Reprezentacja Irlandii w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja Irlandii w piłce nożnej
Przydomek The Boys in Green
Związek piłkarski Football Association of Ireland
Rok założenia 1921
Prezes David Blood
Trener Irlandia Północna Martin O'Neill
Najwięcej meczów Shay Given (125)

Robbie Keane (125)

Najwięcej bramek Robbie Keane (65)
Skrót FIFA IRL
Miejsce w rankingu FIFA Green Arrow Up.svg 62. (18 września 2014) (506 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Stroje alternatywne
Mecze
Pierwszy mecz
Zjednoczone Królestwo Włoch Włochy 3−0 Irlandia Irlandia
(Turyn, Włochy; 21.03.1926)
Najwyższe zwycięstwo
Irlandia Irlandia 8−0 Malta 
(Dublin, Irlandia; 18.10.1983)
Najwyższa porażka
 Brazylia 7−0 Irlandia Irlandia
(Uberlândia, Brazylia; 27.05.1982)

Reprezentacja Irlandii w piłce nożnej mężczyzn – zespół piłkarski, biorący udział w imieniu Irlandii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo irlandzkie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Irlandzki Związek Piłki Nożnej (FAI).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy nieoficjalny mecz reprezentacja Irlandii w piłce nożnej rozegrała 18 lutego 1882 roku. W Belfaście gospodarze przegrali z reprezentacją Anglii 0:13.

Na przełomie XIX i XX wieku w irlandzkich szkołach grano w tzw. futbol gaelicki, rodzimą odmianę piłki nożnej z elementami rugby, który w Irlandii jest popularny do dziś. Futbol gaelicki pojawił się na Zielonej Wyspie już w XVI wieku. Oprócz futbolu gaelickiego górował nad nią także hurling, dyscyplina będąca przodkiem współczesnego hokeja na trawie. Z tego powodu piłka nożna przez długie lata nie była w Irlandii popularna.

Na pierwsze zwycięstwo w eliminacjach do mistrzostw świata reprezentacja Irlandii czekała do roku 1949, kiedy w Dublinie pokonała 3:0 reprezentację Finlandii. Przez prawie czterdzieści lat reprezentacja nie potrafiła wznieść się ponad przeciętność, przegrywając kolejne kwalifikacje do międzynarodowych turniejów. Pozostawała w cieniu nie tylko reprezentacji Anglii, ale i reprezentacji Irlandii Północnej oraz reprezentacji Szkocji.

Przełomem okazało się zatrudnienie w 1986 roku na stanowisku trenera kadry Jackiego Charltona, który w 1966 roku jako zawodnik wraz z reprezentacją Anglii zdobył mistrzostwo świata. Charlton był pierwszym etatowym selekcjonerem, wszyscy poprzedni prowadzili drużynę w określonych meczach i najczęściej pracowali także w klubach. W 1988 roku reprezentacja Irlandii po raz pierwszy w historii awansowała do wielkiego turnieju – do mistrzostw Europy. Na niemieckich boiskach, mimo iż zakończyła swój udział na fazie grupowej, zaprezentowała się dobrze – zremisowała z późniejszymi wicemistrzami Europy, reprezentacją Związku Radzieckiego oraz, przede wszystkim, co w kraju przyjęto z wielkim entuzjazmem, pokonała reprezentację Anglii 1:0. Na tamtym turnieju pokazało się nowe pokolenie piłkarzy z bramkarzem Patem Bonnerem, obrońcami Mickiem McCarthym i Davidem O’Learym, pomocnikami Andym Townsendem i Rayem Houghtonem oraz napastnikami Johnem Aldridgem, Niallem Quinnem i Tonym Cascarino na czele, które w 1990 roku dotarło do ćwierćfinału mistrzostw świata. Generacja ta uznawana jest za najlepszą w historii futbolu irlandzkiego. Kilku z tych zawodników, wspomaganych przez młodszych Denisa Irwina i Roya Keane’a, grało także na Mundialu 1994. Pod koniec 1995 roku po prawie dziesięciu latach pracy Jack Charlton zrezygnował z posady selekcjonera.

Jego następcą został niedawny zawodnik kadry Mick McCarthy. Najpierw przegrał z reprezentacją w barażach do Mundialu 1998 i Euro 2000, aż wreszcie w 2002 awansował do mistrzostw świata. Nowe pokolenie zawodników (Shay Given, Robbie Keane, Damien Duff, Kevin Kilbane i ciągle Roy Keane, Steve Staunton i Niall Quinn) po wyeliminowaniu w meczach grupowych mistrza Afryki reprezentacji Kamerunu i reprezentacji Arabii Saudyjskiej w drugiej rundzie przegrało w rzutach karnych z reprezentacją Hiszpanii. Po nieudanym początku eliminacji do Euro 2004 Mick McCarthy podał się do dymisji.

Dwa lata selekcjonerskiej przygody jego następcy Briana Kerra ocenione zostały bardzo krytycznie. W eliminacjach do Mundialu 2006 reprezentacja Irlandii zajęła dopiero czwarte miejsce w grupie.

Od stycznia 2006 roku do października 2007 trenerem kadry był 37-letni Steve Staunton, rekordzista pod względem liczby występów w reprezentacji, któremu pomagał (w charakterze konsultanta) 73-letni Anglik Sir Bobby Robson. Jednak temu duetowi nie udało się wprowadzić reprezentacji Irlandii do Euro 2008. Podopieczni Steve’a Stauntona nie tylko przegrali z reprezentacją Niemiec i reprezentacją Czech, ale również ulegli reprezentacji Cypru 2:5 (w rewanżu zremisowali 1:1).

W 2009 roku grali w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2010 i w grupie zajęli drugie miejsce za reprezentacją Włoch. W barażach przegrali po kontrowersyjnym golu Thierry’ego Henry, przez który reprezentacja Irlandii nie zakwalifikowała się na Mundial. Obecnym trenerem reprezentacji jest Martin O'Neill. W 2011 roku reprezentacja Irlandii brała udział w turnieju Nations Cup gdzie zmierzyła się z reprezentacjami Szkocji, Walii i Irlandii Północnej.

14 czerwca 2012 roku, na stadionie w PGE Arena w Gdańsku odpadli z rozgrywek w fazie grupowej UEFA EURO 2012 przegrywając z reprezentacją Hiszpanii 0:4. W ostatnich 7 minutach spotkania irlandzcy kibice odśpiewali hymn The Fields of Athenry, okazując wsparcie dla drużyny i robiąc wrażenie na komentatorach[1].

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj | edytuj kod]

  • 1930Nie brała udziału
  • 19341986Nie zakwalifikowała się
  • 1990 – Ćwierćfinał
  • 1994 – 1/8 finału
  • 1998Nie zakwalifikowała się
  • 2002 – 1/8 finału
  • 20062014Nie zakwalifikowała się

Eliminacje do MŚ 2014[edytuj | edytuj kod]

Grupa C[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna M Mecze Bramki Pkt
W R P + - +/-
1.  Niemcy 10 9 1 0 36 10 +26 28
2.  Szwecja 10 6 2 2 19 14 +5 20
3.  Austria 10 5 2 3 20 10 +10 17
4.  Irlandia 10 4 2 4 16 17 −1 14
5.  Kazachstan 10 1 2 7 6 21 −15 5
6.  Wyspy Owcze 10 0 1 9 4 29 −25 1


Kwalifikacje do Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016[edytuj | edytuj kod]

Grupa D[edytuj | edytuj kod]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br− +/−
 Niemcy 0 0 0 0 0 0 0 0
 Irlandia 0 0 0 0 0 0 0 0
 Polska 0 0 0 0 0 0 0 0
 Szkocja 0 0 0 0 0 0 0 0
 Gruzja 0 0 0 0 0 0 0 0
 Gibraltar 0 0 0 0 0 0 0 0

Udział w Mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

  • 19601984Nie zakwalifikowała się
  • 1988 – Faza grupowa
  • 19922008Nie zakwalifikowała się
  • 2012 – Faza grupowa

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze[2] Bramki[2]
1 Robbie Keane 1998– 130 61
2 Shay Given 1996–2012 125 0
3 Kevin Kilbane 1997– 110 8
4 Steve Staunton 1988–2002 102 8
5 Damien Duff 1998– 101 8
6 John O'Shea 2001– 92 2
7 Niall Quinn 1986–2002 91 21
9 Tony Cascarino 1986–2000 88 19
0 Paul McGrath 1985–1997 83 8
10 Pat Bonner 1981–1996 81 0

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Najwięcej goli w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Bramki[2] Mecze[2]
1 Robbie Keane 1998– 56 125
2 Niall Quinn 1986–2002 21 91
3 Frank Stapleton 1976-1990 20 71
4 Don Givens 1969-1981 19 56
John Aldridge 1986-1996 19 69
Tony Cascarino 1986–2000 19 88
7 Noel Cantwell 1953–1967 14 36
8 Gerry Daly 1973–1986 13 48
9 Ian Harte 1996–2007 12 64
10 Jimmy Dunne 1930–1939 11 15

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Trenerzy reprezentacji Irlandii od lat 80.[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]