Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej
| Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej | |||
| Przydomek | - | ||
| Związek piłkarski | Norges Fotballforbund | ||
| Rok założenia | 1902 | ||
| Prezes |  Sondre Kåfjord |
||
| Trener | Egil Olsen od 2008 |
||
| Najwięcej meczów | Thorbjørn Svenssen (104) |
||
| Najwięcej bramek | Jørgen Juve (33) |
||
| Skrót FIFA | NOR | ||
| Miejsce w rankingu FIFA |  31. (9 maja 2013) (760 pkt.) |
||
|
|||
| Mecze | |||
Pierwszy mecz Szwecja - Norwegia 11-3(Göteborg, Szwecja; 12.07.1908) |
|||
Najwyższe zwycięstwo Norwegia -  Finlandia 12-0(Bergen, Norwegia; 28.06.1946) |
|||
Najwyższa porażka Dania - Norwegia 12-0(Kopenhaga, Dania; 07.10.1917) |
|||
Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej mężczyzn – zespół piłkarski, biorący udział w imieniu norwegii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo norweskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Norweski Związek Piłki Nożnej. Reprezentacja Norwegii od 1908 roku jest członkiem FIFA, a od 1954 - UEFA.
Spis treści |
Bieżące eliminacje [edytuj]
Eliminacje do ME 2012 - tabela grupa H
| Zespół | Pkt | M | W | R | P | Br+ | Br- | +/- |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Dania |
19 | 8 | 6 | 1 | 1 | 15 | 6 | +9 |
 Portugalia |
16 | 8 | 5 | 1 | 2 | 21 | 12 | +9 |
| Norwegia |
16 | 8 | 5 | 1 | 2 | 10 | 7 | +2 |
 Islandia |
4 | 8 | 1 | 1 | 6 | 6 | 14 | -8 |
 Cypr |
2 | 8 | 0 | 2 | 6 | 7 | 20 | -13 |
Stan po zakończeniu eliminacji
Grupa E [edytuj]
| Miejsce | Drużyna | Mecze | Punkty | Zwyc. | Rem. | Por. | Bramki |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 |  Szwajcaria |
5 | 11 | 3 | 2 | 0 | 7-1 |
| 2 |  Albania |
5 | 9 | 3 | 0 | 2 | 6-5 |
| 3 | Islandia |
5 | 9 | 3 | 0 | 2 | 6-5 |
| 4 | Norwegia |
5 | 7 | 2 | 1 | 2 | 6-6 |
| 5 | Cypr |
5 | 4 | 1 | 1 | 3 | 4-8 |
| 6 |  Słowenia |
5 | 3 | 1 | 0 | 4 | 4-8 |
Stan na: 26 marzec 2012
Historia [edytuj]
Norwegowie brali udział Igrzyskach Olimpijskich 1936, gdzie wywalczyli brązowy medal, oraz w mundialu 1938.
Po II wojnie światowej Norwegia należała do grupy europejskich autsajderów. W eliminacjach do kolejnych mistrzostw świata i Europy zajmowała zazwyczaj ostatnie lub przedostatnie miejsce. I chociaż czasem zdarzały się niespodziewane zwycięstwa, jak wygrana z wicemistrzem Europy Jugosławią 3:0 w kwalifikacjach do mundialu 1966, to były to przypadki odosobnione. W walce o mundial 1974 Norwegowie nie tylko ulegli 0:9 Holandii, ale także nie potrafili sobie poradzić z Luksemburgiem.
Odrodzenie zespołu nastąpiło dopiero w latach 90. W 1990 roku funkcję selekcjonera objął dotychczasowy opiekun drużyny młodzieżowej Egil Olsen. Cztery lata później jego podopieczni po pięćdziesięcioczteroletniej przerwie ponownie zagrali w finałach mistrzostw świata. W grupie eliminacyjnej do tego turnieju zajęli pierwsze miejsce, wyprzedzając m.in Holandię, Anglię i Polskę. Jednak na mundialu zwycięstwo w pierwszym meczu z Meksykiem okazało się niewystarczające do awansu do drugiej rundy, gdyż w pozostałych spotkaniach podopieczni Olsena zdobyli tylko jeden punkt (0:1 z Włochami i 0:0 z Irlandią). Mimo porażki, piłkarzami norweskimi zaczęły interesować się zachodnie kluby, głównie z Premiership. Właśnie do Anglii trafiła najsilniejsza reprezentacja Norwegów; bramkarz Erik Thorstvedt grał w Tottenhamie Hotspur, gdzie niedługo potem zmienił go jego następca w drużynie narodowej Frode Grodås, w Manchesterze United przez wiele lat występowali obrońcy Henning Berg, Ronny Johnsen i napastnik Ole Gunnar Solskjær, którzy w 1999 roku zdobyli z nim Puchar Mistrzów, a partner Solskjæra z ataku Tore André Flo z Chelsea F.C. wywalczył rok wcześniej Puchar Zdobywców Pucharów. Karierę na Wyspach zrobili także m.in. obrońcy Gunnar Halle, Stig Inge Bjørnebye i pomocnik Øyvind Leonhardsen. W niemieckiej Bundeslidze dobrze sobie radził Kjetil Rekdal, a w Hiszpanii Dan Eggen, który z Deportivo Alavés awansował w 2001 roku do finału Pucharu UEFA. W lidze norweskiej w tamtym czasie zdecydowanym liderem był Rosenborg Trondheim, występujący w latach 90. niemal rokrocznie w Lidze Mistrzów.
Do Anglii trafiali głównie bramkarze i obrońcy, ponieważ to formacja defensywna była najsilniejszą stroną drużyny prowadzonej przez Olsena. Selekcjoner preferował ustawienie 1-4-5-1, a sposób gry Norwegów nazywał "agresywnym przeszkadzaniem". Krytycy zarzucali reprezentacji brak polotu i nieefektowny, toporny styl gry.
Olsen złożył dymisję po mundialu 1998, gdzie drużyna po raz pierwszy w historii awansowała do drugiej rundy. W rozgrywkach grupowych wygrała m.in. z obrońcami mistrzowskiego trofeum Brazylijczykami. W 1/8 finału lepsi o jedną bramkę okazali się Włosi.
Następcą Olsena został jego asystent Nils Johan Semb, który z powodzeniem kontynuował i rozwijał myśl szkoleniową poprzednika. Wciąż stawiał na doświadczonych zawodników, do których dołączyli John Arne Riise, John Carew, Eirik Bakke i Steffen Iversen. W 1999 roku reprezentacja na dwanaście meczów zanotowała dziesięć zwycięstw i w plebiscytach zarówno "France Football" jak i "Piłki Nożnej" została wybrana najlepszą drużyną roku. Jednak pierwszy w historii występ w finałach mistrzostw Europy na Euro 2000 zakończył się rozczarowaniem; podopieczni Semba po zwycięstwie w inauguracyjnym spotkaniu z Hiszpanią zremisowali ze Słowenią i przegrali z Jugosławią i zajęli w grupie trzecie miejsce. Po tym turnieju wraz z odejściem z kadry wielu najbardziej doświadczonych piłkarzy rozpoczął się trwający do dziś kryzys piłki norweskiej.
W eliminacjach do mundialu 2002 Norwegowie dali się wyprzedzić Polsce, Ukrainie i Białorusi. Nowe pokolenie zawodników nie potrafiło zastąpić starszych graczy, a dotychczasowi liderzy - Flo, Solskjær i Carew - stracili miejsca w drużynach klubowych. Kolejne kwalifikacje, do Euro 2004, również podopieczni Semba przegrali, tym razem w barażach z Hiszpanią. Po ostatnim meczu do dymisji podał się selekcjoner Semb.
Jego następcą został Åge Hareide. Pierwszym sprawdzianem jego szkoleniowych umiejętności była walka o awans do mundial 2006, ale Norwegowie ponownie zawiedli (porażka w barażach z Czechami). W eliminacjach Euro 2008 do ostatniej kolejki rywalizowali o występ na austriacko-szwajcarskich boiskach, jednak ostatecznie zajęli trzecie miejsce w grupie, za Grecją i Turcją.
W kwalifikacjach do mundialu 2010 grali z Holandią, Szkocją, Islandią oraz z Macedonią. Eliminacje Norwegowie rozpoczęli także pod wodzą Hareidego, jednak po słabym starcie (2:2 z Islandią, 0:0 ze Szkocją i 0:1 z Holandią) w grudniu 2008 roku selekcjoner złożył dymisję. Zastąpił go twórca największych sukcesów w historii norweskiej kadry 68-letni Egil Olsen. Ostatecznie Norwegowie zajęli drugie miejsce za Holandią i pomimo zajęcia drugiego miejsca nie zakwalifikowali po raz kolejny na mistrzostwa świata i nie wystąpili w barażu gdyż dorobek punktowy był niewystarczający do gry w barażach.
Udział w mistrzostwach świata [edytuj]
- 1930 – Nie brała udziału
- 1934 – Nie brała udziału
- 1938 – Pierwsza runda
- 1950 – Nie brała udziału
- 1954 – Nie zakwalifikowała się
- 1958– 1990 – Nie zakwalifikowała się
- 1994 – Runda grupowa
- 1998 – 1/8 finału
- 2002 - 2010 – Nie zakwalifikowała się
- 2014 - Kwalifikacje trwają
Udział w mistrzostwach Europy [edytuj]
- 1960 – 1996 – Nie zakwalifikowała się
- 2000 – Runda grupowa
- 2004 – Nie zakwalifikowała się
- 2008 – Nie zakwalifikowała się
- 2012 – Nie zakwalifikowała się
Sztab szkoleniowy [edytuj]
- Selekcjoner:
Egil Olsen - Asystent: Ola By Rise
- Trener bramkarzy: Jørn Jamtfall
- Trener przygotowania fizycznego: Roar Robinson
- Lekarz: Thor Einar Andersen
Rekordziści [edytuj]
Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy
Najwięcej występów w kadrze [edytuj]
Aktualizacja: 29 maja 2012 |
Najwięcej goli w kadrze [edytuj]
Aktualizacja: 29 maja 2012 |
Trenerzy reprezentacji Norwegii od lat 80. [edytuj]
- 1978-87 - Tor Røste Fossen
- 1987-88 -
Tord Grip - 1988-90 - Ingvar Stadheim
- 1990-98 - Egil Olsen
- 1998-03 - Nils Johan Semb
- 2003-08 - Åge Hareide
- od 2009 - Egil Olsen
Mecze z Polską [edytuj]
Piłkarze Norwegii grali z Polską osiemnaście razy – wygrali cztery razy, trzy razy w meczu padł remis i jedenaście razy schodzili z boiska pokonani (bramki 26:55):
- 10.10.1926, Fredrikstad: NORWEGIA-POLSKA 3:4 (Steen 2, Andersen - Balcer 2, Kałuża 2)
- 13.08.1936, Berlin (Niemcy): NORWEGIA-POLSKA 3:2 (Brustad 3 - Wodarz, Peterek) - fin.IO
- 23.10.1938, Warszawa: POLSKA-NORWEGIA 2:2 (R.Piec, Wilimowski - Nordahl, Martinsen)
- 11.06.1947, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 3:1 (Arnesen 2, Brynildsen - E.Jabłoński)
- 30.05.1956, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 0:0
- 28.10.1956, Warszawa: POLSKA-NORWEGIA 5:3 (Pol 4, Kempny - Dybwad 2, Kure)
- 15.05.1963, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 2:5 (Krogh, Pedersen - Pałeczka, E.Faber 2, Brychczy 2)
- 04.09.1963, Szczecin: POLSKA-NORWEGIA 9:0 (Szołtysik 2, E.Faber 2, Lubański, Gałeczka, B.Blaut, Bazan 2)
- 09.06.1968, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 1:6 (Sunde - Żmijewski 2, Jarosik 3, Lubański)
- 27.08.1969, Łódź: POLSKA-NORWEGIA 6:1 (Lubański 2, Marx 2, Deyna, Brychczy - Iversen)
- 29.08.1984, Drammen: NORWEGIA-POLSKA 1:1 (Davidsen - Tarasiewicz)
- 24.03.1987, Wrocław: POLSKA-NORWEGIA 4:1 (Furtok, P.Król, J.Urban, Prusik - Sundby)
- 02.05.1989, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 0:3 (Furtok 2, Wdowczyk)
- 22.09.1993, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 1:0 (J.Flo) - el.MŚ
- 13.10.1993, Poznań: POLSKA-NORWEGIA 0:3 (J.Flo, Fjørtoft, Johnsen) - el.MŚ
- 24.03.2001, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 2:3 (Carew, Solskjær - Olisadebe 2, Karwan) - el.MŚ
- 01.09.2001, Chorzów: POLSKA-NORWEGIA 3:0 (Kryszałowicz, Olisadebe, Marcin Żewłakow) - el.MŚ
- 09.02.2011, Faro (Portugalia): POLSKA-NORWEGIA 1:0 (R.Lewandowski)
Przypisy
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Oficjalna witryna związku (norw.)
- Profil na stronie FIFA (ang.)
- Profil na National Football Teams (ang.)
- RSSSF - archiwum zawodników z największą liczbą meczów i goli (ang.)
- RSSSF – archiwum wyników 1908- (ang.)
- Planet World Cup - archiwum wyników w eliminacjach do mistrzostw świata (ang.)
- Planet World Cup - archiwum wyników w finałach mistrzostw świata (ang.)
- Planet World Cup - składy Norwegii w turniejach o mistrzostwo świata (ang.)
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||
