Renault Estafette

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Renault Estafette
Renault Estafette
Inne nazwy Dacia D6
Producent Dacia
Renault
Zaprezentowany wrzesień 1959
Okres produkcji 1959–1980 Renault
1964–1986 Diésel Nacional
1965–1969 Construction des Automobiles Renault en Algérie
1975–1978 Dacia
Miejsce produkcji  Francja
 Meksyk, Sahagun City
 Algieria, Algier
 Rumunia, Mioveni
Następca Renault Trafic
Dane techniczne
Segment dostawcze
Silniki 845 cm³, 1108 cm³, 1289 cm³
Skrzynia biegów 4–biegowa manualna
Rodzaj napędu przedni
Długość 4070 mm[1]
4100 mm[1]
Szerokość 1780 mm[1]
Wysokość 1930 mm[1]
2210 mm[1]
Rozstaw osi 2270 mm
Masa własna 975 kg
Dane dodatkowe
Konkurencja Barkas B1000
Citroën H
FSC Żuk
Škoda 1203
VW Transporter T2

Renault Estafette – to samochód dostawczy, który występował w wielu wersjach nadwozia. Produkowany był przez koncern Renault w latach 1959–1980 oraz do 1986 roku w Meksyku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia samochodu Renault Estafette rozpoczęła się w 1952 roku[2]. Guy Grosset-Grange przekonał prezesa Renault do szybkiego wdrożenia projektu oznaczonego symbolem R213x. Samochód był niewielki, posiadał samonośne nadwozie oraz chłodzony cieczą i napędzający przednie koła silnik umieszczony z przodu. Napęd stanowił czterocylindrowy silnik o pojemności 845 cm³ i mocy 32 KM. Sprawdzona i trwała jednostka nosiła nazwę Ventoux i napędzała m.in. modele Renault 4CV oraz Renault Dauphine. W odróżnieniu od konstrukcji innych firm, zastosowano manualną, całkowicie zsynchronizowaną cztero biegową skrzynię oraz niezależne zawieszenie wszystkich kół. Nadwozia zostało wykonane z blachy stalowej. Kabinę kierowcy wyposażono w wydajny system wentylacji i ogrzewania. W 1957 roku na ulicę wyjechał pierwszy prototyp pojazdu. Projektowi nadano nazwę Estafette, co – w tłumaczeniu na język polski – oznacza goniec, kurier. Premiera Renault Estafette odbyła się we wrześniu 1959 roku podczas Salonu Samochodowego w Paryżu. Wkrótce dostawczy pojazd o ładowności 600 kg trafił do sprzedaży. Samochód oferowany był w kilkanastu typach nadwozia. Poza podstawowym furgonem oferowano także 9-osobowego mikrobusa zwanego "Alouette", wersję pick-up z krytą plandeką, furgon lub mikrobus z podwyższonym dachem, a także wersję pod zabudowę specjalistyczną. Renault Estafette eksploatowano w policji, żandarmerii, armii francuskiej, straży pożarnej, a także w służbach medycznych jako ambulans (ze wzmocnionymi elementami zawieszenia). W maju 1962 roku wprowadzono zmodernizowaną wersję Estafette R2132/33 z silnikiem Sierra o pojemności 1108 cm³ i mocy 45 KM, znanym z modelu Renault 8. Ładowność wzrosła do 800 kg. Trzy lata później pojawiła się wersja R2134 z rozstawem osi przedłużonym o 380 mm i ładownością 1000 kg. Jesienią 1968 roku wprowadzono trzecią serię Estafette – R2136 z silnikiem 1289 cm³ o mocy 54 KM. Wprowadzono skrzynię biegów o zmienionych przełożeniach, dzięki czemu prędkość maks. wzrosła do 98 km/h. W kolejnych latach zmodyfikowano nadwozie, wprowadzając masywne zderzaki z odbojami, zmieniono kształt osłony wlotu powietrza, kloszy kierunkowskazów a także stylizację deski rozdzielczej. W 1972 roku wprowadzono podciśnieniowe wspomaganie układu hamulcowego. W 1975 roku rozpoczęto licencyjny montaż Estafette pod nazwą Dacia D6 w Rumunii. W czerwcu 1980 roku z taśmy montażowej zjechał ostatni Renault Estafette. Wyprodukowano łącznie 533 209 sztuk. W Meksyku produkcję kontynuowano do 1986 roku. Następcą został Renault Trafic[2].

Dacia D6[edytuj | edytuj kod]

W 1975 roku podjęto montaż licencyjny Renault Estafette z silnikiem 1,2 l w zakładach Dacii w Mioveni pod nazwą Dacia D6. Był to pierwszy dostawczy samochód produkowany przez Dacię. Montaż zakończono w 1978 roku, wyprodukowano 842 egzemplarze.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]