Renkloda Ulena

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śliwa domowa
Greengages.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj śliwa
Gatunek śliwa domowa
Kultywar Renkloda Ulena
Nazwa systematyczna
Prunus domestica 'Renkloda Ulena'
Synonimy

Oullins Reneklode

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Śliwa domowa 'Renkloda Domowa' – odmiana uprawna (kultywar) śliwy domowej (Prunus domestica L. subsp. italica (Borckh.) Hegi var. Claudiana), należąca do grupy o średniowczesnej porze dojrzewania. Odmiana została wyselekcjonowana we Francji jako siewkę nieznanego pochodzenia. Popularna w Polsce głównie w uprawie amatorskiej, do Rejestru Odmian prowadzonego przez Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych [2] wpisana w 1990 roku.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo rośnie bardzo silnie, tworząc dużą rozłożystą koronę o bardzo mocnej konstrukcji. W pierwszych latach po posadzeniu tworzy koronę odwrotnie stożkowatą, która później spłaszcza się i rozrasta.
Pędy
Jednoroczne są silne, długie i sztywne, o fioletowym lub bordowym zabarwieniu, pokryte drobnymi, brunatnymi przetchlinkami.
Liście
Sztywne, lekko pofałdowane, o szeroko eliptycznym kształcie, ciemnozielone z połyskiem.
Owoce
Duże, o przeciętnej masie 45-50 g. Kształt kulisty lub lekko owalny. Szypułka zwykle zielona, dość gruba, średniej długości. Skórka zielonożółta, a u owoców bardzo dojrzałych żółta, a nawet jasnopomarańczowa, pokryta białym nalotem i jasnymi cętkami z czerwonawą obwódką. Miąższ intensywnie żółty z jaśniejszymi żyłkami, o konsystencji galaretowatej, aromatyczny. Pestka dość duża, szerokoeliptyczna, od strony szypułki łagodnie zaokrąglona, a od strony przeciwnej zaostrzona. Dość dobrze oddziela się od miąższu. W pełni dojrzałości owoce chętnie atakowane przez osy.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina uprawna. Szczepiona na ałyczy w okres owocowania wchodzi dość późno, 4-5 lat po posadzeniu. Szczepiona na podkładkach osłabiających wzrost, np. na siewkach Węgierki Wangenheima, może owocować już w 2-3 roku. Plonuje bardzo obficie, lecz często przemiennie. Jest odmianą samopłodną, czyli nie wymaga zapylenia obcym pyłkiem.
  • Kulinaria: Odmiana ceniona ze względu na szerokie zastosowanie owoców. Dostarcza wyśmienitych owoców deserowych do spożycia w stanie świeżym, także chętnie przyrządza się z nich kompoty (choć do tego celu najlepsze są owoce niezupełnie dojrzałe). W wielu krajach (np. Niemcy, Francja) można kupić dżemy robione wyłącznie z owoców tej odmiany. W Czechach można także spotkać śliwowicę z Renklody Ulena.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Ze względu na silny wzrost powinno się ją uprawiać wyłącznie na podkładkach skarlających. Jest odmianą samopylną i nie wymaga sadzenia zapylaczy.
  • Renkloda Ulena jest odmianą średnio wytrzymałą na mróz. Jest średnio wrażliwa na wirusa ospowatości śliw, wywołującego szarkę, i stosunkowo mało podatna na inne choroby. Wyjątkiem jest brunatna zgnilizna drzew pestkowych (monilioza), na którą Renkloda Ulena jest bardzo podatna.
  • Zbiór i przechowywanie: W warunkach polskich w zależności od rejonu i typu dojrzałość zbiorczą osiąga od pierwszej połowy sierpnia do początku września. Owoce na ogół dojrzewają bardzo nierównomiernie. Owoce w chłodni można przechować mniej więcej 3 tygodnie.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-26].
  2. Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych: Lista Odmian Roślin Sadowniczych wpisanych do Krajowego Rejestru w Polsce. [dostęp 2013-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-29)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Rejman: Pomologia. Warszawa: PWRiL, 1994. ISBN 83-09-01612-3.
  2. Z. Grzyb, E. Rozpara: Nowoczesna uprawa śliw. Warszawa: Hortpress, 2000. ISBN 83-86384-39-5.