starokatolickich zrzeszonych w Unii Utrechckich Kościołów Starokatolickich ma liberalne poglądy na temat kontaktów homoseksualnych, udzielając błogosławieństw par osób tej samej płci[52]. Jednym z wyjątków jest Kościół Polskokatolicki.

Kościoły przeciwne błogosławieństw par osób tej samej płci to Kościół Starokatolicki na Słowacji i Polski Narodowy Kościół Katolicki związane z Światową Radą Narodowych Kościołów Katolickich.

Protestantyzm[edytuj | edytuj kod]

Wyznania protestanckie w zdecydowanej większości potępiają homoseksualizm jako grzech i wynik odrzucenia Boga i nieposłuszeństwa wobec Niego. Nieliczne liberalne wspólnoty powszechnie uważane za protestanckie akceptują homoseksualizm na równi z heteroseksualizmem powołując się na trudność odniesienia biblijnych cytatów bezpośrednio do dyskusji w nowoczesnym społeczeństwie[53].

Adwentyzm[edytuj | edytuj kod]

Kościół Adwentystów Dnia Siódmego sprzeciwia się kontaktom homoseksualnym oraz związkom osób tej samej płci, stojąc na stanowisku, iż intymność seksualna jest zarezerwowana jedynie dla małżeństw kobiety i mężczyzny. Według Kościoła Biblia afirmuje jedynie ‘’wzorzec heteroseksualny’’ i wszystkie relacje seksualne poza małżeństwem są zakazane[54].

Stanowisko otwartego potępienia, popierające praktykę wyłączania praktykujących homoseksualnych adwentystów ze zborów, stało się przyczyną zawiązania w 1976 roku Międzynarodowego Braterstwa Adwentystów Dnia Siódmego[55].

Anglikanizm[edytuj | edytuj kod]

Ksiądz Kościoła Episkopalnego uczestniczący w Paradzie Gejowskiej (z ang. Gay Pride) w Bostonie

Wspólnota skupiająca kościoły anglikańskie jest wyraźnie podzielona na dwa odrębne nurty związane z tym zagadnieniem: liberalny i konserwatywny. Niektóre diecezje anglikańskie postulują zmianę stanowiska Kościoła nie tylko wobec osób LGBT, ale również w sprawach związków partnerskich osób tej samej płci. W lipcu 2002 diecezja New Westminster w Kolumbii Brytyjskiej po decyzji Synodu i zatwierdzeniu przez biskupa Inghama postanowiła udzielać oficjalnych blogosławieństw dla par homoseksualnych[56]. Kościół anglikański w Stanach Zjednoczonych (episkopalianie) zatwierdził dwóch otwarcie homoseksualnych biskupów: biskupa V. Gena Robinsona, jako ordynariusza diecezji New Hampshire i biskupa kobietę Mary Glasspool, jako sufragana diecezji Los Angeles[57].

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Baptyzm[edytuj | edytuj kod]

W swojej konserwatywnej teologicznie części jednoznacznie potępia homoseksualizm jako grzech. Nieliczne Kościoły Baptystyczne opierające się o teologię liberalną - odnoszą się do kwestii homoseksualnej z tolerencją lub akceptacją.

Kalwinizm[edytuj | edytuj kod]

W swojej konserwatywnej teologicznie części Kalwinizm jednoznacznie potępia homoseksualizm jako grzech. Kościoły kalwińskie opierające się o teologię liberalną- odnoszą się do kwestii homoseksualnej z tolerancją lub akceptacją.

Kościół Szkocki[edytuj | edytuj kod]

25 maja 2007 roku Zgromadzenie Generalne Kościoła Szkocji przyjęło raport jednej z komisji teologicznych, w którym przyznano, że Kościół jest winny "historycznej nietolerancji wobec osób homoseksualnych". Przyjęto, iż nie ma żadnej sprzeczności w byciu chrześcijaninem i osobą homoseksualną, nie ma żadnych teologicznych powodów by osobom homoseksualnym odmawiać dostępu do sakramentów czy urzędów kościelnych oraz że Kościół powinien się przeciwstawiać z całą mocą dyskryminacji osób homoseksualnych w życiu społecznym i publicznym[58].

Zjednoczony Kościół Chrystusa[edytuj | edytuj kod]

Zjednoczony Kościół Chrystusa (UCC) jest jednym z największych amerykańskich kościołów o charakterze reformowanym[59]. W 1985 roku Generalny Synod Zjednoczonego Kościoła Chrystusa przyjął rezolucje zatytułowaną Wezwanie Kongregacji Zjednoczonego Kościoła Chrystusa do deklaracji Otwarcia i Afirmacji, w której poparł zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną oraz wezwał kongregacje do otwarcia się dla wierzących lesbijek, gejów i biseksualistów[60]. W 2003 roku Generalny Synod dodał także osoby transgenderyczne do deklaracji.

W czerwcu 2005 roku Dwudziesty Piąty Generalny Synod zachęcił kongregacje do afirmacji równego prawa do małżeństwa dla wszystkich i do rozważenia prawa do ślubów, które nie dyskryminuje ze względu na płeć małżonków. Rezolucja również zachęca kongregacje do popierania legalizacji małżeństw osób tej samej płci[61].

Luteranizm[edytuj | edytuj kod]

Kościół Ewangelicko-Augsburski w Polsce, na Synodzie Kościoła w roku 2011, przyjął do wiadomości projekt stanowiska Konferencji Biskupów w sprawie małżeństwa, rodziny i seksualności osób o orientacji homoseksualnej. Projekt wyraża brak zgody na błogosławienie par homoseksualnych oraz sprzeciw wobec ordynacji osób deklarujących orientację homoseksualną. Zaleca także objęcie opieką duszpasterską wszystkich osób, niezależnie od ich orientacji seksualnej[62].

Ewangelickie Kościoły Czech, Słowacji, Węgier i Litwy wyrażają sprzeciw wobec błogosławieństwa dla par jednopłciowych oraz dopuszczenia do urzędu duchownego osób będących w związkach homoseksualnych.

Kościół Luterański w Norwegii (3,9 miliona wiernych) - w roku 2007 Synod Kościoła Luterańskiego w Norwegii zezwolił osobom homoseksualnym pozostającym w związkach jednopłciowych na pełnienie funkcji pastorskich, jednocześnie odrzucając propozycję udzielania kościelnych ślubów parom homoseksualnym. W roku 2008 parlament norweski uchwalił ustawę o małżeństwach homoseksualnych. Od tego czasu kwestia ta jest dyskutowana w norweskim kościele luterańskim. 6 spośród 11 biskupów norweskiego kościoła luterańskiego (a więc większość) uważa akty homoseksualne ("homosexual practice") za niebudzące sprzeciwu moralnego, choć oficjalnie norweski kościół luterański nadal uważa je za moralnie budzące sprzeciw.

Kościół Ewangelicko-Luterański w Ameryce (4,7 miliona wiernych) – 10 sierpnia 2009 Zgromadzenie w Minneapolis dopuściło ordynację homoseksualistów pozostających w związkach jednopłciowych.

Kościół Ewangelicki Niemiec (EKD) prowadzi dyskusję dotyczącą miejsca osób homoseksualnych w Kościele. Nie praktykuje się udzielania błogosławieństw parom homoseksualnym.

Kościół Danii (4,5 miliona wiernych) – w roku 1997 biskupi Kościoła Danii potwierdzili, że małżeństwo jest instytucją przewidzianą wyłącznie dla par heteroseksualnych. Uznali przy tym prawo osób homoseksualnych do pozostawania w trwałych związkach jednopłciowych. Pary homoseksualne mogą wystąpić do pastora o błogosławieństwo, choć nie przewiduje się specjalnej kościelnej ceremonii / specjalnego kościelnego rytuału. Pastor decyduje, za radą biskupa, czy udzielić błogosławieństwa parze homoseksualnej i w jakiej formie. 7 biskupów zaleciło wprowadzenie w swoich diecezjach sformalizowanych procedur dla błogosławieństw par homoseksualnych. 4 biskupów odmówiło wprowadzenia podobnych procedur na terenie swoich diecezji. Tylko 30% duchownych odmawia udzielania błogosławieństw parom homoseksualnym. Biskupi podkreślają, że należy zachować rozróżnienie pomiędzy małżeństwem a błogosławieństwem związku partnerskiego osób homoseksualnych. W 2004 roku 60% pastorów było przeciwnych udzielaniu kościelnych małżeństw osobom homoseksualnym. Osoby homoseksualne pełnią funkcje kapłańskie, choć uważane jest to za prywatną sprawę danego pastora.

Ewangelicko-Luterański Kościół Finlandii (4,3 miliona wiernych) – nie zajął jednoznacznego stanowiska w sprawie osób homoseksualnych. Biskupi podkreślają, że osoby homoseksualne nie mogą być odtrącane i prześladowane. Jednocześnie zalecają osobom homoseksualnym powstrzymywanie się od praktyk seksualnych.

Kościół Luterański Synodu Missouri (2,3 miliona wiernych), Kościół Ewangelicko-Luterański Synodu Wisconsin (380 tysięcy wiernych) i Synod Ewangelicko-Luterański (Evangelical Lutheran Synod – kościół z siedzibą w Minnesocie; zajmują negatywne stanowisko w sprawie homoseksualizmu (aktów homoseksualnych).

Kościół Szwecji[edytuj | edytuj kod]

Największy Kościół luterański Szwecji jest otwarty wobec par homoseksualnych. Od 2006 roku rozpoczął udzielanie błogosławieństw parom osób tej samej płci[63].

W 2007 roku po raz pierwszy w "Paradzie Równości" w Szwecji wzieły udział osoby duchowne (ok. 30 pastorów). Michael Kjörling, sekretarz generalny luterańskiego Kościoła Szwecji powiedział Każdy człowiek ma taką samą wartość jako dzieło boże i homoseksualiści nie są tu żadnym wyjątkiem. Na pytanie czy Biblia potępia homoseksualizm odpowiedział: Zalecam dużą ostrożność w czytaniu tekstów sprzed kilku tysięcy lat, powstałych w innej części świata i kulturze, do tego napisanych w praktycznie nieistniejącym dziś języku. Te teksty trzeba interpretować w ich społecznym i historycznym kontekście. Wtedy dozwolona była np. poligamia, i o tym jest w Biblii, a dzisiaj poligamia nie ma uzasadnienia i się jej zakazuje. Podobnie z homoseksualizmem - trudno odnosić biblijne cytaty bezpośrednio do dyskusji w nowoczesnym społeczeństwie, żyjącym w innych strukturach, na temat partnerstwa i małżeństwa. Kościół Szwecji uznaje, że dziś, po tym, przez co przez dwa tysiące lat przeszła ludzkość, społeczeństwo musi się przede wszystkim kierować zasadą "miłuj bliźniego swego jak siebie samego". W ramach tej zasady nie potępiamy związków homoseksualnych, ale stawiamy im takie same wymagania jak małżeństwom, tzn. wierność i trwanie do grobowej deski. Taka miłość jest dobra i zgodna z wolą Boga, więc mniejsze znaczenie ma, czy jest to miłość między osobami tej samej płci, czy nie[53].

W 2009 roku Synod kościelny decyzją 70% głosów oficjalnie zaakceptował małżeństwa osób tej samej płci. Od tamtej pory pary tej samej płci mogą zawierać związki małżeńskie w kościołach w obecności pastorów i biskupów.

Pentekostalizm[edytuj | edytuj kod]

Pomimo, iż większość zielonoświątkowych denominacji nie ma wypracowanego stanowiska względem homoseksualizmu, wśród zielonoświątkowców dominuje pogląd, że kontakty homoseksualne są takim samym grzechem, jak seks pozamałżeński[potrzebne źródło]. Druga co do wielkości zielonoświątkowa denominacja w USA Zbory Boże określiła to w swoim oświadczeniu: zachowania homoseksualne jak i niedozwolone zachowania heteroseksualne są niemoralne i będą podlegać osądzeniu przez Boga[64].

Z negatywnymi i pozytywnymi opiniami spotkał się przypadek sprawy oskarżenia o mowę nienawiści kazania szwedzkiego pastora Åke Greena, który w późniejszym czasie został uniewinniony.

Unitarianizm[edytuj | edytuj kod]

Unitarianie są otwarci dla wszystkich osób niezależnie od orientacji seksualnej. Kongregacje Unitarianijnych Uniwersalistów uznają małżeństwa osób tej samej płci, udzielając ślubów[65]. W innych kościołach parom osób tej samej płci udziela się błogosławieństw.

W proteście przeciwko dyskryminacji par homoseksualnych w zawieraniu ślubów kościelnych od 8 kwietnia 2008 roku 300-letni Kościół Newington Green Unitarian Church w Londynie zawiesił udzielanie ślubów parom heteroseksualnym[66].

Świadkowie Jehowy[edytuj | edytuj kod]

Stanowisko Świadków Jehowy wobec homoseksualizmu i homoseksualistów[67] - cytat ze Strażnicy Zwiastującej Królestwo Jehowy z 1 listopada 2011 r., str. 7, artykuł pt.: Co Biblia mówi o seksie? Dziesięć pytań - biblijne odpowiedzi:

Czy Bóg aprobuje homoseksualizm?

Słowo Boże otwarcie potępia rozpustę, do której należą kontakty homoseksualne (List do Rzymian 1:26, 27; List do Galatów 5:19-21). Chociaż stanowisko biblijne dotyczące takiego stylu życia jest jednoznaczne, to z drugiej strony wiemy, iż „Bóg tak bardzo umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby nikt, kto w niego wierzy nie został zgładzony, lecz miał życie wieczne" (ewangelia Jana 3:16). A zatem prawdziwi chrześcijanie nie akceptują homoseksualizmu, jednak nie są homofobami. Bóg oczekuje, że będą 'szanować ludzi wszelkiego pokroju' (1 list Piotra 2:17). Dlatego do wszystkich odnoszą się życzliwie (ewangelia Mateusza 7:12).

Jednocześnie zdecydowanie różnicują skłonności homoseksualne (Biblia ich nie potępia) i praktyki (czyny) homoseksualne (jednoznacznie zabronione i potępione w Biblii) - cytat z Przebudźcie się! z grudnia 2010 r., str. 23, artykuł pt.: Jak wyjaśnić biblijny pogląd na homoseksualizm?:

Gdy ktoś pyta: „Czy twój pogląd na homoseksualizm nie świadczy o nietolerancji?”.
Mógłbyś odpowiedzieć: „Nic podobnego. Nie akceptuję homoseksualnych czynów, ale do ludzi nic nie mam”.

„Biblia nie wypowiada się, czy homoseksualizm ma podłoże biologiczne, choć przyznaje, że pewne skłonności są głęboko zakorzenione (2 Koryntian 10:4, 5). Nawet jeśli niektórzy odczuwają pociąg do osób tej samej płci, Biblia nakazuje chrześcijanom wystrzegać się homoseksualnych czynów”.

Zamiast wdawać się w dyskusję o przyczynach homoseksualnych skłonności, podkreśl, że Biblia zabrania homoseksualnych praktyk. Mógłbyś się posłużyć następującym przykładem: „Wiele osób twierdzi, że agresja może być uwarunkowana genetycznie i dlatego niektórzy mają skłonność do takich zachowań (Przysłów 29:22). Ale jak może wiesz, Biblia każe się wystrzegać wybuchów gniewu (Psalm 37:8; Efezjan 4:31). Czy to wymaganie jest niesprawiedliwe tylko dlatego, że niektórzy mogą mieć skłonność do agresji?”.

Islam[edytuj | edytuj kod]

Koran, uznawany przez muzułmanów jako święta księga islamu, wypowiada się co do czynów homoseksualnych w surze al-Araf (Wzniesione krawędzie) (7,79) oraz w surze asz-Szuara (Poeci) (26,166), nawiązując do opowiadania o Sodomie. Hadisy, czyli świadectwa opinii proroka Mahometa jeszcze bardziej ostro wypowiadają się w tej kwestii (Zabij tego który to czyni, a także tego, któremu to czynią) zabraniając zarówno liwat, stosunków seksualnych między mężczyznami, jak i sihak, stosunków lesbijskich. Islamskie szkoły prawa różniły się głównie co do kary, jaką powinni ponosić homoseksualiści oraz sposobu dowodzenia winy. Historycznie w krajach islamskich homoseksualizm był czasem tolerowany, czemu sprzyjała poligamia. W wielu jednak, w których islam jest religią państwową za homoseksualizm nadal grozi kara śmierci: w Iranie, Arabii Saudyjskiej, Mauretanii, Sudanie i Jemenie. Przykładem jest egzekucja irańskich nastolatków-gejów, Mahmuda Asgariego i Ajaza Marhoniego, dokonana w 2005 roku przez irańskich fundamentalistów. W innych państwach przepisy są łagodniejsze, co zazwyczaj oznacza wieloletnie więzienie. Również lesbijki bywały prześladowane - historyk at-Tabari opisuje przypadek ukarania śmiercią pary lesbijek uprawiających seks w haremie kalifa al-Hadiego.

Z drugiej zaś strony prawa te nie zawsze są ściśle egzekwowane. W egipskiej oazie Siwa do 1928 roku (potajemnie do początku lat 50. XX wieku) praktykowane były małżeństwa między mężczyznami[68], co było jednak pewnym regionalnym wyjątkiem. W krajach zachodnich w diasporze muzułmańskiej istnieją organizacje homoseksualistów-muzułmanów (Queer Jihad, Al-Fatiha), uważane jednak przez współwyznawców za apostatów. Oprócz tego w nielicznych krajach muzułmańskich istnieją organizacje LGBT (Indonezja, Turcja, Liban, Sierra Leone, Bangladesz).

Buddyzm[edytuj | edytuj kod]

Budda nie zostawił ścisłych wytycznych w sprawie orientacji seksualnej i istnieje duże zróżnicowanie podejścia do homoseksualizmu wśród różnych szkół. W oświadczeniu z 2005 XIV Dalajlama, duchowy przywódca szkoły Gelug, odwołując się do starych tekstów buddyjskich zaliczył homoseksualizm do "niewłaściwych zachowań seksualnych"[69] wymieniając także wśród nich stosunki oralne, analne, onanizm oraz czyny, które powodują krzywdę partnera, przy czym nie robi różnicy czy zachowania te zachodzą w związkach hetero- czy homoseksualnych. Dodał również, że treść owych tradycyjnych tekstów powinna zostać na nowo zinterpretowana i na nowo dostosowana do kultury nowoczesnego społeczeństwa, oraz że zachowania homoseksualne, o ile nie wiążą się z gwałtem czy wykorzystywaniem, nie są w żaden sposób szkodliwe. Lama Ole Nydahl ze szkoły Kagyu zajmuje wobec homoseksualizmu neutralne stanowisko[70].

Religie afrykańskie[edytuj | edytuj kod]

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Santeria[edytuj | edytuj kod]

Wyznawcy tej religii są bardzo otwarci na mniejszości seksualne, a nawet pomagają im w budowaniu poczucia swojej wartości. Sprzeciwiają się dyskryminacji osób LGBT. Uważają,że są oni porządani i potrzebni w rytuałach, gdyż znacznie częściej wpadają w trans niż reszta ludzi. Jednak osoby LGBT nie mogą być kapłanami w tej religii, gdyż jak wierzą jej wyznawcy Ifa nie lubi gejów i lesbijek.

Candomblé[edytuj | edytuj kod]

9 kwietnia 2008 w Sao Paulo odbył się pierwszy na świecie ślub pary gejów w obrządku religii Candomblé[71].

Voodoo[edytuj | edytuj kod]

W tej religii jest wyraźny podział. Karaibscy wyznawcy Voodoo z otwartością przyjmują mniejszości seksualne, jednak w Afryce dość powszechna jest homofobia, nawet wśród wyznaców Voodoo

Rastafari[edytuj | edytuj kod]

Rasta generalnie sprzeciwiają się homoseksualizmowi, uznając go za grzeszny i niezgodny z wolą Jah. W wielu kręgach artystów sceny dancehall związanych z fundamentalistycznym domem Bobo Ashanti pojawia się motyw nawoływania do nienawiści na tle odmiennej orientacji seksualnej. Wielu rasta jednakże odcina się od ataków nienawiści, podzielając zdanie iż rastaman winien na grzech odpowiadać dobrem[72].

Religie wschodniej Azji[edytuj | edytuj kod]

Część dalekowschodnich religii, takich jak shintō i taoizm, odnosiła się do homoseksualizmu neutralnie lub w ogóle nie zajmowała się tą kwestią[73]. W tradycji konfucjańskiej (który nie był religią lecz systemem filozoficzno-społecznym, zastępującym religię) początkowo neutralny stosunek zmienił się z upływem lat - w 1740 w Chinach stosunki homoseksualne zostały zakazane[74].

Hinduizm[edytuj | edytuj kod]

Hinduizm potępia zachowania homoseksualne wymieniając je obok kazirodztwa, cudzołóstwa, prostytucji, gwałtu i zoofilii. Według tego wierzenia za tego typu czyny w następnym życiu grozi wcielenie się w zwierzę[75]. Mimo tego są pewne bóstwa hinduskie, które patronują zachowaniom homoseksualnym.

Przypisy

  1. C. M. Renzetti: Kobiety, mężczyźni i społeczeństwo, PWN, W-wa 2005, ss. 494-496.
  2. Homoseksualizm musi być potępiony - Kosciol.pl
  3. "Same-sex unions in Premodern Europe", John Boswell, wyd. Villard Books, New York, 1994, ISBN 0-679-43228-0
  4. Kościół i aborcja
  5. Wilhelm Ensslin, "Die Religionspolitik des Kaisers Theodosius des Grossen", Munich, 1953. In: Sitzungsberichte der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Philosophisch-historische Klasse, Year 1953, No. 2.
  6. http://www.well.com/user/aquarius/rome.htm The Historic Origins of Church Condemnation of Homosexuality
  7. Bible verses regarded
    as hate literature
  8. Hate literature within the Bible
  9. http://www.sodomylaws.org/sensibilities/introduction.htm The Sensibilities of Our Forefathers The History of Sodomy Laws in the United States
  10. Serious Hebrew Study Of Leviticus "Abomination"
  11. Leviticus 18:22 and homosexuality; all views
  12. Abp Williams: co Biblia naprawdę mówi o homoseksualizmie
  13. Grecko-polski Nowy Testament, Warszawa 1994, ISBN 83-85435-18-2, s. 785.
  14. http://www.religioustolerance.org/homarsen.htm Meanings of the Greek word "arsenokoitai" (1 Corinthians 6 & 1 Timothy 1)
  15. http://www.gaychurch.org/Gay_and_Christian_YES/the_bible_christianity_and_homosexuality_justin_cannon.htm
  16. Boswell, John. Same-sex Unions in Premodern Europe. New York: Vintage, 1994, (s. 135-137)
  17. Halperin, David M. One Hundred Years of Homosexuality. New York: Routledge, 1990, (s. 83)
  18. Michael Vasey, Strangers and Friends, Hodder and Stoughton, 1995, ISBN 0-340-60814-5
  19. Podręczna encyklopedia biblijna pod red. E. Dąbrowskiego, t. 2, Poznań 1960, s. 452-455; M. Bocian, Leksykon postaci biblijnych, Kraków 1995, s. 451-452; P. Cz. Bosak, Postacie Nowego Testamentu. Słownik - konkordancja, Poznań - Pelplin 1996, s. 619; H. Fros, F. Sowa, Księga imion i świętych, t. 5, Kraków 2004, szp. 139-140.
  20. Tom Horner, Jonathan Loved David : Homosexuality In Biblical Times, Philadelphia: Westminster Press 1978, ISBN 0-664-24185-9, s. 20.
  21. Trevor Dennis: Lesbians and gays are the Bible's greatest lovers
  22. Anglikanie się podzielą? - Kosciol.pl
  23. 23,0 23,1 KKK 2357
  24. 24,0 24,1 KKK 2358
  25. Część III ; Dział II; Artykuł 6: Szóste przykazanie; Czystość i homoseksualizm. W: Katechizm Kościoła Katolickiego. Warszawa: PALLOTTINUM, 1994, s. 532. ISBN 83-7014-221-4.
  26. Kosciol.pl: Seks w małżeństwie - co można a czego nie?
  27. KKK 2396
  28. Polityka nr 23 (2607), 9 czerwca 2007, artykuł "Gej nie nosi torebeczki", Agata Engel-Bernatowicz, psycholog po UW
  29. KKK 2359
  30. Some Considerations Concerning the Response to Lesiglative Proposals on the Non-Discrimination of Homosexual Persons
  31. http://www.petertatchell.net/religion/ratzinger.htm RATZINGER - FUNDAMENTALIST POPE Disaster for women, gays and liberals]
  32. Congregation for the Doctrine of the Faith: Considerations regarding proposals to give legal recognition to unions between homosexual persons
  33. http://www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WR/kongregacje/kedukacji/instrukcja-seminaria_04112005.html Instrukcja dotycząca kryteriów rozeznawania powołania w stosunku do osób z tendencjami homoseksualnymi w kontekście przyjmowania ich do seminariów i dopuszczania do święceń
  34. Vatican urges psychological tests on future priests | Reuters
  35. Highlights of DignityUSA's History: 1969 (ang.). DignityUSA. [dostęp 6 grudnia 2010].
  36. Dignity Canada Dignité
  37. http://www.vatican.va/roman_curia/congregations/cfaith/documents/rc_con_cfaith_doc_19861001_homosexual-persons_en.html Letter to the Bishops of the Catholic Church on the Pastoral Care of Homosexual Persons
  38. New pope on homosexuality: "Intrinsic moral evil" (ang.). W: ADVOCATE.com [on-line]. Here Media Inc., 19 kwietnia 2005. [dostęp 4 grudnia 2013].
  39. John McNeill: Objective Disorder (ang.). DignityUSA. [dostęp 6 grudnia 2010].
  40. The Election of Benedict XVI as Pope Causes Hurt and Pain among LGBT People
  41. Ich Watykan nie broni
  42. Provocateur or prophet? The French church & Bishop Gaillot - Jacques Gaillot - Cover Story
  43. James Alison, On Being Liked, ISBN: 978-0232525175, 2003, s. 106
  44. A Question of Truth: Christianity and Homosexuality, 2003
  45. Es wäre eine Revolution
  46. Archbishop backs legal rights for gay couples
  47. Usta Kościoła
  48. Alfredo Ormando (wł.). www.liguria.cgil.it. [dostęp 6 grudnia 2010].
  49. Vatican attacked for opposing gay decriminalization | Reuters
  50. Protestacyjna pikieta przed Placem świętego Piotra
  51. Wiadomości - Racjonalista
  52. Christkatholiken: Segnung für homosexuelle Paare
  53. 53,0 53,1 http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80277,4365993.html?skad=rss Szwedzcy księża w Paradzie Równości
  54. Seventh-day Adventist Position Statement on Homosexuality (kopia w serwisie archive.org; data archiwizacji: 2007-10-29; data dostępu: 2011-02-27)
  55. Najczęściej zadawane pytania KADS w RP
  56. Information on SameSex Blessings in the Diocese of New Westminster > Overview > Chronology ( DNN 3.1.0 )
  57. ILGA: Episcopal (Anglican) church approves 2nd gay bishop
  58. Kirk przyznaje się do "historycznej nietolerancji" wobec homoseksualistów
  59. Ekumenizm.pl: Zjednoczony Kościół Chrystusa
  60. United Church of Christ General Synod Resolution, 1985, Calling on United Church of Christ Congregations to Declare Themselves Open and Affirming
  61. Minutes from 25th General Synod
  62. Kościół Ewangelicki (Luterański) - centrum informacji
  63. Church of Sweden gives gay couples church blessing - The Local
  64. General Council of the Assemblies of God: Homosexuality (Report adopted by the Assemblies of God General Presbytery) (ang.). 2001-08-06. [dostęp 2013-11-18].  Cytat: "(...) homosexual behavior, along with illicit heterosexual behavior, is immoral and comes under the judgment of God."
  65. UUA: Support of the Right to Marry for Same-Sex Couples - 1996 Resolution of Immediate of Witness
  66. Gay rights church bans weddings
  67. Watchtower: Co Biblia mówi o homoseksualizmie? (pol.). jw.org. [dostęp 2014-06-02].
  68. theage.com.au: Date palms and a toy gun (ang.). [dostęp 2010-09-28].
  69. Posłanie Dalaj Lamy do homoseksualistów cytowane na portalu HOMIKI.pl
  70. Ole Nydahl: DAKINI TO ŻEŃSKA ZASADA OŚWIECENIA. www.buddyzm.konin.pl. [dostęp 6 grudnia 2010].
  71. Brazylia: Takiego ślubu jeszcze nie było
  72. Janek Kotarbiński: Gdy geje wychodzą z szafy
  73. Alicja Bukowska-Maciejczuk, Anna Dzierzgowska, Katarzyna Koszewska, Izabela Podsiadło-Dacewicz Społeczny Monitoring Edukacji - raport, rozdział 8
  74. Małgorzata Madej Tajwan zalegalizuje małżeństwa homoseksualne? w: kosciol.pl
  75. Erotyka w kulturze - encyklopedia część II. W: PFM.pl [on-line]. [dostęp 4 grudnia 2013]. [zarchiwizowane z tego adresu (28 listopada 2010)].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John Boswell Chrześcijaństwo, tolerancja społeczna i homoseksualność: Geje i lesbijki w Europie Zachodniej od początku ery chrześcijańskiej do XIV wieku, przeł. Jerzy Krzyszpień, Kraków 2006 (ISBN 83-88508-97-0)
  • Mathew Kuefler (red.), The Boswell Thesis : Essays on Christianity, Social Tolerance, and Homosexuality, University Of Chicago Press, Nov. 2005 (ISBN 0-226-45741-9)
  • Eckhart Tolle, The Power of Now: A Guide to Spiritual Enlightenment, New World Library, wyd. I 1999, paperback 2004 (ISBN 1-57731-480-8)
  • Daniel A. Helminiak, Co Biblia naprawdę mówi o homoseksualności?, przeł. Jerzy Jaworski, Gdynia 2002

Katolicyzm[edytuj | edytuj kod]

  • Homoseksualizm. Dokumenty Kościoła, pracowania, rozmowy, świadectwa, red. ks. Tadeusz Huk, Warszawa 2000 (ISBN 83-7192-102-0)
  • Mieczysław Kożuch, Barbara Badura, Nie musisz być homoseksualistą, Częstochowa 2004 (ISBN 83-7256-855-3)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons