Reprezentacja Holandii w piłce nożnej
| Reprezentacja Holandii w piłce nożnej | |||
 |
|||
| Przydomek | Oranje | ||
| Związek piłkarski | KNVB | ||
| Rok założenia | 1889 | ||
| Prezes | Michael van Praag | ||
| Trener | Louis van Gaal (od 2012)[1] | ||
| Najwięcej meczów | Edwin van der Sar (130) | ||
| Najwięcej bramek | Patrick Kluivert (40) | ||
| Skrót FIFA | NED | ||
| Miejsce w rankingu FIFA |  9. (9 maja 2013) (1093 pkt.) |
||
|
|||
| Mecze | |||
Pierwszy mecz Belgia –  Holandia 1-4(Antwerpia, Belgia; 30.05.1905) |
|||
Najwyższe zwycięstwo Holandia –  San Marino 11-0(Eindhoven, Holandia; 02.09.2011) |
|||
Najwyższa porażka Holandia –  Anglia (amatorzy) 2:12(Haga, Holandia; 01.04.1907) |
|||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|||
Reprezentacja Holandii w piłce nożnej reprezentuje Holandię w piłkarskich rozgrywkach międzynarodowych mężczyzn i jest bezpośrednio podporządkowana Królewskiemu Holenderskiemu Związkowi Piłki Nożnej (KNVB). Drużyna od koloru strojów nazywana jest Pomarańczowymi (Oranje).
Pierwszy oficjalny mecz piłkarski rozegrała w 1905 roku, z Belgią w Antwerpii. Do europejskiej czołówki awansowała dopiero w latach 70.; wówczas także rozpowszechniła system gry zwany futbolem totalnym. Holendrzy są jedyną drużyną w historii, która trzykrotnie wystąpiła w finale mistrzostw świata i ani razu nie wygrała; w najważniejszym meczu przegrywali z RFN (1974), Argentyną (1978) oraz Hiszpanią (2010)[2].
Ich jedynym zwycięskim finałem jest ostatnie spotkanie Euro 1988, w którym pokonali Związek Radziecki. Zwycięstwo w mistrzostwach Europy oraz trzykrotne wicemistrzostwo świata to najważniejsze osiągnięcia w historii holenderskiej piłki reprezentacyjnej.
Historia [edytuj]
Początki [edytuj]
Piłka nożna w Holandii pojawiła się w drugiej połowie XIX wieku wraz z angielskimi robotnikami. Przez wiele kolejnych lat to właśnie piłkarze i trenerzy z Wysp pozostawali wzorami dla Holendrów. Próbą przeszczepienia angielskiej myśli szkoleniowej do Kraju Tulipanów było zatrudnianie szkoleniowców znad Tamizy, zarówno w klubach, jak i reprezentacji. Od 1908 do 1940 roku selekcjonerami drużyny narodowej byli wyłącznie Anglicy. Pierwszym Holendrem, który otrzymał nominację na trenera kadry, był Otto Bonsema, pracujący w latach 1946-1947.
Reprezentacja Holandii pierwszy oficjalny mecz międzypaństwowy rozegrała 30 kwietnia 1905 roku z Belgią w Antwerpii. Mimo sukcesów na trzech kolejnych Igrzyskach Olimpijskich (brązowe medale w 1908, 1912 i 1920 roku), holenderscy zawodnicy nie cieszyli się uznaniem, nie pomagał im w tym utrzymujący się aż do połowy lat 50. brak zawodowstwa; piłkarze łączyli grę w futbol z pracą w kopalniach, urzędach i portach[3]. Dopiero w 1956 roku wracający z Hiszpanii napastnik Faas Wilkes podpisał pierwszy zawodowy kontrakt z klubem holenderskim.
Holendrzy nie wzięli udziału w pierwszych mistrzostwach świata w 1930 roku. Z dwu kolejnych – w 1934 i 1938 roku – odpadali już po jednym meczu. Najpierw ulegli 2:3 Szwajcarii, a cztery lata później 0:3 Czechosłowacji. Strzelcami goli w pierwszym spotkaniu byli Kick Smit i Leen Vente, a trenerem na obu turniejach – Anglik Bob Glendenning.
Po wojnie aż do 1974 roku nie zagrali w żadnym z pięciu mundiali. Sytuacja polityczna i społeczna (głównie zniszczenia wojenne) zmusiła ich do wycofania się z eliminacji do Mistrzostw Świata 1950 i 1954. Między 1949 a 1955 rokiem Pomarańczowi nie wygrali ani jednego meczu. W grupie kwalifikacyjnej do kolejnych turniejów wyprzedzali ich Austriacy (1958), Węgrzy (1962), Szwajcarzy i Irlandczycy z Północy (1966) oraz Bułgarzy i Polacy (1970).
W Kraju Tulipanów nie brakowało w tym czasie talentów piłkarskich. Najbardziej znanymi graczami holenderskimi byli członkowie tzw. "złotej trójcy": Faas Wilkes, Abe Lenstra i Kees Rijvers[4]. Wilkes z czasem przeniósł się do Interu Mediolan, Lenstra był gwiazdą SC Heerenveen, a przyszły selekcjoner (to u niego debiutowali Frank Rijkaard, Marco van Basten i Ruud Gullit[4]) Rijvers zarabiał w AS Saint-Etienne. Brakowało natomiast holenderskich szkoleniowców, którzy, tak w drużynach klubowych, jak i reprezentacji, musieli pogodzić się z prymatem trenerów z Anglii i Austrii.
W 1965 roku z pracy w Ajaksie Amsterdam zrezygnował Vic Buckingham. Jego następcą został jego asystent, były piłkarz i nauczyciel gimnastyki, Holender Rinus Michels. Był to początek zmian w klubowej piłce holenderskiej, które z czasem objęły również drużynę narodową.
Lata 1974-1978. Rozkwit futbolu totalnego [edytuj]
Lata 1980-1986. Na uboczu wielkiego futbolu [edytuj]
Lata 1988-1992. Powroty Rinusa Michelsa [edytuj]
Po porażkach do trzech turniejów rangi mistrzowskiej w marcu 1986 roku do pracy z kadrą powrócił Rinus Michels. Opiekun wicemistrzów świata z 1974 roku poprowadził Holendrów do zwycięstwa w grupie eliminacyjnej do Euro 1988, dzięki czemu Pomarańczowi po ośmioletniej przerwie wrócili do rywalizacji o najważniejsze europejskie trofeum. Mimo iż przed turniejem nie wymieniano ich w gronie głównych faworytów[5], to nazwisko uznanego i utytułowanego szkoleniowca oraz forma piłkarzy, już wówczas należących do europejskiej czołówki[6], sprawiły, że wielu komentatorów widziało w Pomarańczowych "czarnego konia" mistrzostw[7]. Nie pomylili się: mimo porażki w pierwszym meczu ze Związkiem Radzieckim, podopieczni Michelsa w kolejnych spotkaniach ograli Anglię (3:1), Irlandię (1:0), RFN (2:1), a w spotkaniu finałowym zrewanżowali się ZSRR (2:0), i po raz pierwszy w historii wygrali mistrzostwa Europy. W prasowych komentarzach podkreślano, że Holandia grała nie tylko skutecznie, ale także szybko i ofensywnie[8][9]. Wśród zawodników, którzy zebrali najwyższe noty, znaleźli się kapitan i najbardziej wszechstronny piłkarz w ekipie Pomarańczowych Ruud Gullit (26 lat, AC Milan)[10][11] oraz napastnik Marco van Basten (24, AC Milan), któremu przypadła korona króla strzelców (pięć goli) oraz nagroda dla najlepszego gracza turnieju[12].
Dwa lata później ta sama drużyna startowała w Mundialu 1990. Jednak w przeciwieństwie do poprzedniego turnieju na mistrzostwach świata zespół był skonfliktowany i podzielony: kilka tygodni wcześniej piłkarze wymusili zmianę selekcjonera[13], ponadto zarzucano im arogancję i pychę, brak zaangażowania w grę oraz błędy w przygotowaniu do mundialu[14][15][16]. W efekcie mistrzowie Europy odpadli już w 1/8 finału, a bilans ich gier zamknął się na trzech remisach (m.in. z Egiptem) i jednej porażce. Z czterech spotkań Holendrzy nie wygrali ani jednego, strzelili tylko trzy bramki.
Po tym niepowodzeniu do pracy w kadrą po raz kolejny powrócił Rinus Michels. Ponownie zaufał zawodnikom, z którymi w 1988 roku zdobył mistrzostwo Europy. Jednak inaczej niż na turnieju cztery lata wcześniej Holendrzy odpadli w fazie półfinałowej: po wygraniu grupy (m.in. z Szkocją i Niemcami) w meczu decydującym o grze w finale spotkali się z Duńczykami, z którymi przegrali dopiero po serii rzutów karnych (4:5). Wśród komentatorów nie było zgodności, co do przyczyn porażki Holendrów. Niektórzy podkreślali brak szczęścia w konkursie jedenastek[17][18], inni zaś wskazywali słabszą formę w ostatnim meczu liderów, Ruuda Gullita i przede wszystkim Marca van Bastena, który nie wykorzystał rzutu karnego[19][20]. Euro 1992 było jednym z ostatnich turniejów, na którym o obliczu Pomarańczowych decydowało pokolenie triumfatorów Euro 1988. I ostatnim, na którym wspólnie wystąpiło trio van Basten – Gullit – Rijkaard.
Lata 1994-2004. Złote czy stracone pokolenie? [edytuj]
24 maja 1995 roku Ajax Amsterdam pokonał 1:0 AC Milan w finale Ligi Mistrzów. Ośmiu piłkarzy, którzy wówczas wybiegli na boisko w barwach Ajaksu (plus Winston Bogarde, który w meczu finałowym siedział na ławce rezerwowych, ale wcześniej grał w czterech spotkaniach), przez kolejną dekadę występowało w pierwszej jedenastce drużyny narodowej na mistrzostwach świata i Europy. Najstarsi z nich – Edwin van der Sar, Bogarde i bracia Frank i Ronald de Boerowie – urodzili się w 1970 roku i w dniu wiedeńskiego zwycięstwa liczyli dwadzieścia pięć lat, najmłodsi – Clarence Seedorf i Patrick Kluivert to rocznik 1976; Puchar Mistrzów zdobyli nie mając nawet dwudziestu lat.
Na rok przed zwycięstwem Ajaksu w Lidze Mistrzów Pomarańczowi dotarli do ćwierćfinału mistrzostw świata. Ostatni raz zagrało w holenderskiej kadrze czterech mistrzów Europy z 1988 roku, a czterech przyszłych triumfatorów Pucharu Mistrzów (bracia de Boer i Overmars oraz van der Sar jako rezerwowy) na amerykańskich boiskach zaczynało reprezentacyjne przygody.
Na Euro 1996 spośród tej dziewiątki Guus Hiddink powołał siedmiu, ale dwaj nieobecni – Frank de Boer i Marc Overmars – nie znaleźli się w kadrze tylko z powodu urazów. Dwa lata później na mundialu wystąpili już wszyscy, jednego – kontuzjowanego Bogarde'a – zabrakło na Euro 2000. Ostatnim turniejem, na którym o obliczu Pomarańczowych decydowała tamta generacja piłkarzy, było Euro 2004 (powołanie otrzymało siedmiu z nich). Po tych mistrzostwach nowy selekcjoner Marco van Basten postanowił radykalnie odmłodzić kadrę, co oznaczało pożegnanie z drużyną narodową dla wszystkich, oprócz bramkarza van der Sara.
W czasie tej dekady Holendrzy zdobyli dwukrotnie brązowy medal mistrzostw Europy i raz zajęli czwarte miejsce na mundialu, chociaż zawsze startowali z pozycji faworytów do zdobycia głównego trofeum. Zawodnicy z czasem przeszli z Ajaksu do najlepszych klubów Europy, wygrywali rankingi na najlepszych na Starym Kontynencie, ale grając w reprezentacji zazwyczaj zawodzili. Dlatego też wśród komentatorów obserwujących na przełomie wieków drużynę Holandii czasem pojawia się określenie "stracone pokolenie"[21].
Od 2006. "Pomarańczowa rewolucja" [edytuj]
Nowy selekcjoner Marco van Basten, były napastnik Ajaksu i Milanu, zdecydowanie odmłodził drużynę narodową. Zbudował reprezentację wokół grających na co dzień w rodzimych klubach młodych i niedoświadczonych piłkarzy lub starszych, ale dotychczas pomijanych przez kolejnych selekcjonerów. Zmiany kadrowe poczynione przez van Bastena były tak głębokie, że dziennikarze zaczęli pisać o "pomarańczowej rewolucji" w kadrze[22]. To za jego kadencji miejsce w reprezentacji wywalczyli m.in. Khalid Boulahrouz, Joris Mathijsen, a także Wesley Sneijder, Robin van Persie i Dirk Kuyt, a na jej lidera wyrósł Arjen Robben. Jednak w podsumowaniach czteroletniej kadencji van Bastena przeważał niedosyt; podkreślano, że najpierw odsunął starsze pokolenie piłkarzy i zdecydowanie oparł kadrę na młodych graczach, konsekwentnie ignorował słowa krytyki zarówno działaczy, jak i kibiców oraz autorytetów sportowych (jak Johan Cruyff), jednak – wyniki na turniejach nie były satysfakcjonujące: Holendrzy odpadli już w drugiej rundzie zarówno Mundialu 2006, jak i Euro 2008, gdzie wcześniej w rozgrywkach grupowych wysoko pokonali aktualnych mistrzów (Włochy) i wicemistrzów świata (Francja).
Następcą van Bastena został Bert van Marwijk, który z piłkarzami wprowadzonymi przez niego do reprezentacji (plus Mark van Bommel i Gregory van der Wiel) zdobył srebrny medal na Mundialu 2010. W prasowych komentarzach zwracano uwagę na to, że chociaż van Marwijk był kontynuatorem koncepcji gry stworzonej przez van Bastena, to – inaczej niż jego poprzednik – rozsądniej wykorzystywał potencjał ofensywny zawodników, i przez to na mundialu Holendrzy nie zagrali ani jednego tak efektownego meczu, jak z Włochami czy Francją na mistrzostwach Europy. Selekcjoner wolał oszczędzać siły na decydujące spotkania nawet kosztem widowiskowego stylu gry[23] oraz – jak sam podkreślał – położyć większy nacisk na grę w obronie[24][25]. Taktyka van Marwijka odniosła sukces – Holendrzy po raz pierwszy od 1978 roku zagrali w finale mistrzostw świata, jednak – podobnie jak wtedy – zakończyli turniej na drugim miejscu; tym razem ulegli 0:1 Hiszpanii. W drodze do finału pokonali m.in. Danię, Brazylię i Urugwaj.
Holenderskie finały [edytuj]
Mistrzostwa Świata 1974 [edytuj]
| 7 lipca 1974 finał Mundialu 1974 |
Holandia |
1-2
1-2
|
 RFN |
Stadion Olimpijski, Monachium | ||
Johan Neeskens  2k.' |
Paul Breitner 25k.' Gerd Müller 43' |
Widzów: 75,200 Sędzia: Jack Taylor |
||||
|
 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Mistrzostwa Świata 1978 [edytuj]
| 25 czerwca 1978 finał Mundialu 1978 |
Holandia |
1-3 (po dogr.) 0-1
|
 Argentyna |
Estadio Monumental, Buenos Aires | ||
| Dick Nanninga 82' |
Mario Kempes 38' 105' Daniel Bertoni 116' |
Widzów: 71,483 Sędzia:  Sergio Gonella |
||||
|
 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Mistrzostwa Europy 1988 [edytuj]
| 25 czerwca 1988 finał Euro 1988 |
ZSRR  |
0-2
0-1
|
Holandia |
Stadion Olimpijski, Monachium | ||
| Ruud Gullit 32' Marco van Basten 54' |
Widzów: 72,308 Sędzia:  Michel Vautrot |
|||||
|
 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Mistrzostwa Świata 2010 [edytuj]
| 11 lipca 2010 finał Mundialu 2010 |
Holandia |
0-1 (po dogr.) 0-0
|
 Hiszpania |
Soccer City Stadium, Johannesburg | ||
| Andrés Iniesta 116' |
Widzów: 84,490 Sędzia: Howard Webb |
|||||
|
 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Sztab szkoleniowy [edytuj]
- Trener-selekcjoner:
Louis van Gaal - Asystent: Danny Blind
- Asystent: Patrick Kluivert
- Trener bramkarzy: Frans Hoek
- Trener przygotowania fizycznego: Rene Wormhoudt
- Menedżer: Hans Jorritsma
Najnowsze wyniki [edytuj]
| Mecze reprezentacji Holandii pod wodzą Louisa van Gaala (od 2012) | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data | Przeciwnik | Z-R-P | Wynik | Stadion | Rozgrywki | |||||||||
| 2012 | ||||||||||||||
| 15 sierpnia 2012 | Belgia |
P | 2–4 | Stadion Króla Baudouina I, Bruksela | mecz towarzyski | |||||||||
| 7 września 2012 |  Turcja |
Z | 2–0 | Amsterdam ArenA, Amsterdam | el. Mundialu 2014 | |||||||||
| 11 września 2012 |  Węgry |
Z | 4–1 | Stadion im. Ferenca Puskása, Budapeszt | el. Mundialu 2014 | |||||||||
| 12 października 2012 |  Andora |
Z | 3–0 | Feijenoord Stadion, Rotterdam | el. Mundialu 2014 | |||||||||
| 16 października 2012 |  Rumunia |
Z | 4–1 | Stadionul Naţional, Bukareszt | el. Mundialu 2014 | |||||||||
| 14 listopada 2012 | Niemcy |
– | Amsterdam ArenA, Amsterdam | mecz towarzyski | ||||||||||
Ostatni turniej [edytuj]
2012: Mistrzostwa Europy [edytuj]
Eliminacje [edytuj]
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Turniej finałowy [edytuj]
| Zespół | Pkt | M | W | R | P | Br+ | Br- | +/- |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Niemcy |
9 | 3 | 3 | 0 | 0 | 5 | 2 | +3 |
 Portugalia |
6 | 3 | 2 | 0 | 1 | 5 | 4 | +1 |
 Dania |
3 | 3 | 1 | 0 | 2 | 4 | 5 | -1 |
| Holandia |
0 | 3 | 0 | 0 | 3 | 2 | 5 | -3 |
| 9 czerwca 2012 18:00 CEST |
Holandia |
0:1
0:1
|
Dania |
Stadion Metalist, Charków | ||
| raport | Michael Krohn-Dehli ('24) | Sędzia: Damir Skomina |
||||
| 13 czerwca 2012 20:45 CEST |
Holandia |
1:2
0:2
|
Niemcy |
Stadion Metalist, Charków | ||
| Robin van Persie ('73) | raport | Mario Gomez ('24) Mario Gomez ('38) |
Sędzia: Jonas Eriksson |
|||
| 17 czerwca 2012 20:45 CEST |
Portugalia |
2:1
1:1
|
Holandia |
Stadion Metalist, Charków | ||
| Cristiano Ronaldo ('28) Cristiano Ronaldo ('74) |
Rafael van der Vaart ('11) | Sędzia: Nicola Rizzoli |
||||
Najbliższe turnieje [edytuj]
2014: Mistrzostwa Świata [edytuj]
Eliminacje [edytuj]
Stan na: 26 marca 2013 |
Kadra 2012 [edytuj]
Aktualny skład [edytuj]
Lista zawodników powołanych na mecz towarzyski z Belgią (15 sierpnia 2012).
Liczba meczów i goli na 16 sierpnia 2012
Ostatnio powoływani [edytuj]
|
1Numery zawodników z Euro 2012.
Udział w mistrzostwach świata [edytuj]
- 1930 – Nie brała udziału
- 1934 – Pierwsza runda
- 1938 – Pierwsza runda
- 1950 – Nie brała udziału
- 1954 – Nie brała udziału
- 1958– 1970 – Nie zakwalifikowała się
- 1974 – II miejsce
- 1978 – II miejsce
- 1982 – Nie zakwalifikowała się
- 1986 – Nie zakwalifikowała się
- 1990 – 1/8 finału
- 1994 – Ćwierćfinał
- 1998 – IV miejsce
- 2002 – Nie zakwalifikowała się
- 2006 – 1/8 finału
- 2010 – II miejsce
- 2014 – Kwalifikacje trwają
Udział w mistrzostwach Europy [edytuj]
- 1960 – Nie brała udziału
- 1964– 1972 – Nie zakwalifikowała się
- 1976 – III miejsce
- 1980 – Runda grupowa
- 1984 – Nie zakwalifikowała się
- 1988 – Mistrzostwo
- 1992 – III-IV miejsce
- 1996 – Ćwierćfinał
- 2000 – III-IV miejsce
- 2004 – III-IV miejsce
- 2008 – Ćwierćfinał
- 2012 – Runda grupowa
Rekordziści [edytuj]
Stan na 17 października 2012.
Ostatnim meczem, jaki uwzględniono w statystyce, jest mecz eliminacji Mundialu 2014 z Rumunią (4:1) z 16 października 2012.
Najwięcej występów w kadrze
|
Najwięcej goli w kadrze
|
- Pogrubieniem oznaczono piłkarzy branych pod uwagę przy ustalaniu obecnej kadry.
Trenerzy reprezentacji Holandii od lat 90. [edytuj]
Pełna lista selekcjonerów kadry znajduje się tutaj.
| Zdjęcie | Trener | Wiek1 | Data zatrudnienia | Data rezygnacji | M | Z | R | P | %Z | Okoliczności rezygnacji |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Thijs Libregts |
47 | 14 września 1988 |
28 marca 1990 |
13 | 6 | 4 | 3 | 46,1% | Na trzy miesiące przed Mundialem 1990 został zwolniony – mimo awansu do tego turnieju – na wniosek większości piłkarzy, niezawodolonych z jego metod szkoleniowych. | |
| Nol de Ruiter |
50 | 20 lutego 1990 |
28 marca 1990 |
2 | 1 | 1 | 0 | 50,0% | Tymczasowo prowadził kadrę za chorego Libregtsa. W dwu meczach towarzyskich zanotował zwycięstwo (2:1 ze ZSRR) i remis (0:0 z Włochami). | |
 |
Leo Beenhakker |
48 | 30 maja 1990 |
24 czerwca 1990 |
6 | 1 | 3 | 2 | 16,7% | Po nieudanym Mundialu 1990 – zgodnie z wcześniejszymi deklaracjami – ustąpił miejsca wracającemu do pracy z reprezentacją Michelsowi. |
| Rinus Michels |
62 | 26 września 1990 |
22 czerwca 1992 |
19 | 11 | 4 | 4 | 57,9% | Po zdobyciu brązowego medalu na Euro 1992 nie tylko zrezygnował z prowadzenia kadry, ale i w ogóle zakończył karierę szkoleniową. | |
.jpg) |
Dick Advocaat |
45 | 9 września 1992 |
14 grudnia 1994 |
26 | 15 | 5 | 6 | 57,7% | W grudniu 1994 roku, na początku eliminacji do Euro 1996, złożył dymisję, bo otrzymał korzystniejszą finansowo ofertę z PSV Eindhoven. |
 |
Guus Hiddink |
48 | 20 grudnia 1994 |
11 lipca 1998 |
37 | 22 | 7 | 8 | 59,4% | Po wywalczeniu czwartego miejsca na Mundialu 1998 otrzymał propozycję pracy w Realu Madryt. |
.jpg) |
Frank Rijkaard |
36 | 10 października 1998 |
30 czerwca 2000 |
22 | 8 | 11 | 3 | 36,4% | Zrezygnował pod wpływem krytyki mediów po niesatysfakcjonującym występie drużyny na Euro 2000. |
 |
Louis van Gaal |
49 | 7 lipca 2000 |
5 grudnia 2001 |
14 | 8 | 4 | 2 | 57,1% | Podał się do dymisji po porażce w eliminacjach do Mundialu 2002. |
|
Dick Advocaat |
55 | 1 lutego 2002 |
1 lipca 2004 |
29 | 17 | 6 | 6 | 58,6% | Drugą przygodę na stanowisku selekcjonera zakończył po Euro 2004, po którym jego ustąpienia zażądały media. |
|
Marco van Basten |
40 | 1 sierpnia 2004 |
1 lipca 2008 |
52 | 35 | 11 | 6 | 67,3% | Decyzję o odejściu z reprezentacji ogłosił już cztery miesiące przed Euro 2008. Po tym turnieju został szkoleniowcem Ajaksu Amsterdam. |
 |
Bert van Marwijk |
56 | 1 lipca 2008 |
27 czerwca 2012 |
52 | 34 | 10 | 8 | 65,4% | Mimo obowiązującego do 2016 kontraktu, podał się do dymisji po Euro 2012, gdzie Holendrzy przegrali wszystkie trzy mecze i odpadli już po rundzie grupowej. |
|
Louis van Gaal2 |
60 | 1 sierpnia 2012 |
5 | 4 | 0 | 1 |
1 W chwili obejmowania funkcji selekcjonera.
2 Stan na 17 października 2012.
W rankingu FIFA [edytuj]
| rok | styczeń | luty | marzec | kwiecień | maj | czerwiec | lipiec | sierpień | wrzesień | październik | listopad | grudzień |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1993 | - | - | - | - | - | - | - | 16. | 13. | 6. | 2. | 7. |
| 1994 | 7. | 3. | 9. | 8. | 11. | 2. | 5. | 5. | 5. | 5. | 6. | 6. |
| 1995 | 6. | 8. | 8. | 7. | 7. | 9. | 17. | 17. | 5. | 14. | 10. | 6. |
| 1996 | 6. | 6. | 6. | 11. | 13. | 13. | 6. | 6. | 7. | 9. | 10. | 9. |
| 1997 | 9. | 9. | 9. | 10. | 7. | 10. | 6. | 6. | 4. | 8. | 12. | 22. |
| 1998 | 22. | 25. | 6. | 14. | 25. | 25. | 8. | 9. | 9. | 9. | 9. | 11. |
| 1999 | 8. | 8. | 8. | 9. | 9. | 10. | 13. | 13. | 14. | 16. | 17. | 19. |
| 2000 | 19. | 19. | 19. | 20. | 21. | 21. | 8. | 8. | 10. | 9. | 10. | 8. |
| 2001 | 8. | 8. | 9. | 10. | 8. | 9. | 10. | 10. | 8. | 7. | 8. | 8. |
| 2002 | 8. | 8. | 9. | 9. | 9. | 9. | 15. | 14. | 12. | 9. | 10. | 6. |
| 2003 | 6. | 6. | 6. | 5. | 6. | 5. | 4. | 4. | 7. | 5. | 6. | 4. |
| 2004 | 4. | 4. | 4. | 5. | 4. | 5. | 5. | 6. | 6. | 5. | 6. | 6. |
| 2005 | 6. | 6. | 7. | 5. | 5. | 4. | 3. | 3. | 2. | 2. | 3. | 3. |
| 2006 | 3. | 3. | 3. | 3. | 3. | 3. | 6. | 6. | 6. | 7. | 7. | 7. |
| 2007 | 7. | 7. | 7. | 6. | 6. | 9. | 6. | 7. | 5. | 7. | 9. | 9. |
| 2008 | 9. | 9. | 9. | 10. | 10. | 10. | 5. | 4. | 4. | 5. | 4. | 3. |
| 2009 | 3. | 3. | 3. | 3. | 3. | 2. | 3. | 3. | 3. | 3. | 3. | 3. |
| 2010 | 3. | 3. | 3. | 4. | 4. | 4. | 2. | 2. | 2. | 2. | 2. | 2. |
| 2011 | 2. | 2. | 2. | 2. | 2. | 2. | 2. | 1. | 2. | 2. | 2. | 2. |
| 2012 | 2. | 3. | 2. | 4. | 4. | 4. | 8. | 8. | 8. | 6. | 7. |
- najlepsze miejsce: 1. (sierpień 2011)
- najgorsze miejsce: 25. (luty, maj i czerwiec 1998)
- najwyższy awans: +19 (marzec 1998)
- największy spadek: -11 (maj 1998)
Mecze z Polską [edytuj]
Piłkarze Holandii grali z Polską czternaście razy – pięć razy wygrali, sześciokrotnie w meczu padł remis, a trzy razy schodzili z boiska pokonani (bramki 19:15):
- 01.05.1968, Warszawa: POLSKA-HOLANDIA 0:0
- 07.05.1969, Rotterdam: HOLANDIA-POLSKA 1:0 (Roggeveen) - el.MŚ
- 07.09.1969, Chorzów: POLSKA-HOLANDIA 2:1 (Jarosik, Lubański – Wery) - el.MŚ
- 10.10.1973, Rotterdam: HOLANDIA-POLSKA 1:1 (T.de Jong – Deyna)
- 10.09.1975, Chorzów: POLSKA-HOLANDIA 4:1 (Lato, Gadocha, Szarmach 2 – R.van de Kerkhof) - el.ME
- 15.10.1975, Amsterdam: HOLANDIA-POLSKA 3:0 (Neeskens, Geels, Thijssen) - el.ME
- 02.05.1979, Chorzów: POLSKA-HOLANDIA 2:0 (Boniek, Mazur k.) - el.ME
- 17.10.1979, Amsterdam: HOLANDIA-POLSKA 1:1 (Stevens – W.Rudy) - el.ME
- 19.11.1986, Amsterdam: HOLANDIA-POLSKA 0:0 – el.ME
- 14.10.1987, Zabrze: POLSKA-HOLANDIA 0:2 (Gullit 2) - el.ME
- 11.09.1991, Eindhoven: HOLANDIA-POLSKA 1:1 (Bergkamp – Ziober)
- 14.10.1992, Rotterdam: HOLANDIA-POLSKA 2:2 (van Vossen 2 – Koźmiński, W.Kowalczyk) - el.MŚ
- 17.11.1993, Poznań: POLSKA-HOLANDIA 1:3 (Leśniak – Bergkamp 2, R.de Boer) - el.MŚ
- 04.06.2000, Lozanna (Szwajcaria): HOLANDIA-POLSKA 3:1 (F.de Boer, Kluivert 2 – Kryszałowicz)
Bibliografia [edytuj]
- Piłka Nożna, pojedyncze numery z lat 1987-2010 (szczegóły w przypisach)
- Przegląd Sportowy, pojedyncze numery z lat 1987-2010 (szczegóły w przypisach)
- Marek Ołdakowski, Droga do Euro 2000. Historia mistrzostw Europy, TELBIT, Warszawa 2000
- Andrzej Gowarzewski, Encyklopedia piłkarska FUJI. Mistrzostwa świata, GiA, Katowice 1994
- Andrzej Gowarzewski, Encyklopedia piłkarska FUJI. Mistrzostwa Europy, GiA, Katowice 1992
- Andrzej Gowarzewski, Encyklopedia piłkarska FUJI. Europejskie finały od A do Z, GiA, Katowice 1999
- David Winner, Brilliant Orange, Orion House, Amsterdam 2003
- Simon Kuper, Ajax, The Dutch, The War, Londyn 2000
Przypisy
- ↑ DailyMail.com: Holland turn to Dutch legend Van Gaal for second time after Euro disaster (Dostęp 8 lipca 2012)
- ↑ Holenderski "De Telegraaf" po przegranym finale Mundialu 2010 następująco podsumował porażki Holendrów w najważniejszych meczach MŚ: "W 1974 roku przegraliśmy finał z Niemcami, choć mieliśmy najlepszą drużunę na turnieju. W 1978 roku polegliśmy z Argentyną, choć graliśmy lepiej. W 2010 roku po prostu nie byliśmy wystarczająco dobrzy". Cyt. za: M. Szadkowski. Hiszpańska feta, pomarańczowa złość. "Gazeta Wyborcza", 13 lipca 2010, s. 24.
- ↑ Zdaniem Stefana Szczepłka "archaiczne przepisy o amatorstwie" były jedną z głównych przyczyn słabości holenderskiej ligi i reprezentacji. Zob. S. Szczepłek. Absolutyzm oświecony. W: "Piłka w grze", dodatek do "Rzeczpospolitej" przed MŚ 2006, część 11, 16 stycznia 2006, s. 5.
- ↑ 4,0 4,1 Zob. S. Szczepłek. Absolutyzm oświecony. W: "Piłka w grze", dodatek do "Rzeczpospolitej" przed MŚ 2006, część 11, 16 stycznia 2006, s. 5.
- ↑ Na kilka dni przed rozpoczęciem turnieju według "Piłki Nożnej" faworytami do mistrzostwa były reprezentacje RFN, Włoch, ZSRR i Hiszpanii. (g). Euro '88. Kto będzie mistrzem?. "Piłka Nożna", 7 czerwca 1988, nr 23, s. 1. Zaś zdaniem Rudiego Voellera, napastnika drużyny RFN, najwięcej szans na zwycięstwo ma Anglia. Anglia moim faworytem. Z Rudim Voellerem rozmawia Jacek Barański, "Piłka Nożna", 5 kwietnia 1988, nr 14, s. 6.
- ↑ Świadczą o tym co najmniej trzy fakty: po pierwsze dziesięciu piłkarzy z kadry wystąpiło w dwu finałach europejskich pucharów; po drugie w klasyfikacji "France Football" na najlepszego piłkarza Europy w 1987 roku Złotą Piłkę zdobył kapitan reprezentacji Holandii Ruud Gullit; po trzecie zaś w tym samym rankingu znalazło się nazwisko jeszcze jednego Holendra – Marco van Bastena. Zob. R. Hurkowski, Śpiewający Gullit, tańczący Futre, "Piłka Nożna", 12 stycznia 1988, nr 2, s. 9.
- ↑ Mirosław Skórzewski z "Przeglądu Sportowego" pisał: "Holandia mocno pragnie sobie powetować niepowodzenia z ostatnich latach. Jeśli nie teraz, to kiedy?". Bez faworyta. "Przegląd Sportowy", 9 czerwca 1988, nr 112, s. 4.
- ↑ Zob. np. relacja meczu z RFN, gdzie autor przeciwstawił sobie "radosny i ofensywny futbol" Holendrów taktyce obronnej ich rywali. Sposób Michelsa, "Piłka Nożna", 28 czerwca 1988, nr 26, s. 8.
- ↑ Dwa lata później, w roku 1990, Janusz Basałaj wspominał: "Postawa ekipy Rinusa Michelsa wzbudziła wówczas [na Euro 1988] powszechny zachwyt. Pomarańczowi byli skuteczni, grali bardzo efektownie, a Gullit – van Basten – duet, jakiego piłkarska Europa dawno nie widziała, czynił na niemieckich boiskach cuda". Bez Ruuda, z Johannem?. "Przegląd Sportowy", 6 kwietnia 1990, nr 61, s. 4.
- ↑ "Piłka Nożna" komplementowała Gullita w meczu finałowym: "Najlepszy piłkarz Holandii i Europy. Finałowy mecz był potwierdzeniem jego wielkiej klasy. Grał wszędzie. Doskonale radził sobie pod obiema bramkami". "Piłka Nożna", 28 czerwca 1988, nr 26, s. 11.
- ↑ W analizie Jerzego Lechowskiego Gullitowi poświęcone zostało osobne miejsce: "Był na tych mistrzostwach również taki piłkarz, którego piłkarska osobowość nie mieści się w żadnym z przedstawionych schematów. To Ruud Gullit. Indywidualność niemalże renesansowa. Był na boisku wszystkim: napastnikiem, pomocnikiem o różnych wcieleniach oraz w sytuacjach krytycznych obrońcą". J. Lechowski. Aneks do raportu. "Piłka Nożna", 5 lipca 1988, nr 27, s. 4.
- ↑ Zdaniem Romana Hurkowskiego van Basten stał się "nowym królem piłkarskiej Europy". R. Hurkowski. Chłopcy Rinusa Michelsa. "Piłka Nożna", 19 lipca 1988, nr 29, s. 8.
- ↑ Szerzej: K. Oleszek. Los trenera. "Piłka Nożna", 18 kwietnia 1990, nr 16, s. 12.
- ↑ Zob. np. wypowiedź Berta van Lingena, selekcjonera reprezentacji juniorskiej: Sukces czy porażka? Europejska sąda PN. "Piłka Nożna", 10 lipca 1990, nr 28, s. 18.
- ↑ Po meczu z RFN holenderski "De Volksrant" napisał: "Pycha i arogancja zostały ukarane. Beenhakker i jego przemęczeni piłkarze od początku przeceniali swe siły". Cyt za: "Przegląd Sportowy", 27 czerwca 1990, nr 109, s. 4.
- ↑ Podobnie: K. Oleszek. Cruyff zerka na reprezentację. "Piłka Nożna", 28 sierpnia 1990, nr 35, s. 8.
- ↑ Według Rafała Nahornego: "Holendrzy podczas całego turnieju prezentowali najrówniejszą formę i o ich wyeliminowaniu przesądziła dopiero seria rzutów karnych". Holandia: za mało ognia. "Przegląd Sportowy" nr 122, 24 czerwca 1992, s. 7.
- ↑ Podobnie pisał Roman Hurkowski: "Bezlitośnie krytkowanych po półfinale Holendrów uważam za co najmniej drugą drużynę Euro 1992. Bo srebrny medal Niemcy zdobyli już naprawdę szczęśliwie, niejako sposobem". Dania, czyli radość futbolu!. "Piłka Nożna" nr 26, 30 czerwca 1992, s. 15.
- ↑ W relacji z meczu Holandia-Dania czytamy: "U mistrzów Europy 1988 bodaj najsłabszy mecz turnieju rozegrali Gullit i van Basten, na dodatek brzydko faulowali". "Piłka Nożna" nr 25, 23 czerwca 1992, s. 15.
- ↑ Także Michel Hidalgo nie miał wątpliwości: "Wśród Holendrów zawiniły jednak wielkie gwiazdy: Gullit i niestety van Basten – zwłaszcza w półfinale z Danią". Podobało mi się!. Z Michelem Hidalgo rozmawia Janusz Basałaj. "Przegląd Sportowy" nr 126, 30 czerwca 1992, s. 4.
- ↑ .Tak np. ZM. Zwiędłe tulipany. "Piłka Nożna Plus" nr 10, październik 2001, s. 39.
- ↑ .P. Wilkowicz. Człowiek z misją, "Piłka w grze", dodatek "Rzeczpospolitej" przed Mundialem 2006, część 22, 3 kwietnia 2006, s. 4.
- ↑ Leszek Orłowski w swoim podsumowaniu mundialu napisał: "Po bardzo dobrym meczu z Danią, w którym pomarańczowi okiełznali szalejących Skandynawów, przyszły dwa spotkania wyjątkowo bezbarwne, ale zwycięskie. To chyba był zaplanowany relaks przed bojami pucharowymi, gdzie drużyna prezentowała się już wyśmienicie". Średnia bardzo średnia. "Piłka Nożna" nr 28, 13 lipca 2010, s. 18.
- ↑ Jak pisał Michał Szadkowski w analizie przed meczem Holandia-Urugwaj: "[Van Marwijk] zaczął od deklaracji, że chce nauczyć zespół bronić. Zadanie czekało go niełatwe, bo trafił na pokolenie piłkarzy o mniejszych talentach defensywnych niż poprzednie. [...] Selekcjoner znalazł sposób, w przeszkadzanie rywalom zaangażował aż siedmiu piłkarzy, odbierając im zadania ofensywne." M. Szadkowski. Wygrać nie po holendersku. "Gazeta Wyborcza" 6 lipca 2010, s. 36.
- ↑ Skuteczność w grze i "styl czasami przesadnie defensywny" podkreślał również Zbigniew Mroziński w swojej analizie gry Holandii w czasie Mundialu 2010. Zob. Pomarańczowa defensywa. "Piłka Nożna Plus" nr 8/2010, s. 40-41.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Oficjalna witryna związku (niderl.)
- Profil na stronie FIFA (ang.)
- Profil na National Football Teams (ang.)
- Polski serwis poświęcony reprezentacji Holandii
- KNVB – wszystkie mecze
- RSSSF – archiwum zawodników z największą liczbą meczów i goli
- RSSSF – archiwum trenerów 1908 – 1999
- Planet World Cup – archiwum wyników na mistrzostwach świata
- Planet World Cup – archiwum wyników w eliminacjach do mistrzostw świata
- Planet World Cup – składy Holandii na poszczególnych mundialach
- Historia reprezentacji Holandii
- Holandia na Mistrzostwach Świata 1974
- Holandia na Mistrzostwach Świata 1978
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||
|
||||||||
