Reluktancja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Reluktancja (rezystancja magnetyczna, opór magnetyczny) obwodu magnetycznego. Jest pojęciem analogicznym do rezystancji (oporu elektrycznego), ale zamiast rozpraszać energię magazynuje ją. Reluktancja jest skalarem. Całkowita reluktancja jest stosunkiem siły magnetomotorycznej w pasywnym obwodzie magnetycznym do całkowitego strumienia magnetycznego w tym obwodzie. Jednostką reluktancji w układzie SI jest henr−1. Z definicjii może być wyrażona:

\mathcal R = \frac{\mathcal F}{\Phi}

gdzie:

\mathcal R- jest reluktancją wyrażoną w amperozwojach na weber (jest to jednostka równoważna zwojowi na henr)

\mathcal F- jest siłą magnetomotoryczną wyrażaną w amperozwojach

\mathcal (\Phi)- strumień magnetomotoryczny wyrażony w weberach

Strumień magnetyczny zawsze tworzy zamkniętą pętlę w sposób opisany równaniami Maxwella, ale kształt pętli zależy od reluktancji materiałów. Strumień jest skoncentrowany wokół ścieżek o najmniejszej reluktancji. Reluktancja jednorodnego obwodu magnetycznego można obliczyć wzorami:

\mathcal R = \frac{l}{\mu_0 \mu_r A}

lub

\mathcal R = \frac{l}{\mu A}

gdzie:

l jest długością obwodu w metrach
\mu_0 jest przenikalnością magnetyczną próżni równą 4 \pi \times 10^{-7} henra na metr
\mu_r jest względną przenikalnością magnetyczną materiału (bezwymiarowa)
\mu jest przenikalnością magnetyczną materiału (\mu = \mu_0 \mu_r )
A jest przekrojem poprzecznym obwodu w metrach kwadratowych.

Odwrotnością reluktacji jest permeancja

\mathcal P = \frac{1}{\mathcal R}

Jednostką permeancji w układzie SI jest henr (tak samo jak indukcyjności, ale oba pojęcia są od siebie różne).