Reprezentacja Argentyny w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja Argentyny w piłce nożnej
Przydomek Albicelestes (Biało-Błękitni)
Związek piłkarski Asociación del Fútbol Argentino (AFA)
Federacja piłkarska CONMEBOL
Rok założenia 1893
Prezes Julio Humberto Grondona
Trener Gerardo Martino
Najwięcej meczów Javier Zanetti (145)
Najwięcej bramek Gabriel Batistuta (56)
Skrót FIFA ARG
Miejsce w rankingu FIFA Green Arrow Up.svg 2. (17 lipca 2014) (1606 pkt.)
Miejsce w rankingu Elo 3. (13 lipca 2014) (2040 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 UrugwajArgentyna Argentyna 2:3
(Montevideo, Urugwaj; 16.05.1901)
Najwyższe zwycięstwo
Argentyna Argentyna –  Ekwador 12:0
(Montevideo, Urugwaj; 22.01.1942)
Najwyższa porażka
Czechy CzechosłowacjaArgentyna Argentyna 6:1
(Helsingborg, Szwecja; 15.06.1958)

Boliwia BoliwiaArgentyna Argentyna 6:1
( Boliwia ; 01.04.1959)

 UrugwajArgentyna Argentyna 5:0
(Guayaquil, Ekwador; 16.12.1959)

Argentyna Argentyna –  Kolumbia 0:5
(Buenos Aires, Argentyna; 05.09.1993)

Reprezentacja Argentyny w piłce nożnej piętnaście razy startowała w mistrzostwach świata w piłce nożnej, wygrywając ten turniej dwa razy (1978, 1986), a także trzykrotnie zajmując drugie miejsce (1930, 1990, 2014). Wygrała także 14 razy Copa America. Argentyna triumfowała również dwa razy na igrzyskach olimpijskich w Atenach w 2004 i w Pekinie w 2008.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy mecz[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy mecz reprezentacja Argentyny rozegrała 16 maja 1901 roku.

Urugwaj: E.Sardeson (Albion); C. B. Poole (kap.) (Albion), E. Cardenal (Albion), J. López (Albion), F. A. Cutler (Albion), M. Ortiz Garzón (Nacional), J. Sardeson (Albion), J. A. Morton (Albion), W. L. Poole (Albion), A. F. Lodge (Albion) y Bolívar Céspedes (Nacional).

Argentyna: R. W. Rudd (Lomas), W. Leslie (Quilmes) y A. C. Addecot (Belgrano), A. A. Mack (Alumni), H. Rattcliff (Belgrano), E. L. Duggan (Belgrano), G. E. Leslie (Lomas), J. O. Anderson (cap.) (Lomas), S. U. Leonard (Alumni), Ch. E. Dickinson (Belgrano) y G. N. Dickinson (Belgrano).

Meczowi z 16 maja 1901 roku towarzyszy jednak spór, ponieważ nie został on zorganizowany przez Ligę Urugwajską, ale przez Albion Football Club[1][2] Mieszana drużyna urugwajska złożona była z piłkarzy Albionu i wzmocniona siłami Nacionalu. Uwzględniając te informacje pierwszy mecz miał zostać rozegrany 20 lipca 1902 roku w el Paso del Molino w Uruguwaju, który Argentyna wygrała 6:0[3]. Argentyńska federacja piłkarska mecz z maja 1901 roku uznaje jednak za oficjalny.

Lata 1901-1930[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacje Argentyny i Urugwaju, które dzieli jedynie estuarium La Plata w latach 1901-1914 rozegrały między sobą 41 meczów, co ustępowało w tamtym okresie jedynie mającym dłuższą tradycję pojedynkom Anglii i Szkocji[4].

Reprezentacja Argentyny na igrzyskach w 1928 roku

Od 1905 roku obie reprezentacje rozgrywały między sobą mecze o Puchar Liptona, z których dochód przeznaczano na cele charytatywne[5][6]. Do roku 1929 Argentyna i Urugwaj miały na koncie po 10 zwycięstw w tych rozgrywkach[7].

W 1910 roku w Argentynie odbył się z inicjatywy tamtejszej federacji piłkarskiej pierwszy (nieoficjalny) turniej o mistrzostwo Ameryki Południowej. Oprócz gospodarzy wzięły w nim udział drużyny Chile i Urugwaju. Argentyńczycy okazali się zwycięzcami tych mistrzostw, w finale pokonując Urugwaj 4:1[8].

20 września 1914 roku reprezentacja Argentyny rozegrała w Buenos Aires pierwszy oficjalny mecz z reprezentacją Brazylii, który zakończył się wynikiem 3:0 dla gospodarzy i zapoczątkował jedną z najsłynniejszych futbolowych rywalizacji na świecie[9].

Na pierwszych oficjalnych, rozgrywanych w dniach 2-17 lipca 1916 roku mistrzostwach Ameryki Południowej Argentyna zajęła II miejsce przegrywając z Urugwajem, mimo iż ostatni pojedynek turnieju zakończył się remisem pomiędzy obiema drużynami[10].

Na zwycięstwo w rozgrywkach o puchar Ameryki Południowej Argentyńczycy musieli poczekać do piątej edycji tych zawodów. W mistrzostwach rozgrywanych między 2 a 30 października 1921 roku Albicelestes okazali się najlepszą drużyną. Wygrali wszystkie trzy mecze z Paragwajem, Brazylią i Urugwajem, a królem strzelców imprezy z dorobkiem 3 goli został Julio Libonatti, który każdemu z rywali zaaplikował po jednym trafieniu[11].

Reprezentacja Argentyny podczas Copa América 1929.

W 1928 roku Argentyna wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie. Wraz z broniącym złotego medalu Urugwajem Albicelestes byli stawiani w roli faworytów turnieju olimpijskiego. Już w pierwszym spotkaniu Argentyńczycy odnieśli efektowne zwycięstwo 11:2 nad Stanami Zjednoczonymi, prowadząc 4:0 po pierwszej połowie[12]. W drugim pojedynku południowoamerykańscy zawodnicy pokonali Belgów 6:3, a w półfinale sprostali rewelacji rozgrywek, Egiptowi wygrywając 6:0. W finale olimpijskich zmagań Argentyna spotkała się z dobrze sobie znaną drużyną Urugwaju. Było to 102 spotkanie obu reprezentacji w historii ich futbolowych kontaktów. Mecz finałowy zakończył się remisem 1:1 co spowodowało rozegranie dodatkowego spotkania, podczas którego lepsi okazali się Urugwajczycy wygrywając 2:1[13][14].

Rok po olimpijskiej porażce Argentyna zrewanżowała się Urugwajowi. Na rozgrywanej u siebie w listopadzie 1929 roku kolejnej edycji Copa América reprezentacja Argentyny okazała się najlepsza. Zwyciężając pewnie Peru 3:0 w pierwszym meczu, a następnie ogrywając Paragwaj 4:1 Argentyńczycy mogli przygotowywać się do ostatniego spotkania z Urugwajem. Rewanż za olimpijski finał okazał się udany i Argentyna po golach Manuela Ferreiry i Mario Evaristo pokonała Urugwaj 2:0, zapewniając sobie w ten sposób zwycięstwo w dwunastych mistrzostwach Ameryki Południowej[15].

1930 – wicemistrzostwo świata[edytuj | edytuj kod]

Ustawienie reprezentacji Argentyny w czasie finału Mundialu 1930[16]

Argentyna wzięła udział w pierwszych mistrzostwach świata rozgrywanych w Urugwaju. Albicelestes trafili do grupy z Francją, Chile i Meksykiem. W swoim premierowym spotkaniu na mundialu 15 lipca Argentyńczycy pokonali Francję 1:0, a autorem historycznej bramki został Luis Monti. Zwycięstwa nad Meksykiem 6:3 i nad Chile 3:1 dały Argentynie awans do półfinału.

Przeciwnikiem Argentyny w półfinale była reprezentacja Stanów Zjednoczonych. Efektowny triumf 6:1 dawał Argentyńczykom przepustkę do finału gdzie spotkali się z Urugwajem. Finał mundialu miał być rewanżem za mecz o złoty medal olimpijski podczas igrzysk olimpijskich w Amsterdamie w 1928 roku. Urugwaj okazał się lepszy na igrzyskach, a w finale na Estadio Centenario w Montevideo "Urusi" potwierdzili swój prymat. W spotkaniu rozegranym 30 lipca, Argentyna mimo, że po pierwszej połowie prowadziła po trafieniach Carlosa Peucelle i Guillermo Stábile 2:1 to pierwszym mistrzem świata została reprezentacja gospodarzy. Urugwajczycy zwyciężyli 4:2.

Argentyna w pierwszych mistrzostwach zdobyła najwięcej goli (18) spośród wszystkich uczestników turnieju, a Guillermo Stábile został najskuteczniejszym strzelcem turnieju zdobywając 8 bramek[17].

Luis Monti i Attilio Demaria wystąpili na mundialu we Włoszech w barwach gospodarzy, jako oriundi, czyli zawodnicy mający włoskie korzenie, zdobywając złote medale[18].

Lata 1934-1954[edytuj | edytuj kod]

Na mistrzostwach świata we Włoszech w 1934 roku Argentyna wysłała ekipę amatorów, w której nie było ani jednego uczestnika finału mistrzostw z roku 1930[19]. Zaledwie 3 lata wcześniej zalegalizowano w Argentynie zawodowstwo, którego przedstawiciele nie widzieli wówczas dobrych interesów w uczestnictwie na mundialu[20]. Stało się to jednym z powodów słabego występu ekipy Albicelestes, która odpadła z turnieju po pierwszym meczu, przegranym ze Szwecją 2:3[19].

Reprezentacja Argentyny nie brała udziału w eliminacjach do mistrzostw świata, rozgrywanych w 1938 roku we Francji. Wicemistrzowie z roku 1930 odmówili udziału w turnieju eliminacyjnym po tym jak FIFA przyznała organizację mundialu Francji, o co starała się także federacja argentyńska[19].

Argentyńczycy byliby z pewnością faworytami mistrzostw świata, gdyż wówczas rozpoczęła się złota era piłki nożnej w tym kraju. Na turnieju Copa América w 1937 roku Albicelestes okazali się zwycięzcami, pokonując po wyrównanej walce Brazylię w dodatkowym meczu, jaki okazał się potrzebny do wyłonienia triumfatora. Argentyna odzyskała po 8 latach mistrzostwo Ameryki Południowej, wygrywając z drużyną, która rok później zajęła 3 miejsce na mundialu we Francji[21].

Na pierwszych powojennych mistrzostwach w Brazylii w 1950 roku, a także na tych rozgrywanych w 1954 roku w Szwajcarii, Albicelestes nie wzięli udziału. Jedną z prawdopodobnych przyczyn nieobecności była obawa władz o wynik podczas mistrzostw. Co prawda argentyński futbol osiągnął w latach 40 swoje wyżyny, to jednak po strajku piłkarzy z 1949 roku, po którym wielu najlepszych wyemigrowało za granicę, rządzący nie byli pewni wyniku. Peroniści nie chcieli więc ryzykować nadszarpania wizerunku reprezentacji, kreowanej przez władzę jako najlepszą na świecie[22][23].

9 maja 1951 roku został rozegrany na Wembley pierwszy oficjalny mecz pomiędzy Argentyną, a Anglią[24]. Mecz pomiędzy Anglikami, którzy przywieźli i nauczyli Argentyńczyków grać w piłkę nożną, a tymi ostatnimi zakończył się porażką Argentyny 1:2 i stał się początkiem bardzo zaciętej rywalizacji tych dwóch drużyn narodowych[19].

1978 – mistrzostwo świata[edytuj | edytuj kod]

W 1974 roku selekcjonerem reprezentacji Argentyny został César Luis Menotti. Rok wcześniej zdobył mistrzostwo Argentyny jako trener zespołu Huracán Buenos Aires, który prezentował ofensywny futbol. W takim samym stylu zgodnie z zamysłami Menottiego miała grać również reprezentacja. Zawodnicy mieli grać kreatywnie, co według selekcjonera było dla nich najbardziej naturalne i odpowiadało ich predyspozycjom[25]. W konsekwencji podopieczni selekcjonera musieli być przede wszystkim świetnie wyszkoleni technicznie, a dopiero w dalszej kolejności zwracano uwagę na ich przygotowanie motoryczne[26]. Menotti natrafił na dobre warunki do pracy. Żaden selekcjoner przed nim nie mógł sobie pozwolić na równie długie zgrupowania jak te, organizowane przed mundialem w 1978 roku[27]. Takie warunki do pracy zapewniła selekcjonerowi junta generała Jorge Videli, który ewentualny korzystny wynik narodowej drużyny chciał wykorzystać propagandowo[28].

2 czerwca 1978 roku w swoim pierwszym meczu na mistrzostwach Argentyna wygrała 2:1 z Węgrami. Na El Monumental gospodarze strzelili zwycięską bramkę dopiero w 84 minucie, a jej autorem był Daniel Bertoni. Drugie starcie Argentyńczyków na mundialu, rozgrywane 6 czerwca również nie należało do najłatwiejszych. W spotkaniu z Francją w 45 minucie wynik otworzył Daniel Passarella, strzelając bramkę z rzutu karnego. W 60 minucie w zamieszaniu w polu karnym najlepiej odnalazł się Michel Platini, wyrównując rezultat meczu. Zwycięstwo Argentyny uratował Leopoldo Luque. Druga wygrana zapewniła awans gospodarzom do kolejnej rundy. W ostatnim meczu w grupie porażka z Włochami dała Argentyńczykom drugie miejsce w grupie, dzięki czemu uniknęli natknięcia się w drugiej rundzie na faworytów imprezy – Holendrów[29].

W II rundzie turnieju Argentyna trafiła do grupy z Brazylią, Peru i Polską. Pierwszy pojedynek Argentyńczycy rozegrali z jedynym przedstawicielem Europy w tej grupie. W 16 minucie na prowadzenie gospodarzy wyprowadził Mario Kempes. W 39 minucie szansę na wyrównanie zmarnował Kazimierz Deyna. Rozgrywający w reprezentacji swój setny mecz, zawodnik uderzył lekko na bramkę Fillola, a ten obronił strzał Deyny. W 71 minucie na listę strzelców znów wpisał się Kempes, ustalając wynik 2:0. W drugim meczu tej rundy Argentyńczycy zremisowali 0:0 z Brazylią. O awansie do finału miały więc zadecydować wyniki ostatnich meczów. Szansę na awans miały zarówno Argentyna, jak i Brazylia. Ci ostatni wygrali z Polską 3:1 i musieli czekać na rozstrzygnięcie pomiędzy Argentyną, a Peru. Albicelestes, aby wystąpić w finale musieli pokonać Peruwiańczyków różnicą czterech goli. Argentyna wypełniła ten plan w stu procentach, a wynik 6:0 szczególnie przez Brazylijczyków był uważany za ustawiony, choć nie znaleziono na to dowodów[30].

Ustawienie reprezentacji Argentyny w czasie finału Mundialu 1978

W finale rywalem Argentyny była Holandia. Drużyna, która cztery lata wcześniej zachwyciła świat futbolem totalnym w Argentynie występowała bez swojej największej gwiazdy, czyli Johanna Cruyffa. Mimo to Holendrzy znów okazali się wystarczająco silni, by pod wodzą Ernsta Happela osiągnąć sukces. Ich pech w 1974 roku, jak i w 1978 polegał na tym, że w finale spotykali się z gospodarzami, z którymi zawsze ciężko rywalizować.

Zanim zabrzmiał gwizdek rozpoczynający finał miał miejsce incydent dotyczący holenderskiego napastnika René van de Kerkhofa. Argentyńscy zawodnicy protestowali przeciwko opatrunkowi z jakim grał Holender, mimo, że we wcześniejszych spotkaniach opatrunek piłkarza nie wzbudzał kontrowersji. Opóźniony pojedynek rozpoczął się pod znakiem przewagi Holendrów, ale to Mario Kempes w 38 minucie dał powód do euforii dla większości z 71 tysięcy zgromadzonych na stadionie widzów. W drugiej połowie Holandia doprowadziła do remisu, gdy w 82 minucie wyrównał Dick Nanninga. Wprowadzony 20 minut wcześniej piłkarz wykorzystał dośrodkowanie z prawej strony i strzałem głową pokonał Fillola. W 89 minucie stuprocentowej sytuacji dla Holendrów nie wykorzystał Rob Rensenbrink i uderzył piłkę w słupek argentyńskiej bramki. W dogrywce przewagę miała już Argentyna, która dzięki przetrwaniu krytycznego momentu pokonała dwukrotnie Holendrów. W pierwszej połowie dogrywki bramkę strzelił niezawodny Kempes, a w 115 minucie wynik ustalił Daniel Bertoni, zapewniając Argentynie po raz pierwszy tytuł mistrzów świata[31].

Gra Argentyny zgodnie z obietnicami Cesara Luisa Menottiego była bardzo ofensywna, a głównym egzekutorem drużyny został Mario Kempes. Argentyńczyk został uznany najlepszym zawodnikiem mistrzostw i jednocześnie, dzięki dwóm golom w finale został królem strzelców imprezy[32]. Z drużyny mistrzów świata wyróżniali się również dobrze spisujący się przez cały turniej bramkarz Ubaldo Fillol i obrońca Daniel Passarella, który mimo niskiego wzrostu imponował w grze głową, a także był kapitanem i liderem drużyny na boisku. Grą w środku pola kierował na mundialu Osvaldo Ardiles, rozgrywający drużyny. Zespół Menottiego stał się wówczas najmłodszym mistrzem świata w historii ze średnią wieku 25,52[33].

1986 – mistrzostwo świata[edytuj | edytuj kod]

Po nieudanym dla Argentyny mundialu w Hiszpanii ze stanowiska selekcjonera zrezygnował Cesar Luis Menotti, a zastąpił go Carlos Bilardo. Jako trener zdobył mistrzostwo Argentyny w 1982 roku z Estudiantes La Plata, a więc z tym samym klubem, w którym występował z sukcesami w latach sześćdziesiątych jako zawodnik. Bilardo w przeciwieństwie do swojego poprzednika nie przywiązywał wagi do stylu gry drużyny, przedkładając nad piękno przede wszystkim wynik[34]. Stąd też drużyna argentyńska miała grać pod jego wodzą bardziej zachowawczy futbol. Postacią, która przykuwała najbardziej uwagę w ekipie argentyńskiej był Diego Maradona. Dwa lata przed meksykańskim mundialem Maradona przeszedł ze słynnej Barcelony do włoskiego SSC Napoli co dla tego zawodnika było raczej sportowym krokiem do tyłu. Również w karierze reprezentacyjnej Maradonie się nie wiodło. Na mistrzostwach w Argentynie nie zagrał mimo tego, że takiego powołania domagali się od Cesara Luisa Menottiego kibice. Cztery lata później selekcjoner Albicelestes powołał Diego na mistrzostwa do Hiszpanii, ale tam „El Diez” nie pokazał pełni umiejętności. Reprezentacja nie powtórzyła sukcesu z 1978 roku, a sam Diego został ukarany czerwoną kartką w meczu z Brazylią[35]. Na mistrzostwa Maradona jechał więc jako głodny sukcesów zawodnik, ciągle uważany za cudowne dziecko argentyńskiej piłki. Bilardo oparł grę ofensywną na Maradonie, natomiast jeśli chodzi o obronę to postawił na trudny do przejścia kolektyw z trójką środkowych obrońców z Oscarem Ruggerim na czele. W pomocy oprócz defensywnie nastawionych pomocników czołową rolę grał ofensywny pomocnik Jorge Burruchaga, a w ataku przed Maradoną występował wysunięty napastnik Jorge Valdano, gracz Realu Madryt.

Argentyna trafiła w I rundzie do grupy A, mając za rywali Bułgarię, Koreę i Włochy. W pierwszym meczy rywalem Argentyńczyków byli Koreańczycy. Po dwóch bramkach Valdano i jednej Oscara Ruggeri Koreańczycy zdołali odpowiedzieć tylko jednym trafieniem i Argentyna wygrała pewnie 3:1. Następny mecz reprezentanci Argentyny zagrali z Włochami. 5 czerwca w spotkaniu faworytów grupy padł remis 1:1. Bramkę w 7 minucie dla Włochów strzelił Alessandro Altobelli, a wyrównał w 34 minucie Diego Maradona popisując się szybkością i sprytnym strzałem obok interweniującego bramkarza reprezentantów Italii. W ostatnim meczu tej grupy Argentyna pokonała Bułgarię 2:0, a bramki strzelali Valdano i Burruchaga.

W II rundzie turnieju Argentyna spotkała się z Urugwajem. Albicelestes wygrali minimalnie, a bramkę strzelił Pedro Pasculli ustalając wynik na 1:0, co zapewniło awans Argentynie do następnej rundy.

Ustawienie reprezentacji Argentyny w czasie finału Mundialu 1986

W ćwierćfinale Argentyna zmierzyła się z Anglią. Mecz miał szczególne znaczenie zwłaszcza dla Argentyńczyków, którzy przegrali toczoną w 1982 roku wojnę o Falklandy-Malwiny. Ta zbrojna porażka, ciągle obecna w zbiorowej pamięci powodowała bardzo napiętą atmosferę przed samym meczem. Senatorzy z partii peronistowskiej żądali nawet by prezydent Raúl Alfonsín zakazał piłkarzom gry w ćwierćfinale[34]. Ostatecznie do spotkania doszło, a chęć odwetu na Anglikach nie była spowodowana tylko porażką w wojnie o Falklandy-Malwiny, ale także niesłuszną zdaniem Argentyńczyków, porażką z synami Albionu na mundialu w 1966 roku. Mecz rozgrywany 22 czerwca w pierwszej połowie nie przyniósł bramek. Za to w 40 minucie Terry Butcher uderzył Maradonę łokciem w twarz, co jednak nie miał wpływu na dalszą grę tego zawodnika. W 6 minut po rozpoczęciu drugiej połowy Maradona zdobył bramkę, uderzając piłkę ręką nad interweniującym Peterem Shiltonem, czego nie zauważył arbiter spotkania. Sam Maradona nazwał później te zagranie „ręką Boga". W 55 minucie Diego Maradona strzelił kolejnego gola. Tym razem po pięknym rajdzie od połowy boiska, mijając po drodze pięciu Anglików i bezradnie interweniującego Shiltona wbił piłę do pustej bramki i wyprowadził Argentynę na prowadzenie. W 81 minucie kontaktowego gola zdobył Gary Lineker, ale Anglikom nie udało się doprowadzić do remisu i w półfinale zagrała Argentyna[36]. Po meczu trener Carlos Bilardo chwalił Maradonę:

Quote-alpha.png
Anglicy byli groźni do ostatnich minut, ale my na szczęście mieliśmy Diego Maradonę. Dla nikogo już dziś nie ulega chyba wątpliwości, że jest to najlepszy piłkarz świata[37]

W półfinale przeciwnikiem Argentyńczyków byli Belgowie. Drużyna, która w rzutach karnych pokonała Hiszpanię była rewelacją turnieju. Mimo tego Argentyna pewnie pokonała swoich przeciwników, a bohaterem reprezentacji znów został Maradona zdobywając dwa trafienia w drugiej połowie i ustalając tym samym rezultat meczu na 2:0.

W wielkim finale meksykańskich mistrzostw reprezentacja Argentyny spotkała się z Niemcami. Drużyna RFN pod wodzą Franza Beckenbauera w ćwierćfinale pokonała gospodarzy mistrzostw dopiero w rzutach karnych, a w półfinale spotkała się z Francuzami, których ograła 2:0. Finał miał być pojedynkiem geniusz Maradony z niemieckim kolektywem. Maradona w finale był bardzo dobrze pilnowany przez niemieckich zawodników, ale mimo to Argentyna prowadziła w 56 minucie już 2:0 po bramkach Browna i Valdano. Próbując od tej pory bronić rezultatu Argentyńczycy stracili dwie bramki za sprawą Rummenigge i Völlera. Trzy minuty po wyrównującym trafieniu Argentyńczycy odpowiedzieli jednak golem Burruchagi, który po znakomitym podaniu Maradony zapewnił zwycięstwo Albicelestes.

Argentyna zdobyła swój drugi tytuł mistrza świata, a Diego Maradona zasłużenie został uznany najlepszym zawodnikiem turnieju, zostając jednocześnie drugim strzelcem meksykańskiego mundialu[38]. Maradona stał się najsławniejszym i według wielu najlepszym piłkarzem świata, a w ojczyźnie uznano go za bohatera narodowego[39].

Udział w turniejach międzynarodowych[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

  • 1930 – II miejsce
  • 1934 – Pierwsza runda
  • 19381954Nie brała udziału
  • 1958 – Pierwsza runda
  • 1962 – Pierwsza runda
  • 1966 – Ćwierćfinał
  • 1970Nie zakwalifikowała się
  • 1974 – Druga runda
  • 1978Mistrzostwo
  • 1982 – Druga runda
  • 1986Mistrzostwo
  • 1990 – II miejsce
  • 1994 – Druga runda
  • 1998 – Ćwierćfinał
  • 2002 – Runda grupowa
  • 2006 – Ćwierćfinał
  • 2010 – Ćwierćfinał
  • 2014 – II miejsce

Copa América[edytuj | edytuj kod]

  • 1916 – II miejsce
  • 1917 – II miejsce
  • 1919 – III miejsce
  • 1920 – II miejsce
  • 1921Mistrzostwo
  • 1922 – IV miejsce
  • 1923 – II miejsce
  • 1924 – II miejsce
  • 1925Mistrzostwo
  • 1926 – II miejsce
  • 1927Mistrzostwo
  • 1929Mistrzostwo
  • 1935 – II miejsce
  • 1937Mistrzostwo
  • 1939Wycofała się z turnieju
  • 1941Mistrzostwo
  • 1942 – II miejsce
  • 1945Mistrzostwo
  • 1946Mistrzostwo
  • 1947Mistrzostwo
  • 1949Wycofała się z turnieju
 
  • 1953Wycofała się z turnieju
  • 1955Mistrzostwo
  • 1956 – III miejsce
  • 1957Mistrzostwo
  • 1959Mistrzostwo
  • 1959 – II miejsce
  • 1963 – III miejsce
  • 1967 – II miejsce
  • 1975 – Runda grupowa
  • 1979 – Runda grupowa
  • 1983 – Runda grupowa
  • 1987 – IV miejsce
  • 1989 – III miejsce
  • 1991Mistrzostwo
  • 1993Mistrzostwo
  • 1995 – Ćwierćfinał
  • 1997 – Ćwierćfinał
  • 1999 – Ćwierćfinał
  • 2001Wycofała się z turnieju
  • 2004 – II miejsce
  • 2007 – II miejsce,
  • 2011 – Ćwierćfinał

Puchar Konfederacji[edytuj | edytuj kod]

  • 1992Mistrzostwo
  • 1995 – II miejsce
  • 1997Nie zakwalifikowała się
  • 1999Nie zakwalifikowała się
  • 2001Nie zakwalifikowała się
  • 2005 – II miejsce
  • 2009Nie zakwalifikowała się
  • 2013 - Nie zakwalifikowała się

Kadra[edytuj | edytuj kod]

Stan na 5 marca 2014[40]

Numer Zawodnik Występy Bramki Klub Debiut w reprezentacji (przeciwnik)
Bramkarze
1 Sergio Romero 45 0 AS Monaco 10 września 2009 (Paragwaj)
12 Agustín Orión 3 0 Boca Juniors 15 listopad 2011 (Brazylia)
21 Mariano Andújar 10 0 Catania 6 czerwca 2009 (Kolumbia)
Obrońcy
3 Hugo Campagnaro 13 0 Inter Mediolan 29 lutego 2012 (Szwajcaria)
4 Pablo Zabaleta 35 0 Manchester City 17 sierpnia 2005 (Węgry)
13 Marcos Rojo 20 0 Sporting CP 9 lutego 2011 (Portugalia)
14 Javier Mascherano 84 2 Barcelona 16 lipca 2003 (Urugwaj)
15 Nicolás Otamendi 16 1 Atlético Mineiro 20 maja 2009 (Panama)
17 Federico Fernández 24 2 SSC Napoli 25 maja 2011 (Paragwaj)
Pomocnicy
5 Fernando Gago 44 0 Boca Juniors 7 lutego 2007 (Francja)
6 Lucas Biglia 17 0 SS Lazio 9 lutego 2011 (Portugalia)
7 Ángel Di María 45 9 Real Madryt 6 września 2010 (Paragwaj)
11 Maxi Rodríguez 46 13 Newell's Old Boys 8 czerwca 2003 (Japonia)
16 José Sosa 18 1 Atlético Madryt 9 marca 2005 (Meksyk)
19 Éver Banega 24 2 Newell's Old Boys 6 lutego 2008 (Gwatemala)
23 José Basanta 8 0 CF Monterrey 26 marca 2013 (Boliwia)
24 Ricardo Álvarez 5 0 Inter Mediolan 6 września 2011 (Wenezuela)
34 Augusto Fernández 7 1 Celta Vigo 15 września 2011 (Brazylia)
Napastnicy
8 Rodrigo Palacio 20 2 Inter Mediolan 9 marca 2005 (Meksyk)
9 Gonzalo Higuaín 36 20 SSC Napoli 10 października 2009 (Peru)
10 Lionel Messi 78 36 Barcelona 17 sierpnia 2005 (Węgry)
20 Sergio Agüero 47 21 Manchester City 3 września 2009 (Brazylia)
22 Ezequiel Lavezzi 29 4 Paris Saint-Germain 18 kwietnia 2007 (Chile)


Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

Stan na 25 czerwca 2014 r.(*) Gwiazdką oznaczono zawodników występujących w reprezentacji.

Najwięcej występów w kadrze
L.p. Zawodnik Lata gry
w kadrze
Liczba
występów
1 Zanetti, JavierJavier Zanetti 1994–2012 145
2 Ayala, RobertoRoberto Ayala 1994–2007 115
3 Simeone, DiegoDiego Simeone 1988–2002 106
4 Mascherano, JavierJavier Mascherano* 2003- 104
5 Ruggeri, OscarOscar Ruggeri 1983–1994 97
6 Messi, LionelLionel Messi* 2005- 92
7 Maradona, DiegoDiego Maradona 1977-1994 91
8 Ortega, ArielAriel Ortega 1993–2010 87
9 Batistuta, GabrielGabriel Batistuta 1991–2002 78
10 Sorín, Juan PabloJuan Pablo Sorín 1995–2006 76
Najwięcej goli w kadrze
L.p. Zawodnik Lata gry
w kadrze
Liczba
występów
Liczba
goli
1 Batistuta, GabrielGabriel Batistuta 1991–2002 78 56
2 Messi, LionelLionel Messi* 2005– 89 42
3 Crespo, HernánHernán Crespo 1995–2007 64 35
4 Maradona, DiegoDiego Maradona 1977–1994 91 34
5 Artime, LuisLuis Artime 1961–1967 25 24
6 Luque, LeopoldoLeopoldo Luque 1975–1981 45 22
= Passarella, DanielDaniel Passarella 1976–1986 70 22
8 Masantonio, HerminioHerminio Masantonio 1935–1942 19 21
= Sanfilippo, JoséJosé Sanfilippo 1956–1962 29 21
= Higuain, GonzaloGonzalo Higuain* 2009- 39 21
= Agüero, SergioSergio Agüero* 2006- 54 21


Selekcjonerzy[edytuj | edytuj kod]

Lata Selekcjoner Liczba meczów Zwycięstwa Remisy Porażki Bramki strzelone Bramki stracone Różnica
1924-1925 Angel Vázquez 11 5 6 0 18 8 +10
1927-1928 José Lago Millán 13 8 3 2 44 15 +29
1929 Francisco Olazar 2 0 1 1 1 2 -1
1929-1930 Olazar-Tramutola 9 7 1 1 28 11 +17
1934 Felipe Pascucci 1 0 0 1 2 3 -1
1935-1937 Manuel Seoane 10 7 1 2 20 8 +12
1938-1939 Ángel Fernández Roca 4 3 0 1 11 6 +5
1939/58/60 Guillermo Stábile 127 85 21 21 323 145 +191
1940 Carlos Calocero 2 2 0 0 7 1 +6
1959 Spinetto-D. Torre-Barreiro 6 5 1 0 19 5 +14
1959 J. M. Moreno 5 2 1 2 11 13 -2
1960-1961 Victorio Spinetto 10 5 3 2 23 12 +11
1961-1963 José D'Amico 4 2 0 2 12 6 +6
1962-1966 Juan Carlos Lorenzo 11 4 4 3 9 10 -1
1962 Néstor Rossi 1 1 0 0 3 1 +2
1962-1967 Jim López 7 5 1 1 14 4 +10
1963 Horacio Amable Torres 8 4 1 3 20 17 +3
1964/65/68 José Minella 23 11 8 4 44 21 +23
1965 Osvaldo Zubeldía 1 0 1 0 1 1 0
1967 Carmelo Faraone 2 0 0 2 1 3 -2
1967-1968 Renato Cesarini 5 1 1 3 5 8 -3
1969 Humberto Maschio 4 1 3 0 4 3 +1
1969 Adolfo Pedernera 4 1 1 2 4 6 -2
1970-1972 Juan Pizzuti 23 10 8 5 35 28 +7
1972-1973 Omar Sívori 13 8 2 3 26 16 +10
1973 Miguel Ignomirielo 3 1 2 0 3 2 +1
1974 Vladislao Cap 10 3 3 4 15 19 -4
1974-1982 César Luis Menotti 85 46 21 18 161 83 +78
1975 M. A. Juárez 3 2 1 0 9 1 +8
1979 Federico Sacchi 1 0 1 0 2 2 0
1983-1990 Carlos Bilardo 81 28 30 23 91 74 +17
1991-1994 Alfio Basile 48 25 17 6 75 44 +31
1993 Reinaldo Merlo 1 0 0 1 1 2 -1
1994-1998 Daniel Passarella 57 34 13 10 104 42 +62
1999 Claudio Vivas 2 2 0 0 4 1 +3
1999-2004 Marcelo Bielsa 83 54 18 11 160 69 +91
2004-2006 José Néstor Pekerman 28 15 7 6 53 32 +21
2006-2008 Alfio Basile 28 14 8 6 44 25 +19
2008-2010 Diego Maradona 25 18 0 7 47 31 +16
2010-2011 Sergio Batista 0 0 0 0 0 0 0
od 2011 Alejandro Sabella 1 1 0 0 4 1 +3

Argentyna w rankingu FIFA[edytuj | edytuj kod]

rok styczeń luty marzec kwiecień maj czerwiec lipiec sierpień wrzesień październik listopad grudzień średnia
1993 5. 12. 9. 9. 8. 9.
1994 9. 8. 10. 6. 8. 9. 9. 9. 9. 10. 9.
1995 7. 8. 8. 10. 5. 5. 9. 7. 7. 7. 7.
1996 7. 8. 8. 8. 15. 24. 22. 17. 19. 22. 15.
1997 18. 19. 21. 16. 13. 13. 10. 13. 19. 17. 16.
1998 17. 7. 7. 6. 5. 5. 5. 5. 5. 5. 7.
1999 6. 6. 6. 7. 7. 8. 6. 6. 7. 8. 7. 6. 7.
2000 6. 6. 7. 6. 5. 5. 5. 3. 3. 3. 3. 3. 5.
2001 3. 3. 3. 3. 3. 3. 3. 3. 3. 3. 2. 2. 3.
2002 2. 2. 2. 3. 3. 2. 2. 5. 5. 5. 5. 3.
2003 5. 4. 4. 6. 5. 4. 6. 6. 4. 4. 4. 5. 5.
2004 5. 6. 6. 5. 5. 5. 11. 4. 4. 3. 3. 3. 5.
2005 3. 3. 3. 3. 3. 3. 2. 2. 3. 4. 4. 4. 3.
2006 4. 4. 4. 8. 9. 3. 3. 3. 4. 3. 3. 4.
2007 3. 3. 1. 2. 3. 5. 2. 2. 2. 1. 1. 1. 2.
2008 1. 1. 1. 1. 1. 1. 6. 7. 7. 7. 6. 6. 4.
2009 6. 6. 6. 6. 6. 7. 8. 8. 8. 6. 8. 8. 7.
2010 8. 9./9. 7. 7. 5. 5. 5. 5. 5. 5. 6.
2011 5. 5. 4. 5. 5. 10. 10. 9. 10. 10. 10. 10. 8.
2012 10. 11. 8. 10. 9. 7. 7. 7. 7. 4. 3. 3. 8.
2013 3. 3. 3. 3. 3. 3. 4. 4. 2. 3. 3. 3. 3.
2014 3. 3. 3. 6. 7. 5. 3.

W marcu ukazano dwa rankingi (na początku i na końcu miesiąca) Źródło: Ranking FIFA

  • najlepsze miejsce: 1.
  • najgorsze miejsce: 24. (sierpień 1996)
  • najwyższy awans: +10 (marzec 1998)
  • największy spadek: -9 (sierpień 1996)
  • średnia pozycja: 7. (luty 2012)
  • najlepsza średnia roczna: 2. (2007)
  • najgorsza średnia roczna: 16. (1997)

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. "Las Batallas del Río de la Plata"
  2. IFFHS
  3. Un siglo de Selección
  4. Tony Mason: Pasja milionów...,. s. 41-42. ISBN 8391698920.
  5. Tony Mason: Pasja milionów...,. s. 42.
  6. Bill Murray, William J. Murray: The World's game...,. s. 35.
  7. http://www.rsssf.com/tablesl/lipton.html. [dostęp 2010-09-18].
  8. Tony Mason: Pasja milionów...,. s. 43.
  9. http://www.rsssf.com/tablesb/brasargres.html. [dostęp 2010-09-18].
  10. http://www.rsssf.com/tables/16safull.html. [dostęp 2010-09-19].
  11. http://www.rsssf.com/tables/21safull.html. [dostęp 2010-09-19].
  12. Dave Wangerin: Soccer in a football world...,. s. 90.
  13. Tony Mason: Pasja milionów...,. s. 51-53.
  14. Bill Murray, William J. Murray: The World's game...,. s. 48.
  15. http://www.rsssf.com/tables/29safull.html. [dostęp 2010-09-25].
  16. http://www.forum-for-football.com/index.php?option=com_content&view=article&id=332&Itemid=426. [dostęp 2010-09-20].
  17. Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Świata...,. Katowice: GiA, 1994. ISBN 8390022727.
  18. Richard Witzig: The Global Art...,. s. 40.
  19. 19,0 19,1 19,2 19,3 Tony Mason: Pasja milionów...,. s. 60.
  20. Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa świata...,. s. 31.
  21. Tomasz Wołek: Copa America...,. s. 55-56.
  22. Tony Mason: Pasja milionów...,. s. 94-96.
  23. Zgrani na pamięć. 23 maja. [dostęp 2011-03-09].
  24. http://www.rsssf.com/tablese/eng-intres50.html. [dostęp 2010-09-18].
  25. Roger Levermore, Adrian Budd: Sport and international relations...,. s. 45.
  26. Eduardo P. Archetti: Argentina 1978: Military Nationalism, Football Essentialism, and Moral Ambivalence. W: Alan Tomlinson, Christopher Young: National identity and global sports events: culture, politics, and spectacle in the olympics and the football world cup. New York: 2006, s. 139. ISBN 9780791466159.
  27. Tony Mason: Pasja milionów...,. s. 178.
  28. Bill L. Smith. The Argentinian Junta and the Pres in the Run-up to the 1978 World Cup. „Soccer and Society”. 3, s. 76, 2002. 
  29. Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa świata...,. s. 145.
  30. Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa świata...,. s. 146.
  31. http://www.fifa.com/classicfootball/matches/match=2198/index.html. [dostęp 2010-09-18].
  32. Eduardo Galeano, Mark Fried: Soccer...,. s. 153.
  33. Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa świata...,. s. 159-160.
  34. 34,0 34,1 Tony Mason: Pasja milionów...,. s. 179.
  35. http://www.fifa.com/classicfootball/players/player=174732/index.html. [dostęp 2010-09-26].
  36. http://www.fifa.com/classicfootball/matches/match=392/index.html#maradonas+brace+buries+england. [dostęp 2010-09-26].
  37. Andrzej Jucewicz: Mexico'86...,. s. 41.
  38. Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa świata...,. s. 200-205.
  39. Albert Jawłowski: Święty ład.... s. 82.
  40. Składy z meczu Rumunia – Argentyna (ang.). transfermarkt.pl. [dostęp 9 kwietnia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Monografie:

  • Galeano Eduardo, Fried Mark: Soccer in sun and shadow, Verso 2003 ISBN 1-85984-423-5.
  • Godek Aleksandra, Falewicz Robert: Mistrzostwa świata w piłce nożnej 1930-2002, Poznań 2002. ISBN 83-88841-07-6.
  • Gowarzewski Andrzej: Encyklopedia piłkarska FUJI (Tom 8): Herosi mundiali, Katowice 1993. ISBN 8390022763.
  • Gowarzewski Andrzej: Encyklopedia piłkarska FUJI (Tom 9): Mistrzostwa Świata, Katowice 1994. ISBN 8390022727.
  • Greaves Jimmy, St John Ian: Saint & Greavsie's World Cup special : a match-by-match diary of all the matches and most memorable moments of Italia '90, Londyn 1990. ISBN 0-09-174629-9.
  • Jawłowski Albert: Święty ład. Rytuał i mit mundialu, Warszawa 2007. ISBN 978-83-60501-74-0.
  • Jucewicz Andrzej, Markert Zbigniew: Mexico '86: Wyniki, opinie, komentarze, Warszawa 1986.
  • Levermore Roger, Budd Adrian: Sport and international relations: an emerging reliatonship, New York 2004. ISBN 0-7146-8283-7.
  • Mason Tony: Pasja milionów. Piłka nożna w Ameryce Południowej, Gdańsk 2002. ISBN 83-916989-2-0.
  • Murray Bill, Murray William J.: The world's game: a history of soccer, University of Illinois Press 1998. ISBN 0-252-06718-5.
  • Wangerin Dave: Soccer in a football world: the story of America's forgotten game, Philadephia 2008. ISBN 1-59213-885-3.
  • Witzig Richard: The global art of soccer, New Orleans, La 2006. ISBN 0-9776688-0-0.
  • Wołek Tomasz: Encyklopedia piłkarska FUJI (Tom 13)Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Katowice 1995. ISBN 83-916989-2-0.

Artykuły:

  • Archetti Eduardo P.: Argentina 1978: Military Nationalism, Football Essentialism, and Moral Ambivalence [w:] Alan Tomlinson, Christopher Young: National identity and global sports events: culture, politics, and spectacle in the olympics and the football world cup. New York: 2006, s.133-149. ISBN 9780791466159.
  • Noguera Alberto: Soccer in Argentina: A Lecture, "Journal of Sport History", vol.13, no.2, s.147-152, 1986.
  • Smith Bill L.: The Argentinian Junta and the Pres in the Run-up to the 1978 World Cup, "Soccer and Society", vol.3, s.76, 2002. ISSN 14660970.
  • Torres Cesar R.: "If We Had Had Our Argentine Team Here!": Football and the 1924 Argentine Olympic Team, "Journal of Sport History", vol.30, no.1, s.1-24, 2003.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]