Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej
Przydomek -
Związek piłkarski Norges Fotballforbund
Rok założenia 1902
Prezes Sondre Kåfjord
Trener Per-Mathias Hogmo
Najwięcej meczów Thorbjørn Svenssen (104)
Najwięcej bramek Jørgen Juve (33)
Skrót FIFA NOR
Miejsce w rankingu FIFA Steady2.svg 53. (14 sierpnia 2014) (512 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Szwecja 11:3 Norwegia Norwegia
(Göteborg, Szwecja; 12 lipca 1908)
Najwyższe zwycięstwo
Norwegia Norwegia 12:0 Finlandia 
(Bergen, Norwegia; 28 czerwca 1946)
Najwyższa porażka
 Dania 12:0 Norwegia Norwegia
(Kopenhaga, Dania; 7 października 1917)

Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej mężczyzn – zespół piłkarski, biorący udział w imieniu Norwegii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo norweskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Norweski Związek Piłki Nożnej. Reprezentacja Norwegii od 1908 roku jest członkiem FIFA, a od 1954 – UEFA.

Bieżące eliminacje[edytuj | edytuj kod]

Eliminacje do ME 2012 – tabela grupa H

Zespół Pkt M W R P Br+ Br- +/-
 Dania 19 8 6 1 1 15 6 +9
 Portugalia 16 8 5 1 2 21 12 +9
 Norwegia 16 8 5 1 2 10 7 +2
 Islandia 4 8 1 1 6 6 14 -8
 Cypr 2 8 0 2 6 7 20 -13

Stan po zakończeniu eliminacji


Grupa E[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna M Mecze Bramki Pkt
W R P + - +/-
1.  Szwajcaria 10 7 3 0 17 6 +11 24
2.  Islandia 10 5 2 3 17 15 +2 17
3.  Słowenia 10 5 0 5 14 11 +3 15
4.  Norwegia 10 3 3 4 10 13 −3 12
5.  Albania 10 3 2 5 9 11 −2 11
6.  Cypr 10 1 2 7 4 15 −11 5


Kwalifikacje do Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016[edytuj | edytuj kod]

Grupa H[edytuj | edytuj kod]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br− +/−
 Włochy 0 0 0 0 0 0 0 0
 Chorwacja 0 0 0 0 0 0 0 0
 Norwegia 0 0 0 0 0 0 0 0
 Bułgaria 0 0 0 0 0 0 0 0
 Azerbejdżan 0 0 0 0 0 0 0 0
 Malta 0 0 0 0 0 0 0 0

Historia[edytuj | edytuj kod]

Norwegowie brali udział Igrzyskach Olimpijskich 1936, gdzie wywalczyli brązowy medal, oraz w mundialu 1938.

Po II wojnie światowej Norwegia należała do grupy europejskich autsajderów. W eliminacjach do kolejnych mistrzostw świata i Europy zajmowała zazwyczaj ostatnie lub przedostatnie miejsce. I chociaż czasem zdarzały się niespodziewane zwycięstwa, jak wygrana z wicemistrzem Europy Jugosławią 3:0 w kwalifikacjach do mundialu 1966, to były to przypadki odosobnione. W walce o mundial 1974 Norwegowie nie tylko ulegli 0:9 Holandii, ale także nie potrafili sobie poradzić z Luksemburgiem.

Odrodzenie zespołu nastąpiło dopiero w latach 90. XX wieku. W 1990 roku funkcję selekcjonera objął dotychczasowy opiekun drużyny młodzieżowej Egil Olsen. Cztery lata później jego podopieczni po pięćdziesięcioczteroletniej przerwie ponownie zagrali w finałach mistrzostw świata. W grupie eliminacyjnej do tego turnieju zajęli pierwsze miejsce, wyprzedzając m.in. Holandię, Anglię i Polskę. Jednak na mundialu zwycięstwo w pierwszym meczu z Meksykiem okazało się niewystarczające do awansu do drugiej rundy, gdyż w pozostałych spotkaniach podopieczni Olsena zdobyli tylko jeden punkt (0:1 z Włochami i 0:0 z Irlandią). Mimo porażki, piłkarzami norweskimi zaczęły interesować się zachodnie kluby, głównie z Premiership. Właśnie do Anglii trafiła najsilniejsza reprezentacja Norwegów; bramkarz Erik Thorstvedt grał w Tottenhamie Hotspur, gdzie niedługo potem zmienił go jego następca w drużynie narodowej Frode Grodås, w Manchesterze United przez wiele lat występowali obrońcy Henning Berg, Ronny Johnsen i napastnik Ole Gunnar Solskjær, którzy w 1999 roku zdobyli z nim Puchar Mistrzów, a partner Solskjæra z ataku Tore André Flo z Chelsea F.C. wywalczył rok wcześniej Puchar Zdobywców Pucharów. Karierę na Wyspach zrobili także m.in. obrońcy Gunnar Halle, Stig Inge Bjørnebye i pomocnik Øyvind Leonhardsen. W niemieckiej Bundeslidze dobrze sobie radził Kjetil Rekdal, a w Hiszpanii Dan Eggen, który z Deportivo Alavés awansował w 2001 roku do finału Pucharu UEFA. W lidze norweskiej w tamtym czasie zdecydowanym liderem był Rosenborg Trondheim, występujący w latach 90. niemal rokrocznie w Lidze Mistrzów.

Do Anglii trafiali głównie bramkarze i obrońcy, ponieważ to formacja defensywna była najsilniejszą stroną drużyny prowadzonej przez Olsena. Selekcjoner preferował ustawienie 1-4-5-1, a sposób gry Norwegów nazywał "agresywnym przeszkadzaniem". Krytycy zarzucali reprezentacji brak polotu i nieefektowny, toporny styl gry.

Olsen złożył dymisję po mundialu 1998, gdzie drużyna po raz pierwszy w historii awansowała do drugiej rundy. W rozgrywkach grupowych wygrała m.in. z obrońcami mistrzowskiego trofeum Brazylijczykami. W 1/8 finału lepsi o jedną bramkę okazali się Włosi.

Następcą Olsena został jego asystent Nils Johan Semb, który z powodzeniem kontynuował i rozwijał myśl szkoleniową poprzednika. Wciąż stawiał na doświadczonych zawodników, do których dołączyli John Arne Riise, John Carew, Eirik Bakke i Steffen Iversen. W 1999 roku reprezentacja na dwanaście meczów zanotowała dziesięć zwycięstw i w plebiscytach zarówno "France Football" jak i "Piłki Nożnej" została wybrana najlepszą drużyną roku. Jednak pierwszy w historii występ w finałach mistrzostw Europy na Euro 2000 zakończył się rozczarowaniem; podopieczni Semba po zwycięstwie w inauguracyjnym spotkaniu z Hiszpanią zremisowali ze Słowenią i przegrali z Jugosławią i zajęli w grupie trzecie miejsce. Po tym turnieju wraz z odejściem z kadry wielu najbardziej doświadczonych piłkarzy rozpoczął się trwający do dziś kryzys piłki norweskiej.

W eliminacjach do mundialu 2002 Norwegowie dali się wyprzedzić Polsce, Ukrainie i Białorusi. Nowe pokolenie zawodników nie potrafiło zastąpić starszych graczy, a dotychczasowi liderzy – Flo, Solskjær i Carew – stracili miejsca w drużynach klubowych. Kolejne kwalifikacje, do Euro 2004, również podopieczni Semba przegrali, tym razem w barażach z Hiszpanią. Po ostatnim meczu do dymisji podał się selekcjoner Semb.

Jego następcą został Åge Hareide. Pierwszym sprawdzianem jego szkoleniowych umiejętności była walka o awans do mundial 2006, ale Norwegowie ponownie zawiedli (porażka w barażach z Czechami). W eliminacjach Euro 2008 do ostatniej kolejki rywalizowali o występ na austriacko-szwajcarskich boiskach, jednak ostatecznie zajęli trzecie miejsce w grupie, za Grecją i Turcją.

W kwalifikacjach do mundialu 2010 grali z Holandią, Szkocją, Islandią oraz z Macedonią. Eliminacje Norwegowie rozpoczęli także pod wodzą Hareidego, jednak po słabym starcie (2:2 z Islandią, 0:0 ze Szkocją i 0:1 z Holandią) w grudniu 2008 roku selekcjoner złożył dymisję. Zastąpił go twórca największych sukcesów w historii norweskiej kadry 68-letni Egil Olsen. Ostatecznie Norwegowie zajęli drugie miejsce za Holandią i pomimo zajęcia drugiego miejsca nie zakwalifikowali po raz kolejny na mistrzostwa świata i nie wystąpili w barażu gdyż dorobek punktowy był niewystarczający do gry w barażach.

Udział w mistrzostwach świata[edytuj | edytuj kod]

  • 1930Nie brała udziału
  • 1934Nie brała udziału
  • 1938 – Pierwsza runda
  • 1950Nie brała udziału
  • 19541990Nie zakwalifikowała się
  • 1994 – Runda grupowa
  • 1998 – 1/8 finału
  • 20022010Nie zakwalifikowała się
  • 2014Nie zakwalifikowała się

Udział w mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

  • 19601996Nie zakwalifikowała się
  • 2000 – Runda grupowa
  • 2004Nie zakwalifikowała się
  • 2008Nie zakwalifikowała się
  • 2012Nie zakwalifikowała się

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze[1] Bramki[1]
1 Thorbjørn Svenssen 1947-62 104 0
2 John Arne Riise 2000- 103 13
3 Henning Berg 1992-2004 100 9
4 Erik Thorstvedt 1982-1996 97 0
5 John Carew 1998- 91 24
6 Øyvind Leonhardsen 1990-2003 86 19
7 Kjetil Rekdal 1987-2000 83 17
8 Steffen Iversen 1998- 79 21
9 Erik Mykland 1990-2000 78 2
10 Svein Grøndalen 1973-1984 77 0

Aktualizacja: 29 maja 2012

Najwięcej goli w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Bramki[1] Mecze[1]
1 Jørgen Juve 1928-1937 33 45
2 Einar Gundersen 1917-1928 26 33
3 Harald Hennum 1949-1960 25 43
4 John Carew 1998- 24 91
5 Tore André Flo 1995-2004 23 76
Ole Gunnar Solskjær 1995-2007 23 67
7 Gunnar Thoresen 1946-1959 22 64
8 Steffen Iversen 1998- 21 79
9 Jan Åge Fjørtoft 1986-1996 20 71
10 Olav Nilsen 1962-1971 19 62
Odd Iversen 1967-1979 19 45
Øyvind Leonhardsen 1990-2003 19 86

Aktualizacja: 29 maja 2012

Trenerzy reprezentacji Norwegii od lat 80.[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 eu-football.info (ang.). [dostęp 29 maja 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]