Reprezentacja Chorwacji w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja Chorwacji w piłce nożnej
Przydomek Vatreni, Kockasti
Związek piłkarski Hrvatski Nogometni Savez
Federacja piłkarska UEFA
Rok założenia 1912
Prezes Chorwacja Vlatko Marković
Trener Chorwacja Niko Kovac od 16.10 2013
Najwięcej meczów Chorwacja Darijo Srna (108)
Najwięcej bramek Chorwacja Davor Šuker (46)
Skrót FIFA CRO
Miejsce w rankingu FIFA Green Arrow Up.svg 16. (14 sierpnia 2014) (964 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
Chorwacja Chorwacja 4−0 Szwajcaria 
(Zagrzeb, Chorwacja; 02.04.1940)

Chorwacja Chorwacja 2−1 Stany Zjednoczone 
(Zagrzeb, Chorwacja; 17.10.1990)

Najwyższe zwycięstwo
Chorwacja Chorwacja 7−0 Australia 
(Zagrzeb, Chorwacja; 06.06.1998)

Chorwacja Chorwacja 7−0 Andora 
(Zagrzeb, Chorwacja; 7.10. 2006)

Najwyższa porażka
 III Rzesza 5−1 Chorwacja Niepodległe Państwo Chorwackie
(Wiedeń, III Rzesza; 15.06.1941)

 III Rzesza 5−1 Chorwacja Socjalistyczna Republika Chorwacji
(Stuttgart, Niemcy; 01.11.1942)
 Anglia 5−1 Chorwacja Chorwacja
(Londyn, Anglia; 09.09.2009)

Po raz pierwszy zasady gry w futbol i sam mecz piłkarski zaprezentowali na terenie dzisiejszej Chorwacji angielscy robotnicy, którzy w 1873 roku budowali fabrykę w Rijece.

Wprawdzie krajowa federacja piłkarska powołana została już w roku 1912, ale aż do 1990 roku piłkarze urodzeni w Chorwacji grali w reprezentacji Jugosławii. W latach 1941-1945 wydzielone było Niezależne Państwo Chorwackie, które w istocie znajdowało się pod wpływem państw Osi. Krótko przed rozpoczęciem II wojny światowej sportowe reprezentacje Chorwacji dostały pozwolenie na występy pod flagą własnego kraju, właśnie wtedy drużyna narodowa rozegrała mecz, który czasem uznawany jest za pierwszy w jej niepodległej historii. Zwycięskie spotkanie ze Szwajcarią (4:0) odbyło się w Zagrzebiu 2 kwietnia 1940 roku. Niepodległa Chorwacja powstała 25 czerwca 1991 roku, choć już od 1990 roku reprezentacja ponownie rozgrywała mecze, jednak związek piłkarski wtedy nie był jeszcze członkiem FIFA ani UEFA.

Od początku lat 90. reprezentacja czterokrotnie awansowała do finałów mistrzostw Europy (1996, 2004, 2008 i 2012), czterokrotnie do mistrzostw świata (1998, 2002, 2006 i 2014). Największy sukces odniosła na Mundialu 1998, kiedy drużyna prowadzona przez Miroslava Blaževića zdobyła brązowy medal, a Davor Šuker został królem strzelców turnieju.

Z obecnej reprezentacji tylko obrońcy Dario Šimić i Igor Tudor wystąpili na tamtej imprezie. Po nieudanym Mundialu 2006 selekcjonerem został ich kolega z brązowej drużyny Slaven Bilić. Nie przeprowadził kadrowej rewolucji, w pierwszej jedenastce wciąż grają najczęściej najbardziej doświadczeni piłkarze. Bilicia bronią jednak wyniki - od sierpnia 2006 do lutego 2007 roku reprezentacja w sześciu spotkaniach nie odniosła ani jednej porażki, a pokonała m.in. mistrzów świata Włochów oraz - w eliminacjach do Euro 2008 - Anglię.

Chorwacja zajmuje obecnie 3. miejsce w Europie (stan na maj 2013).

Udział w mistrzostwach świata[edytuj | edytuj kod]

  • 19301990Nie brała udziału, była częścią Jugosławii
  • 1994Nie brała udziału
  • 1998 – III miejsce
  • 2002 – Runda grupowa
  • 2006 – Runda grupowa
  • 2010Nie zakwalifikowała się
  • 2014 – Runda grupowa

Udział w mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

  • 19601992Nie brała udziału, była częścią Jugosławii
  • 1996 – Ćwierćfinał
  • 2000Nie zakwalifikowała się
  • 2004 – Runda grupowa
  • 2008 – Ćwierćfinał
  • 2012 – Runda grupowa

Początki futbolu w Chorwacji[edytuj | edytuj kod]

Piłka nożna w Chorwacji pojawiła się pod koniec XIX wieku. Pierwsze chorwackie kluby – PNiSK (Prvi Nogometni i Sportski Klub, tj. Pierwszy Piłkarski i Sportowy Klub) oraz HASK (Hrvatski Akademski Sportski Klub, tj. Chorwacki Akademicki Klub Sportowy) – powstały w roku 1903. Oba miały swoją siedzibę w stolicy kraju Zagrzebiu. Trzy lata później właśnie te zespoły rozegrały pierwszy odnotowany w oficjalnych statystykach mecz w Chorwacji. Spotkanie zakończyło się remisem 1:1. Zainteresowanie piłką nożną stopniowo wzrastało. Wkrótce pojawiły się kolejne kluby, m.in. Slavija Trsat (1905), Concordia Zagrzeb (1906), Segesta Sisak (1907), Croatia Zagrzeb (1907), Hajduk Split (1911) i Gradjanski Zagrzeb (1911).

Drużyna narodowa zadebiutowała na arenie międzynarodowej, na razie nieoficjalnie, w 1907 roku dwumeczem ze Slavią Praga. Pięć lat później został założony Chorwacki Związek Piłki Nożnej, który jeszcze w tym samym roku zainaugurował rozgrywki ligowe. Pierwszym mistrzem kraju był HASK Zagrzeb.

Po I wojnie światowej, po przyłączeniu Chorwacji do królestwa SHS, utworzono Jugosłowiański Związek Piłki Nożnej, który był piłkarską centralą dla wszystkich trzech drużyn narodowych. Prezesem związku został Chorwat, były prezydent HASK-u Zagrzeb Hinko Wurth. W pierwszych jugosłowiańskich rozgrywkach ligowych zwyciężył chorwacki Gradjanski Zagrzeb, który wygrywał jeszcze czterokrotnie (1926, 1928, 1937 i 1940). Ponadto mistrzostwo kraju zdobywały Hajduk Split (1927 i 1929), Concordia Zagrzeb (1930 i 1932) oraz HASK (1938). Drużyny z Chorwacji grały w lidze jugosłowiańskiej do 1940 roku.

Lata 1940-1944. Piłka nożna na tle wojennej zawieruchy[edytuj | edytuj kod]

W roku 1941 faszystowskie ugrupowanie ustaszy na czele z Ante Paveliciem przejęło władzę w Chorwacji oraz ogłosiło niepodległość kraju. Niezależne Państwo Chorwackie (NDH), sprzymierzone z Niemcami, istniało do maja 1945 roku, kiedy zostało zlikwidowane przez armię jugosłowiańską.

W tym czasie rozgrywała swoje mecze reprezentacja Chorwacji. Jej rywalami byli zazwyczaj drużyny narodowe krajów będących pod kontrolą III Rzeszy lub państw, które zachowały neutralność. Zadebiutowała już 2 kwietnia 1940 roku spotkaniem ze Szwajcarią w Zagrzebiu, ale w 1940 roku wychodziła na boisko jeszcze jedynie trzy razy. W 1941 roku Chorwaci zostali przyjęci do FIFA. Od 1940 do 1944 roku rozegrali w sumie dziewiętnaście meczów, w których dziewięć razy wygrywali, cztery remisowali i sześciokrotnie przegrywali. Dwukrotnie ulegli Niemcom nazistowskim (po 1:5) i raz drużynie faszystowskich Włoch (0:4). Silniejsi okazali się m.in. od Bułgarów (6:0) i Słowaków (6:1 i 7:3).

W tym czasie, dla drużyn klubowych krajów zaprzyjaźnionych z Państwami Osi, powołano tzw. Europejski Puchar Piłkarski. W 1944 roku w jego finale grał chorwacji Gradjanski Zagrzeb, który w najważniejszym meczu przegrał z węgierskim Nagyvaradi FC 0:4. Gradjanski cieszył się sympatią Ante Pavelicia, a niektórzy piłkarze tego klubu, m.in. Ivan Hitrec i Zvonimir Cimermancić, byli aktywnymi współpracownikami reżimu. Ośrodkiem opozycji był za to Hajduk Split, którego sympatycy w pewnym momencie zmuszeni zostali do ucieczki na wyspę Vis, strzeżoną przez okręty armii brytyjskiej.

W roku 1945, kiedy partyzanci jugosłowiańscy wyzwolili Chorwację spod kontroli niemieckiej, większość klubów zostało rozwiązanych, a ich archiwa zniszczono.

Lata 1945-1990. W barwach Jugosławii[edytuj | edytuj kod]

O istniejącej w latach 1945-1990 reprezentacji Jugosławii czytaj tutaj.

Skład Dinama z dwumeczu z Leeds Utd
30.08. i 06.09.1967

Zlatko Škorić

Branko Gračanin
Mladen Ramljak
Rudolf Belin
Marijan Brnčić

Filip Blašković
Denijal Pirić

Marijan Čerček
Slaven Zambata
Josip Gucmirtl
Krasnodar Rora

1. W obu spotkaniach grali ci sami zawodnicy.
2. Chorwatów wyróżniono pogrubieniem.

Po II wojnie światowej Chorwacja została włączona do Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii. Podobnie jak i rola państwa, tak i piłki nożnej została zmarginalizowana. Chorwaccy zawodnicy od 1945 do 1990 roku występowali w barwach reprezentacji Jugosławii.

Na terenie Zagrzebia niedługo po wojnie z graczy HASK-u, Gradjanskiego i Concordii powstało Dinamo Zagrzeb, które do 1991 roku trzykrotnie wygrywało rozgrywki ligowe w komunistycznej Jugosławii (1948, 1954 i 1958). W latach 60. Dinamo stanowiło istotną siłę nie tylko futbolu na Bałkanach, ale i w całej Europie. W 1963 roku zespół prowadzony przez Milana Antolkovicia awansował do finału Pucharu Miast Targowych, w którym przegrał w dwumeczu (1:2 i 0:2) z Valencią. Cztery lata później drużyna, którą trenowali najpierw Branko Zebec, późniejszy szkoleniowiec m.in. Bayernu Monachium i HSV (z oboma zdobył tytuł mistrza Niemiec), a potem Ivan Horvat, wygrał Puchar Miast Targowych, pokonując w ostatnim spotkaniu Leeds United (2:0 i 0:0). Oprócz Dinama tytuł mistrza kraju zdobywał Hajduk Split (1950, 1952, 1955, 1971, 1974, 1975 i 1979).

Kilku chorwackich piłkarzy znalazło się w kadrach reprezentacji Jugosławii, kiedy ta zdobywała w 1960 roku złoty medal olimpijski i trzykrotnie grała w finałach mistrzostw świata. W 1962 roku współkrólem strzelców mundialu został Chorwat Dražan Jerković.

Reprezentacji Chorwacji w ciągu tych czterdziestu pięciu lat pozwolono rozegrać tylko jeden mecz – we wrześniu 1956 roku, po "odwilży" w krajach komunistycznych. Rywalem Chorwatów była Indonezja, którą pokonali 5:2.

1998 rok – brązowy medal mistrzostw świata[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe ustawienie reprezentacji Chorwacji w czasie Mundialu 1998

Chorwacja przystąpiła do eliminacji do Mistrzostw Świata we Francji w grupie z Danią, Grecją, Bośnią i Hercegowiną oraz Słowenią. Była zaliczana, obok Danii, do faworytów grupy. Eliminacje piłkarze trenera Blaževicia rozpoczęli od zwycięstwa na neutralnym gruncie z reprezentacją Bośni i Hercegowiny 4:1. Następne 2 mecze Chorwaci odbyli jako gospodarze i obydwa skończyły się wynikiem 1:1 z reprezentacjami Grecji oraz Danii. Kolejny mecz w Splicie ze Słowenią Chorwaci zremisowali 3:3. Po serii remisów w końcu wygrali wyjazdowy mecz z Grecją 1:0. Po kolejnym zwycięstwach z reprezentacją Bośni i Hercegowiny (3:2 w Zagrzebiu) Chorwaci poważnie włączyli się do rywalizacji o 1 miejsce w grupie. Niestety wyjazdowy mecz z Danią skończył się wynikiem 1:3 i Chorwatom w zasadzie pozostało pewne 2 miejsce i możliwość baraży. Ostatni mecz w Lublanie z reprezentacją Słowenii wygrali 3:1, kończąc eliminacje na 2 miejscu. W barażach z faworyzowaną reprezentacją Ukrainy Chorwaci pokazali się z bardzo dobrej strony, nie dając szans rywalom u siebie, zwyciężając 2:0, a w rewanżu utrzymali przewagę z pierwszego spotkania remisując 1:1, zdobywając historyczny awans do Mistrzostw Świata we Francji. O sile reprezentacji decydował bramkarz Dražen Ladić, obrońcy Slaven Bilić, Robert Jarni, pomocnicy Robert Prosinečki, Zvonimir Boban i bramkostrzelny napastnik Realu Madryt Davor Šuker.

Dzięki sukcesowi w eliminacjach i wyeliminowaniu klasowej Ukrainy w barażach, w Chorwatach upatrywano „czarnego konia” tych mistrzostw. Chorwaci trafili do stosunkowo łatwej grupy z Argentyną oraz debiutującymi w mistrzostwach reprezentacjami Japonii i Jamajki. Mistrzostwa Chorwaci rozpoczęli od zwycięstwa z reprezentacją Jamajki 3:1. Strzelcem historycznej bramki dla Chorwatów był Mario Stanić. Także w kolejnym meczu z Japonią, Chorwaci po bramce Šukera zeszli z boiska jako zwycięzcy (mecz zakończony wynikiem 1:0). W meczu decydującym o wyjściu z grupy z 1 miejsca Chorwacja uległa Argentynie 0:1. W drugiej rundzie mistrzostw Chorwacja trafiła na reprezentację Rumunii, która w swojej grupie zostawiła w pokonanym polu m.in. utytułowanych Anglików oraz Kolumbijczyków. Chorwacja odniosła kolejny sukces, wygrywając 1:0 po golu z rzutu karnego niezawodnego Davora Šukera. W ćwierćfinale Chorwacja trafiła na reprezentację Niemiec, z którymi odpadli w 1/4 finału EURO 1996. W jednostronnym widowisku nie dali szans Niemcom (3:0 po bramkach Jarniego, Gorana Vlaovicia i Šukera). Rozpędzeni Chorwaci w półfinale czempionatu trafili na gospodarzy imprezy, Francuzów. Objęli prowadzenie po bramce Šukera, niestety Francuzi po dwóch bramkach obrońcy Liliana Thurama odnieśli zwycięstwo 2:1, a Chorwatom pozostała walka z Holendrami o brązowy medal. Po bramkach Prosineckiego i Šukera dla Chorwacji oraz Zendena dla Holandii odnieśli największy sukces w historii swojej piłki, zdobywając brązowy medal Mistrzostw Świata. Królem strzelców z 6 bramkami na koncie został Davor Šuker.


Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze[1] Bramki[1]
1 Darijo Srna 2002- 108 20
2 Stipe Pletikosa 1999- 107 0
3 Josip Šimunić 2002- 103 3
4 Dario Šimić 1996-2008 100 3
5 Ivica Olić 2002- 87 16
6 Robert Kovač 1999-2009 84 0
7 Niko Kovač 1996-2008 83 14
8 Robert Jarni 1990-2002 81 2
9 Niko Kranjčar 2004- 81 16
10 Luka Modrić 2006- 70 8

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Najwięcej goli w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Bramki[1] Mecze[1]
1 Davor Šuker 1990-2002 46 69
2 Eduardo da Silva 2004- 29 59
3 Darijo Srna 2002- 20 108
4 Ivica Olić 2002- 16 87
Niko Kranjčar 2004- 16 81
5 Goran Vlaović 1992-2002 15 52
6 Niko Kovač 1996-2008 14 83
7 Mladen Petrić 2001- 13 45
8 Zvonimir Boban 1990-1999 12 51
Mario Mandžukić 2007- 12 44
Ivan Klasnić 2004-2011 12 41

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Trenerzy reprezentacji Chorwacji[edytuj | edytuj kod]

Mecze z reprezentacją Polski[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze reprezentacji Chorwacji grali z reprezentacją Polski pięć razy – wygrali trzy razy, raz zremisowali, a raz schodzili z boiska pokonani (bramki 7−3):

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 eu-football.info (ang.). [dostęp 25 maja 2011].