Reprezentacja Polski w piłce siatkowej mężczyzn

Reprezentacja Polski w piłce siatkowej mężczyzn
Przydomek	Biało-Czerwoni
Związek siatkarski	Polski Związek Piłki Siatkowej
Federacja siatkarska	CEV
Rok założenia	1928, jako PZGS
Prezes	Mirosław Przedpełski
Trener	Andrea Anastasi (od 23 lutego 2011)
Najwięcej meczów	Piotr Gruszka (404)
Skrót FIVB	POL
Miejsce w rankingu FIVB	4. (stan na 6 grudnia 2011)
Sukcesy	Igrzyska Olimpijskie: 1976 Mistrzostwa Świata: 1974 Mistrzostwa Europy: 2009
Strój siatkarski
Stroje domowe Stroje wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz Mecz towarzyski Polska – Czechosłowacja 2 : 3 (Warszawa, 28 lutego 1948)
Oficjalna strona związku

Reprezentacja Polski w piłce siatkowej mężczyzn (zwyczajowo zwana również: reprezentacją narodową, kadrą narodową, drużyną narodową) — najważniejszy zespół siatkarski w kraju, powoływany przez selekcjonera, w którym występować mogą wszyscy zawodnicy posiadający obywatelstwo polskie. Reprezentuje Polskę na arenie międzynarodowej we wszystkich rozgrywkach organizowanych pod egidą FIVB i CEV (tj. Igrzyskach Olimpijskich, Mistrzostwach Świata, Mistrzostwach Europy, Pucharze Świata, Pucharze Wielkich Mistrzów, Lidze Światowej oraz eliminacjach do tych imprez). Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Polski Związek Piłki Siatkowej (PZPS).

Historia

Geneza

Piłka siatkowa w Polsce pojawiła się na początku XX wieku. Początkowo miała charakter wyłącznie amatorski. Za początek piłki siatkowej w Polsce w zorganizowanej formie uznaje się rok 1926 i powstanie Polskiego Związku Gier Sportowych, który po II wojnie światowej zmienił nazwę na Polski Związek Koszykówki, Siatkówki i Szczypiorniaka (PZKSS).

PZKSS wziął czynny udział w tworzeniu struktur Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej (FIVB) powstałej w 1947 roku, dzięki czemu jej wiceprezesem został Zygmunt Nowak.

Po wstąpieniu PZKSS do FIVB pojawił się pomysł stworzenia reprezentacji narodowej.

1948-1949 – Romuald Wirszyłło

Skład Polski w meczu przeciwko Czechosłowacji Warszawa, Polska, 28.02.1948 Henryk Antczak, Bohdan Bartosiewicz, Juliusz Kijewski, Romuald Markowski, Leonard Michniewski, Czesław Plejewski rezerwowi: Kazimierz Staniszewski, Jerzy Stroński, Wiktor Klein, Bogdan Bińkowski trener: Romuald Wirszyłło

Reprezentacja po raz pierwszy zebrała się w lutym 1948 roku, a rolę trenera pełnił Romuald Wirszyłło. W tym samym miesiącu zadebiutowała na arenie międzynarodowej. 28 lutego 1948 roku w swoim pierwszym spotkaniu rozgrywanym w Warszawie w hali YMCA uległa Czechosłowacji 2:3 (15:17, 15:11, 15:13, 4:15, 12:15).

W tym samym roku zorganizowane zostały w Rzymie I Mistrzostwa Europy, w których udział brać mogły wszystkie zgłoszone zespoły. Reprezentacja Polski jednak w nich nie wystartowała, ponieważ ówczesne władze zabroniły zawodnikom wyjechać do Europy Zachodniej.

Tuż przed mistrzostwami Europy odbyły się w Sofii Igrzyska Bałkańskie - pierwszy międzynarodowy turniej, w którym występowała reprezentacja Polski. Rozegrała w nim 6 spotkań, przegrywając z reprezentacjami Czechosłowacji, Rumunii i Jugosławii, wygrywając natomiast z reprezentacjami Bułgarii, Węgier oraz Triestu, ostatecznie zajmując 4. miejsce.

W 1949 roku nowym trenerem został Zygmunt Kraus.

1949-1952 – Zygmunt Kraus

W 1949 roku reprezentacja Polski zadebiutowała w mistrzostwach świata odbywających się w Pradze. Znalazła się w grupie C razem z mistrzami Europy – Czechosłowakami – oraz Holendrami. W pierwszym spotkaniu pewnie pokonała Holandię 3:0 (15:2, 15:7, 15:3), w drugim natomiast uległa Czechosłowacji 0:3 (5:15, 10:15, 5:15), uzyskując jednak awans do rundy finałowej. W rundzie finałowej uległa kolejno: Czechosłowacji, ZSRR, Rumunii oraz Bułgarii. Jedyne zwycięstwo odniosła nad reprezentacją Francji w ostatnim swoim spotkaniu, ostatecznie zajmując 5. miejsce.

skład na mistrzostwa świata

W 1950 roku docelową imprezą były mistrzostwa Europy rozgrywane w ramach II Bałkaniady. W ramach przygotowań reprezentacja Polski rozegrała dwa mecze towarzyskie z Rumunią (3:0, 2:2) i wzięła udział w towarzyskim turnieju w Pradze, gdzie zmierzyła się z Rumunią (0:3), Czechosłowacją (1:3) oraz Chinami (3:0).

Pierwszy mecz II Mistrzostw Europy odbywających się w Sofii Polska rozegrała 15 października, ulegając Czechosłowacji 1:3. W kolejnych dniach przegrała z drużynami ZSRR (0:3), Bułgarii (0:3), Węgier (1:3) oraz Rumunii (1:3). Ostatecznie sklasyfikowana została na ostatniej szóstej pozycji, wygrywając w całym turnieju trzy sety.

skład na mistrzostwa Europy

W 1951 roku Polska wzięła udział w akademickich mistrzostwach świata w Berlinie. Pewnie pokonała drużyny azjatyckie, jednak musiała uznać wyższość większości reprezentacji z Europy Wschodniej.

Osoby zarządzające piłką siatkową w Polsce uznały po nieudanych mistrzostwach Europy oraz akademickich mistrzostwach świata, iż reprezentacja prezentuje zbyt niski poziom i postanowiły nie zgłaszać jej do III Mistrzostw Europy, które miały być rozegrane w Paryżu.

1952-1953 – Wiesław Piotrowski

W 1952 roku po kolejnych porażkach z funkcji trenera zwolniony został Zygmunt Kraus, a na jego miejsce przyszedł Wiesław Piotrowski. Głównym zadaniem nowego szkoleniowca było przygotowanie zespołu do zbliżających się mistrzostw świata.

Reprezentacja Polski odbyła tournée po Niemieckiej Republice Demokratycznej, rozgrywając towarzyskie spotkania z miejscowymi drużynami:

• w Halle z Wissenschaft Halle,
• w Poczdamie z Lokomotivem Lichtenberg oraz zespołem Brandenburgii,
• w Berlinie dwumecz z NRD.

Wszystkie mecze zakończyły się zwycięstwem Polaków 3:0.

Mistrzostwa świata odbyły się w dniach 17-29 sierpnia 1952 roku. Polska znalazła się w grupia A razem z Bułgarią, Finlandią oraz Węgrami. W pierwszym spotkaniu polscy siatkarze pewnie pokonali Finlandię 3:0 (15:8, 15:5, 15:6), w drugim prowadzili 2:0 w setach z reprezentacją Węgier, jednak ostatecznie zeszli z parkietu pokonani. W meczu decydującym o awansie do finału A nie byli w stanie przeciwstawić się brązowym medalistom poprzednich mistrzostw - Bułgarom. W swojej grupie zajęli 3. miejsce i w dalszej części mistrzostw rywalizowali w finale B o miejsca 7-11.

W finale B polski zespół zmierzył się z Indiami, Izraelem, ponownie z Finlandią oraz Libanem. Bez większych problemów wygrał wszystkie spotkania 3:0, ostatecznie zajmując 7. miejsce.

skład na mistrzostwa świata

Po mistrzostwach reprezentacja prowadzona przez Wiesława Piotrowskiego rozegrała jeszcze dwa mecze towarzyskie. 7 września uległa 0:3 Czechosłowacji, a 7 grudnia takim samym wynikiem zakończył się mecz przeciwko młodzieżowej drużynie Związku Radzieckiego.

W 1953 roku ze względu na słabe wyniki sportowe Główny Komitet Kultury Fizycznej nie wyraził zgody na rozgrywanie przez reprezentację meczów międzynarodowych. Ten czas poświęcono na szkolenie nowych zawodników. Na stanowisko trenera powrócił Zygmunt Kraus.

1953-1954 – Zygmunt Kraus

Rok 1954 poświęcono na przygotowania do mistrzostw Europy. Reprezentacja Polski po raz kolejny wystartowała w akademickich mistrzostwach świata. Przed tym turniejem rozegrała trzy sparingi: z reprezentacją Francji (3:1), drużyną FSGT (Fédération sportive et gymnique du travail, 3:0) oraz zespołem Renault (3:1).

W akademickich mistrzostwach świata w Budapeszcie Polska ponownie nie potrafiła pokonać drużyn z czołówki światowej (poza Związkiem Radzieckim, który nie przyjechał pierwszym składem). Zwycięstwa nad Chinami, Iranem i ZSRR dały ostatecznie 6. miejsce.

We wrześniu 1954 roku reprezentacja Polski rozegrała serię spotkań z pierwszym i drugim zespołem Czechosłowacji. Po czterech kolejnych porażkach trenerem polskiej drużyny przestał być Zygmunt Kraus. Na jego miejsce powołano Leonarda Michniewskiego.

1954-1956 – Leonard Michniewski

Pierwszym sprawdzianem dla nowego trenera był turniej towarzyski w Kijowie odbywający się w dniach 29-31 października 1954 roku. Polska rozegrała w nim trzy spotkania z republikami Związku Radzieckiego: Białorusią (3:0), Rosją (2:3) oraz Ukrainą (1:3).

W Mistrzostwach Europy 1955 Polska trafiła do grupy IV. W pierwszym meczu pokonała reprezentację Włoch 3:0 (15:7, 15:9, 15:9). W drugim spotkaniu, mając pewny awans do rundy finałowej, przegrała z Rumunią 2:3 (12:15, 11:15, 15:2, 15:8, 12:15).

Rundę finałową Polska rozpoczęła od porażki z Czechosłowacją 0:3 (7:15, 4:15, 5:15). W pozostałych spotkaniach uległa także Rumunii (1:3), Bułgarii (2:3) i ZSRR (0:3), natomiast odniosła zwycięstwa nad Węgrami, Francją i Jugosławią (wszystkie mecze 3:1). W klasyfikacji końcowej mistrzostw zajęła 6. miejsce.

skład na mistrzostwa Europy

Po mistrzostwach Europy odbyły się w Warszawie igrzyska młodzieży i studentów, w których wystąpiły wszystkie liczące się drużyny z Europy poza ZSRR. Polska poniosła porażkę jedynie z Czechosłowacją, zdobywając srebrny medal.

Rok 1956 rozpoczął się od słabego występu reprezentacji (grającej jako Warszawa) w turnieju stolic, gdzie przegrała wszystkie trzy spotkania (z Węgrami, Czechosłowacją i ZSRR). W wyniku tego postanowiono o zmianie trenera. Rolę selekcjonera przejął Jacek Busz.

1956-1958 – Jacek Busz

W 1956 roku we Francji zorganizowano III Mistrzostwa Świata. Dla Polski rozpoczęły się one od zwycięstwa nad reprezentacją Kuby 3:0 (15:2, 15:1, 15:2), które dało awans do finału A. Po pierwszych czterech dniach rozgrywek finałowych po wygranych meczach z Rumunią (3:1), Chinami (3:0), Francją (3:0) oraz Węgrami (3:0) reprezentacja Polski zajmowała pozycję lidera. W dwóch kolejnych spotkaniach musiała uznać wyższość Czechosłowacji (0:3) i Bułgarii (1:3). Po pokonaniu Stanów Zjednoczonych 3:0 Polska odzyskała szanse medalowe, jednak w kolejnym spotkaniu nie sprostała ZSRR (1:3) i nawet pokonanie Jugosławii w ostatnim meczu nie dało miejsca na podium.

Reprezentacja Polski sklasyfikowana została na 4. miejscu tuż za strefą medalową.

skład na mistrzostwa świata

1958-1959 – Józef Śliwka

W 1957 roku w Moskwie odbyły się III Igrzyska Młodzieży i Studentów, na którym reprezentacja Polski zajęła 4. miejsce (za ZSRR, Czechosłowacją i Rumunią).

Przygotowania do mistrzostw Europy składały się z turniejów towarzyskich rozgrywanych w Ilmenau, Warszawie, Gandawie oraz Brukseli. Polska wygrała w nich osiem na dziewięć spotkań (uległa jedynie reprezentacji Czechosłowacji). Z roli szkoleniowca zrezygnował Jacek Busz, a kadrę po nim objął Józef Śliwka.

Polska mistrzostwa Europy odbywające się w Czechosłowacji zainaugurowała 30 sierpnia 1958 roku zwycięskim meczem z reprezentacją Finlandii (3:1). W pozostałych spotkaniach fazy eliminacyjnej pokonała Bułgarię (3:1), Danię oraz Egipt i z pierwszego miejsca w grupie awansowała do fazy finałowej.

W fazie finałowej reprezentacja Polski odniosła trzy zwycięstwa (nad Jugosławią, ZSRR i Francją) i cztery porażki (z Węgrami, Bułgarią, Czechosłowacją oraz Rumunią).

Ostatecznie Polska zajęła 6. miejsce.

skład na mistrzostwa Europy

1959-1964 – Gwidon Grochowski

W 1959 roku nowym szkoleniowcem został Gwidon Grochowski. Pierwszym turniejem międzynarodowym, w którym Grochowski poprowadził reprezentację, był Puchar Trzech Kontynentów rozgrywany w Paryżu. Polska uległa w nim Bułgarii, Czechosłowacji, Węgrom oraz ZSRR, a wygrała z Chinami, Brazylią, Francją oraz Rumunią.

W 1960 roku odbyły się IV Mistrzostwa Świata po raz pierwszy poza Europą. Polska znalazła się w grupie IV razem z Peru oraz Rumunią - srebrnym medalistą poprzednich mistrzostw. Pojedynek z drużyną południowoamerykańską zakończył się zwycięstwem 3:0 (15:3, 15:1, 15:5). W meczu z Rumunią natomiast Polsce udało się wygrać jednego seta. Z drugiego miejsca w grupie awansowała do turnieju finałowego.

Po raz pierwszy mecze z poprzedniej rundy pomiędzy drużynami, które awansowały, zostały wliczone do klasyfikacji rundy finałowej. Polska startowała więc z jedną porażką. W rundzie finałowej uległa jedynie późniejszym medalistom - Czechosłowacji oraz ZSRR. W pozostałych spotkaniach pokonała Węgrów (3:1), Japończyków (3:1), Brazylijczyków (3:2), Francuzów (3:0) oraz Amerykanów (3:1).

Na mistrzostwach reprezentacja Polski zajęła 4. miejsce, powtarzając wynik z poprzedniego turnieju.

skład na mistrzostwa świata

W 1961 roku na kongresie Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego postanowiono o zorganizowaniu turnieju siatkarskiego na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1964. Z tego względu zmieniono kalendarz rozgrywek o randze mistrzowskiej. Po dwóch latach od poprzednich mistrzostw świata zorganizowano kolejne, natomiast mistrzostwa Europy przesunięto na rok 1963. Ustalono również, że obie imprezy odbywać się będą co cztery lata.

W 1961 roku polscy siatkarze rozgrywali jedynie spotkania towarzyskie i wzięli udział w turnieju towarzyskim w Pradze, gdzie wygrali cztery z pięciu spotkań. Pokonali m.in. wicemistrzów świata - Czechosłowaków, a z mistrzami świata - ZSRR - przegrali po pięciu setach.

Mistrzostwa Świata 1962 rozgrywane były w Związku Radzieckim. Polacy turniej rozpoczęli od zwycięstw nad NRD i Albanią i przegranej z Japonią. W grupie eliminacyjnej zajęli 2. miejsce i awansowali do rundy finałowej.

Pierwszy mecz rundy finałowej reprezentacja Polski rozegrała z Jugosławią, pewnie wygrywając 3:0. W kolejnych spotkaniach jednak odniosła porażki z Rumunią (0:3), Czechosłowacją (2:3) i Węgrami (1:3), tracąc szanse medalowe. Zwycięskie pojedynki z Chinami i Brazylią (oba 3:0) i dwa wyrównane mecze z Bułgarią i ZSRR (oba 2:3) dały Polakom w klasyfikacji końcowej szóstą pozycję.

skład na mistrzostwa świata

Ostatnią szansę dla Polski, aby zdobyć kwalifikację olimpijską, stanowiły odbywające się w 1963 roku w Rumunii Mistrzostwa Europy. Udział w igrzyskach zapewniony już mieli medaliści Mistrzostw Świata 1962.

Polska znalazła się w grupie II, gdzie pokonała Holandię i Finlandię 3:0. W trzech setach przegrała natomiast z gospodarzami. W pierwszym spotkaniu fazy finałowej uległa Bułgarii (1:3). Dalej wygrała z wicemistrzami świata - Czechosłowakami (3:2), Jugosławianami (3:1) oraz Francuzami (3:1). Porażki ze Związkiem Radzieckim (2:3) i Węgrami (0:3) zadecydowały o tym, iż Polska zajęła trzeci raz z rzędu 6. miejsce i nie zakwalifikowała się do igrzysk olimpijskich.

skład na mistrzostwa Europy

1964-1966 – Zygmunt Kraus

1965 – srebrny medal w Pucharze Świata

Po nieuzyskaniu kwalifikacji na igrzyska olimpijskie trenerem reprezentacji przestał być Gwidon Grochowski. Prowadzenia kadry po raz trzeci podjął się Zygmunt Kraus. W roku olimpijskim Polska rozegrała jedynie serię spotkań towarzyskich.

W 1964 roku po raz pierwszy zorganizowano Puchar Świata. Gospodarzem była Polska, a mecze rozgrywano w Warszawie i Łodzi.

Reprezentacja Polski przed Pucharem Świata brała udział w trzech turniejach towarzyskich (w Stambule, Suboticy i Lipsku), gdzie rywalizowała m.in. z Bułgarią (3:0), Węgrami (3:0) i Rumunią (1:3).

Polska zadebiutowała w Pucharze Świata 12 września meczem ze Związkiem Radzieckim, który zakończył się zwycięstwem gości 3:2. Była to jedyna porażka polskiego zespołu. W kolejnych dniach Polacy pokonali Francję (3:0), Węgry (3:0), Japonię (3:2), NRD (3:1), Czechosłowację (3:2) oraz Rumunię (3:1), zdobywając srebrny medal turnieju - pierwszy medal na międzynarodowej imprezie orgaznizowanej przez FIVB.

skład na Puchar Świata

1966-1973 – Tadeusz Szlagor

1966 – 6. miejsce w mistrzostwach świata

W 1966 roku trenerem reprezentacji Polski został Tadeusz Szlagor.

W okresie przygotowawaczym do mistrzostw świata Polska rozegrała siedem meczów towarzyskich, z czego trzy wygrała.

Mistrzostwa świata rozgrywane były w dniach od 30 sierpnia do 11 września w Czechosłowacji. W grupie eliminacyjnej reprezentacja Polski zwyciężyła we wszystkich spotkaniach, pokonując Rumunię (3:2), Holandię (3:1), Mongolię (3:0) i Turcję (3:0).

Pierwszym przeciwnikiem w rundzie finałowej była Bułgaria, z którą Polska w okresie przygotowawczym przegrała dwa spotkania. Pierwsze dwa sety pewnie wygrali Polacy, jednak w trzech kolejnych lepsi okazali się Bułgarzy. W kolejnych starciach lepsze od Polski okazały się drużyny NRD i Związku Radzieckiego, Polska natomiast pokonała Japonię i Jugosławię. Dało to jej 6. miejsce w klasyfikacji końcowej.

skład na mistrzostwa świata

1967 – brązowy medal mistrzostw Europy

Mistrzostwa Europy po raz drugi stanowiły turniej kwalifikacyjny do igrzysk olimpijskich, z tego względu trener Szlagor postanowił odbyć wiele sparingów. We wrześniu reprezentacja wzięła udział w dwóch turniejach (w Budapeszcie i Kluż), w których grały najlepsze drużyny świata. W Badapeszcie Polska zmierzyła się z Czechosłowacją (0:3), Węgrami (3:1) oraz Bułgarią (3:2). W Kluż natomiast zagrała z ZSRR (2:3), NRD (3:0), Japonią (3:1) i Rumunią (1:3). W październiku przed rozpoczęciem mistrzostw rozegrała serię trzech meczów towarzyskich z Japonią, wygrywając jedno spotkanie 3:1 i przegrywając dwa 2:3 i 0:3.

Mistrzostwa Europy rozpoczęły się 26 października. Polska znalazła się w grupie D razem z Albanią, Bułgarią, RFN i Rumunią - obrońcą tytułu. Pięciosetowe spotkanie z Bułgarią zakończyło się zwycięstwem Polaków. W dwóch kolejnych meczach - z Albanią i RFN - Polska nie straciła seta. Mecz z Rumunią decydował o tym, która z drużyn zajmie 1. miejsce w grupie. Lepszą drużyną okazała się reprezentacja Polski, która z kompletem zwycięstw awansowała do finału A.

W rundzie finałowej Polacy pokonali Węgrów, Włochów i Jugosławian, ulegli natomiast ZSRR (1:3) i Czechosłowacji (2:3). Ostatnie spotkanie decydowało o tym, kto zajmie 3. miejsce. Mecz zakończył sie zwycięstwem NRD 1:3. Sytuacja w tabeli wyglądała następująco:

	Punkty	Sety
Polska	11	16:11
NRD	11	16:12

Obie drużyny miały tyle samo punktów, jednak Polacy stracili jednego seta mniej i to oni zdobyli brązowy medal. Wywalczyli w ten sposób awans na igrzyska, ponieważ złoty medal zdobyła reprezentacja ZSRR, a srebrny - reprezentacja Czechosłowacji, które miały już zapewniony udział w igrzyskach jako medaliści mistrzostw świata.

Do najlepszej szóstki mistrzostw Europy wybrany został Zdzisław Ambroziak.

skład na mistrzostwa Europy

Lata 1968-1972

Na igrzyska olimpijskie Tadeusz Szlagor zabrał jedenastu medalistów mistrzostw Europy. Miejsca w kadrze nie znalazł jedynie Ryszard Sierszulski, którego miejsce zajął Zbigniew Zarzycki. Pierwszym turniejem w okresie przygotowawczym był rozgrywany w kwietniu turniej stolic, gdzie reprezentacja występowała jako Warszawa. Znaczącym wynikiem było pokonanie pierwszej i drugiej drużyny Czechosłowacji 3:1. W pozostałych meczach Polska uległa Węgrom (2:3) i zawodnikom z NRD (1:3). W kwietniu Polacy wystąpili także w turnieju w Ostendzie, który kończył pierwszy etap przygotowań. Zanotowali tam dwa zwycięstwa (nad Węgrami i Jugosławią) i jedną przegraną (z Rumunią). W sierpniu odbyły się dwa turnieje towarzyskie. W Braszowie reprezentacja Polski niespodziewanie uległa drugiej drużynie Rumunii, natomiast w Magdeburgu pokonała złotych medalistów mistrzostw Europy - ZSRR.

W turnieju siatkarskim na igrzyskach wystartowało 10 reprezentacji, które rozegrały ze sobą po jednym spotkaniu. Debiutancki mecz Polaków na igrzyskach odbył się w Gimnasio Olímpico w Meksyku i był jednocześnie pierwszym pojedynkiem turnieju. Polacy nie byli w stanie zatrzymać Japończyków, z którymi przegrali 0:3. W drugiej serii spotkań po czterosetowej walce Polska pokonała Meksyk, a następnie Belgię 3:0. Czwarty mecz zakończył się wygraną ZSRR, z którym Polska nie ugrała ani jednej partii. W kolejnych dniach reprezentacja Polski odniosła serię zwycięstw: najpierw nad Stanami Zjednoczonymi (3:0), następnie nad Brazylią (3:0), Bułgarią (3:0) i Czechosłowacją (3:1). W ostatnim pojedynku w turnieju Polska walczyła z NRD o 4. miejsce. Mecz zakończył się zwycięstwem Niemców, a Polacy ostatecznie zajęli 5. pozycję.

skład na igrzyska olimpijskie

W 1969 roku odbył się II Puchar Świata w Niemieckiej Republice Demokratycznej. W kadrze Polski zaszły znaczące zmiany. Pojawili się nowi zawodnicy: Wiesław Gawłowski, Bronisław Bebel, Marek Karbarz, Wiesław Radomski, Jan Rogowicz i Ryszard Bosek.

Trzy pierwsze spotkania w Pucharze Świata Polska rozgrywała w Lipsku, gdzie zmierzyła się z Brazylią (2:3), Japonią (1:3) i Kubą (3:0). Dwie porażki spowodowały, że Polacy nie awansowali do rundy finałowej, a rywalizowali w Schwerin o niższe miejsca. Po zwycięstwach nad Tunezją (3:0), młodzieżową drużyną NRD (3:1) i RFN (3:0) oraz po przegranej z Rumunią (0:3) Polacy wywalczyli ostatecznie 8. miejsce.

skład na Puchar Świata

W ramach przygotowań do mistrzostw świata reprezentacja Polski wyjechała do Japonii, gdzie rozegrała osiem spotkań towarzyskich z pierwszą drużyną i zespołem akademickim Japonii, wszystkie przegrywając. Występowała również w turniejach w Rydze i Timişoarze, w których rywalizowała m.in. z ZSRR (1:3), Rumunią (3:2, 2:3) i NRD (0:3). Na tydzień przed mistrzostwami Polska zmierzyła się jeszcze w dwóch sparingach z Brazylią, oba wygrywając 3:0.

VII Mistrzostwa Świata rozgrywane były w Bułgarii od 29 września do 11 października 1970 roku. Polska znalazła się w grupie C razem z Brazylią, Czechosłowacją, Finlandią, Stanami Zjednoczonymi i Węgrami. W grupie zajęła 2. miejsce, wygrywając z Finami (3:1), Brazylijczykami (3:1), Amerykanami (3:1), ulegając w pięciosetowym pojedynku Czechosłowacji. Przed meczem z Czechosłowacją w organizmie Zdzisława Ambroziaka wykryto środki dopingujące, przez co Polska pozbawiona została jednego z podstawowych zawodników.

Reprezentacja Polski awansowała do rundy finałowej z jedną porażką. W finale A nie była w stanie pokonać NRD (0:3), Bułgarii (1:3) i Japonii (0:3). Zwycięstwa odniosła natomiast nad Belgią (3:1), ZSRR (3:1) i Rumunią (3:2). Dało to jej ostatecznie 5. miejsce w mistrzostwach.

W 1971 roku główną imprezą sezonu były mistrzostwa Europy. Stanowiły one jednocześnie drugą szansę na uzyskanie kwalifikacji olimpijskiej. Polska trafiła do grupy C, z której wyszła bez porażki, wygrywając kolejno z Danią (3:0), Holandią (3:0) i Francją (3:1). Rundę finałową rozpoczęła od meczu z reprezentacją Rumunii, z którą po trzech setach prowadziła 2:1, jednak cały mecz przegrała 2:3. W kolejnym spotkaniu Polska zmierzyła się z mistrzami świata - NRD - ulegając w trzech setach. W dwóch następnych pojedynkach nie była w stanie wygrać z ZSRR (1:3) i Węgrami (0:3). W klasyfikacji końcowej mistrzostw zajęła 6. miejsce.

O kwalifikację olimpijską Polacy walczyli w turnieju w Montpellier. Na turniej nie powołany został Hubert Wagner, który postanowił zakończyć reprezentacyjną karierę. Pierwszy mecz Polacy rozegrali z reprezentacją Stanów Zjednoczonych, która prowadziła akcję "Operacja medal 1972". Po pięciosetowym spotkaniu zakończonym skutecznym blokiem Zdzisława Ambroziaka Polska odniosła zwycięstwo. W kolejnych pojedynkach nie straciła już seta, wygrywając kolejno z Urugwajem, Holandią, Rumunią i Francją, pieczętując awans na igrzyska.

skład na turniej kwalifikacyjny

Dwa tygodnie po zakończeniu kwalifikacji w Monachium rozpoczął się turniej olimpijski. Na igrzyska pojechała cała dwunastka grająca w Montpellier. Reprezentacja Polski rywalizowała w grupie A razem z medalistami poprzednich igrzysk ZSRR i Czechosłowacją, wicemistrzami świata Bułgarią oraz Koreą Południową i Tunezją. W pierwszym spotkaniu z Czechosłowakami Polacy prowadzili równorzędną walkę w dwóch pierwszych setach, przegrywając je do 13 i 14; w trzeciej partii natomiast zdobyli 8 punktów, a cały mecz zakończył się zwycięstwem Czechosłowacji 3:0. Drugi pojedynek z Tunezją zakończył się pewnym zwycięstwem Polaków 3:0, jednak w kolejnym spotkaniu nie byli w stanie pokonać zawodników z Korei Południowej (1:3). Dwa ostatnie mecze z Bułgarią i ZSRR reprezentacja Polski przegrała po pięciosetowych pojedynkach, zajmując 5. miejsce w swojej grupie. W meczu o 9. miejsce pokonała Kubę 3:0.

Po igrzyskach olimpijskich trenerem kadry przestał być Tadeusz Szlagor, a jego następcą został Hubert Jerzy Wagner.

1973-1976 – Hubert Jerzy Wagner

1974 – złoty medal mistrzostw świata

Hubert Wagner do kadry powołał większość zawodników grających w zespole Tadeusza Szlagora. Z występów w reprezentacji zrezygnowali jednak Zdzisław Ambroziak, Stanisław Iwaniak i Alojzy Świderek, powrócili natomiast Zbigniew Jasiukiewicz i Aleksander Skiba. Nowym zawodnikiem był Tomasz Wójtowicz.

W 1973 roku reprezentacja Polski wystartowała w odbywającej się w Libercu Spartakiadzie Armii Zaprzyjaźnionych, gdzie mierzyła się z zespołami tzw. bloku wschodniego. Zajęła na niej 2. miejsce (za Czechosłowacją), wyprzedzając m.in. ZSRR.

W tym samym roku miał się odbyć III Puchar Świata, jednak FIVB zrezygnowała z tej imprezy. W jej miejsce w Bratysławie zorganizowano nieformalny turniej nazywany Pucharem Przyjaźni, w którym Polacy zdobyli srebrny medal, przegrywając jedynie dwukrotnie z ZSRR.

Docelową imprezą 1974 roku były mistrzostwa świata w Meksyku. W trakcie okresu przygotowawczego drużyna Wagnera brała udział w szeregu turniejów towarzyskich. W czerwcu wystąpiła w turnieju w holenderskim Coevorden, gdzie rywalizowała z zespołem gospodarzy (3:0), Włochami (3:0) oraz dwukrotnie z Francją (3:1, 3:0). Na przełomie czerwca i lipca wyjechała do Japonii do Tokio, gdzie grała z reprezentacjami Czechosłowacji (3:2), Japonii (3:1), Stanów Zjednoczonych (3:1) oraz Związku Radzieckiego (3:0, 3:2). W lipcu turniej towarzyski w Sosnowcu zorganizowała Polska. Wzięły w nim udział zespoły Czechosłowacji, Holandii, Stanów Zjednoczocnych i ZSRR. Polska uległa jedynie Związkowi Radzieckiemu 3:2. Tuż przed samymi mistrzostwami Polacy rozegrali trzy sparingi z Francuzami, dwukrotnie wygrywając 3:0, a w jednym meczu 3:1.

Z szerokiego składu kadry na mistrzostwa nie pojechali Bronisław Bebel, Zbigniew Jasiukiewicz, Zbigniew Lubiejewski, Henryk Siennicki i Jan Such. Miejsce w składzie znaleźli natomiast Ryszard Bosek, Wiesław Czaja, Wiesław Gawłowski, Stanisław Gościniak, Marek Karbarz, Mirosław Rybaczewski, Włodzimierz Sadalski, Aleksander Skiba, Edward Skorek, Włodzimierz Stefański, Tomasz Wójtowicz i Zbigniew Zarzycki.

Mistrzostwa świata składały się z trzech etapów. Mecze z poszczególnych rund nie były wliczane do kolejnych. W pierwszej rundzie Polacy trafili na Egipt, Stany Zjednoczone i ZSRR. Wygrali wszystkie trzy spotkania kolejno 3:0, 3:1 i 3:2 i z pierwszego miejsca w grupie awansowali do następnej fazy. Tam w grupie znaleźli się razem z Belgią, Meksykiem i NRD. Spotkania z Belgami i Niemcami zakończyły się wynikiem 3:0, natomiast mecz z Meksykiem 3:1. W trzeciej rundzie grały drużyny, które w swoich grupach zajęły miejsca 1-2. Polacy fazę finałową rozpoczęli od rywalizacji ze Związkiem Radzieckim. Hubert Wagner wystawił tę samą szóstkę co w pierwszym meczu przeciwko tej drużynie, tj. Gościniak, Stefański, Sadalski, Rybaczewski, Zarzycki i Czaja. Mecz zakończył się rezultatem 3:2 dla Polski. Dwa kolejne pojedynki z Czechosłowacją i ponownie z NRD Polska wygrywa również po pięciu setach, a w przedostatnim spotkaniu nie oddaje nawet seta Rumunii. 28 października reprezentacja Polski na ostatni i decydujący o mistrzostwie mecz wychodzi w składzie: Gościniak, Skorek, Skiba, Gawłowski, Bosek i Wójtowicz. Pierwszą partię wygrywa Japonia, jednak z trzech kolejnych zwycięzcy wychodzą Polacy, którzy w czwartym secie, prowadząc 14:5, doprowadzają do wyniku 15:15 i wygrywają dopiero na przewagi 17:15. Zdobywają w ten sposób pierwszy złoty medal turnieju mistrzowskiego. Najlepszym zawodnikiem turnieju wybrany został Stanisław Gościniak.

1975 – srebrny medal mistrzostw Europy

W 1975 roku reprezentacja Polski przygotowywała się do mistrzostw Europy. Trener Wagner nie powołał Edwarda Skorka, Zbigniewa Zarzyckiego, Aleksandra Skiby, Stanisława Gościniaka i Marka Karbarza, aby dać im czas do odpoczynku. W kadrze natomiast pojawili się nowi zawodnicy, tj. Lech Łasko i Władysław Kustra.

Mistrzostwa Europy odbyły się w październiku w Jugosławii. Polacy w fazie kwalifikacyjnej mierzyli się z Węgrami, Włochami i drużyną gospodarzy. We wszystkich spotkaniach nie straciła ani jednego seta, awansując do fazy finałowej bez porażki. W pierwszym meczu fazy finałowej przeciwnikiem reprezentacji Polski był Związek Radziecki, który wygrał bez straty seta. Kolejne pojedynki jednak z Bułgarią i Rumunią zakończyły się zwycięstwem Polski. W ostatnim spotkaniu Polacy ulegli Rumunii 2:3 i w klasyfikacji końcowej zajęli 2. miejsce, mając tyle samo punktów co Jugosławia, ale lepszy stosunek setów. Tym samym zdobyli srebrny medal mistrzostw.

skład na mistrzostwa Europy

1976 – złoty medal igrzysk olimpijskich

Złoty medal mistrzostw świata oznaczał jednocześnie uzyskanie kwalifikacji na igrzyska olimpijskie. Drużyna Wagnera nie musiała więc brać udziału w turniejach eliminacyjnych. W kadrze nie znaleźli się Stanisław Gościniak, który nie pogodził się z rolą drugiego rozgrywającego, i Wiesław Czaja - zdyskwalifikowany na dwa lata, ponieważ nie chciał przejść z klubu AZS Częstochowa do Hutniku Kraków. Do reprezentacji powrócili Bronisław Bebel i Stanisław Iwaniak.

W trakcie okresu przygotowawczego reprezentacja Polski wystąpiła w turniejach w Bratysławie, Moskwie i Olsztynie. Rozegrała też serię spotkań towarzyskich. W kwietniowym turnieju w Bratysławie Polacy zanotowali trzy porażki (z NRD, drugim zespołem ZSRR i Czechosłowacją) i dwa zwycięstwa (z drugim zespołem Czechosłowacji i Kubą). W Moskwie ulegli jedynie ZSRR 1:3, pokonując Węgrów, Stany Zjednoczone i Czechosłowację. Ostatnie dwa spotkania przed igrzyskami rozegrali w Olsztynie, gdzie zmierzyli się z Holandią (3:0) i Czechosłowacją (3:1).

Trener Wagner z szerokiego składu zrezygnował z Wojciecha Baranowicza, Stanisława Iwaniaka i Aleksandra Skiby, na igrzyska pojechali więc: Bronisław Bebel, Ryszard Bosek, Wiesław Gawłowski, Marek Karbarz, Zbigniew Lubiejewski, Lech Łasko, Mirosław Rybaczewski, Włodzimierz Sadalski, Edward Skorek, Włodzimierz Stefański, Tomasz Wójtowicz i Zbigniew Zarzycki.

W turnieju olimpijskim w Montrealu wystąpiło 10 zespołów. W grupie A, w której znalazła się Polska, rywalizowały również Czechosłowacja, Kanada, Korea Południowa i Kuba. Do półfinałów awansowały dwie najlepsze drużyny. Pierwszy mecz reprezentacja Polski rozegrała 18 lipca z Koreą Południową. Dwie pierwsze partie przegrała do 12 i 6, jednak w trzech kolejnych okazała się lepsza. Drugiego dnia w trzech setach pokonała gospodarzy. Trzecie spotkanie z reprezentacją Kuby rozpoczęło się dla Polaków od dwóch przegranych setów. Polscy zawodnicy do 6 i 9 wygrali jednak trzecią i czwartą partię. O zwycięstwie decydował piąty set zakończony po 47 minutach wynikiem 20:18 dla Polaków. Polska pomimo braku porażki, aby awansować do półfinału, musiała pokonać w ostatnim spotkaniu Czechosłowację, ponieważ miała gorszy od niej stosunek setów i od prowadzących w grupie Kubańczyków. Polacy ten mecz wygrali 3:1, oddając jedynie pierwszego seta.

W meczu półfinałowym reprezentacja Polski zmierzyła się z obrońcą tytułu - Japonią. Trener Wagner wystawił Gawłowskiego, Skorka, Wójtowicza, Rybaczewskiego, Stefańskiego i Boska. Na zmianę wchodzili natomiast Zarzycki, Karbarz i Lubiejewski. Polacy po raz trzeci wygrali w pięciosetowym meczu. 31 lipca w finale zagrała z ZSRR, który w całym turnieju nie przegrał ani jednego seta. Na finał wyszła ta sama szóstka co w półfinale. Po przegraniu pierwszego seta Wagner wprowadził Karbarza za Rybaczewskiego. W drugim secie zwyciężają Polacy, w trzecim - ZSRR. W czwartej partii drużyna Związku Radzieckiego miała dwie piłki meczowe, Polacy je wybronili i ostatecznie wygrali 19:17. W ostatnim secie Polacy od stanu 7:7 nie stracili już punktu, zdobywając złoto igrzysk olimpijskich - trzeci medal imprezy mistrzowskiej pod wodzą Huberta Jerzego Wagnera.

1976-1978 – Jerzy Welcz

Po igrzyskach olimpijskich z pracy z reprezentacją zrezygnował Hubert Jerzy Wagner, a nowym trenerem został dotychczasowy asystent Jerzy Welcz. W trakcie igrzysk odbył się kongres FIVB, w trakcie którego podjęto decyzję o zmianie cyklu rozgrywania imprez międzynarodowych. Zdecydowano, iż mistrzostwa kontynentalne odbywać się będą co dwa lata: w roku poolimpijskim i rok przed igrzyskami. Z tego względu w 1977 roku w Finlandii zorganizowano kolejne mistrzostwa Europy.

Jerzy Welcz do kadry powołał siedmiu z dwunastu zawodników grających w Montrealu. Edward Skorek i Zbigniew Zarzycki zakończyli karierę reprezentacyjną, Mirosław Rybaczewski doznał kontuzji, Lech Łasko miał wypadek samochodowy; powołania nie otrzymał Zbigniew Lubiejewski. W składzie znaleźli się natomiast: Bronisław Bebel, Ryszard Bosek, Marek Ciaszkiewicz, Wiesław Czaja, Wiesław Gawłowski, Maciej Jarosz, Marek Karbarz, Władysław Kustra, Leszek Molenda, Włodzimierz Sadalski, Włodzimierz Stefański i Tomasz Wójtowicz.

W fazie grupowej mistrzostw Europy Polacy zmierzyli się z Bułgarią, Czechosłowacją, Holandią, NRD i ZSRR, przegrywjąc jedynie z drużyną niemiecką. W grupie zajęli drugie miejsce za Związkiem Radzieckiem, mając tyle samo punktów jednak gorszy stosunek setów. Dawało to im awans do półfinału. W spotkaniu półfinałowym spotkali się z Rumunią, która wygrała swoją grupę, ulegając jedynie Włochom. Mecz zakończył się po czterech setach zwycięstwem reprezentacji Polski. Reprezentacja Polski w finale trafiła ponowanie na ZSRR, z którym na tych mistrzostwach wygrała 3:1. Tym razem jednak zwycięsko wyszli zawodnicy Związku Radzieckiego, odnosząc zwycięstwo 3:1. Polska na finał wyszła w składzie: Bosek, Czaja, Gawłowski, Karbarz, Stefański i Wójtowicz. Polacy powtórzyli wynik sprzed dwóch lat, zdobywając srebrny medal. Dodatkowo najlepszym atakującym turnieju wybrany został Tomasz Wójtowicz.

Po zakończeniu mistrzostw Europy Polacy pojechali na III Puchar Świata, który od tej pory zawsze organizowany jest w Japonii. Do kadry powrócił Rybaczewski, zastępując Kustrę. W grupie eliminacyjnej wygrali wszystkie swoje spotkania, pokonując kolejno Bułgarię, Brazylię i ZSRR. Rywalizację w grupie finałowej rozpoczęli od zwycięstwa nad Japonią, jednak w dwóch kolejnych spotkaniach ulegli ZSRR i Kubie. Ostatecznie Polacy zajęli 4. miejsce. W tabeli mieli tyle samo punktów co Kuba i Japonia, ale gorszy stosunek setów.

W 1978 roku we Włoszech odbyły się mistrzostwa świata. Obrońcą tytułu była reprezentacja Polski. Na mistrzostwach polską kadrę stanowili: Bronisław Bebel, Ryszard Bosek, Marek Karbarz, Wiesław Gawłowski, Wojciech Drzyzga, Ireneusz Kłos, Wiesław Czaja, Marek Ciaszkiewicz, Lech Łasko, Leszek Molenda, Włodzimierz Nalazek i Włodzimierz Stefański. W drużynie nie znaleźi się Mirosław Rybaczewski i Tomasz Wójtowicz, którzy leczyli kontuzje. W fazie grupowej Polska zajęła 1. miejsce, pokonując Finalandię (3:1), Wenezuelę (3:0) i Meksyk (3:0). W pierwszym meczu drugiej rundy Polacy wygrali z Japonią 3:2, później z Czechosłowacją (3:1). Trzecie spotkanie zakończyło się zwycięstwem Korei Południowej i o awansie do półfinału decydował ostatni mecz. Polska w składzie Gawłowski, Bosek, Karbarz, Nalazek, Łasko i Molenda uległa Kubie 0:3, zajmując 3. miejsce w grupie H. W meczach o miejsca 5-8 reprezentacja Polski przegrała z Brazylią (0:3) i Chinami (2:3), zajmując ósmę pozycję w klasyfikacji końcowej.

Trener Jerzy Welcz po mistrzostwach zrezygnował z dalszej pracy z reprezentacją, a jego miejsce zajął dotychczasowy asystent Aleksander Skiba.

2009-2010 – Daniel Castellani

Nowym trenerem reprezentacji Polski został Daniel Castellani, ówczesny trener Skry Bełchatów. Decyzję ogłoszono 17 stycznia 2009 roku podczas gali Siatkarskie Plusy. Pierwsze zgrupowanie kadry rozpoczęło się w maju. Castellani postanowił powołać głównie młodych zawodników, dając odpocząć bardziej doświadczonym graczom. Przed rozpoczęciem Ligi Światowej, reprezentacja rozegrała trzy sparingi: w Mantui dwa mecze z Włochami (0:3, 3:1), w Miliczu mecz z Egiptem (3:1).

Udział w imprezach międzynarodowych

Rok	Igrzyska Olimpijskie	Mistrzostwa Świata	Mistrzostwa Europy	Liga Światowa	Puchar Świata	Puchar Wielkich Mistrzów
2012	będą grali			będą grali
2011			BRĄZOWY MEDAL	BRĄZOWY MEDAL*	SREBRNY MEDAL
2010		13. miejsce		10. miejsce
2009			ZŁOTY MEDAL	9. miejsce		4.miejsce
2008	5.-8. miejsce			5. miejsce*
2007			11. miejsce	4. miejsce*	n/s
2006		SREBRNY MEDAL		7. miejsce
2005			5. miejsce	4. miejsce*		n/s
2004	5.-8. miejsce			7. miejsce
2003			5. miejsce	9. miejsce	n/s
2002		9. miejsce		5. miejsce*
2001			5. miejsce	7. miejsce*		n/s
2000	n/s			8. miejsce
1999			n/s	8. miejsce	n/s
1998		17. miejsce		10. miejsce
1997			n/s	n/s		n/s
1996	11. miejsce			n/s
1995			6. miejsce	n/s	n/s
1994		n/s		n/s
1993			7. miejsce	n/s		n/s
1992	n/s			n/s
1991			7. miejsce	n/s	n/s
1990		n/s		n/s
1989			7. miejsce		n/s
1988	n/s
1987			n/s
1986		9. miejsce
1985			4. miejsce		n/s
1984	n/s
1983			SREBRNY MEDAL
1982		6. miejsce
1981			SREBRNY MEDAL		4. miejsce
1980	4. miejsce
1979			SREBRNY MEDAL
1978		8. miejsce
1977			SREBRNY MEDAL		4. miejsce
1976	ZŁOTY MEDAL
1975			SREBRNY MEDAL
1974		ZŁOTY MEDAL
1973
1972	9. miejsce
1971			6. miejsce
1970		5. miejsce
1969					8. miejsce
1968	5. miejsce
1967			BRĄZOWY MEDAL
1966		6. miejsce
1965					SREBRNY MEDAL
1964	n/s
1963			6. miejsce
1962		6. miejsce
1961
1960		4. miejsce
1959
1958			6. miejsce
1957
1956		4. miejsce
1955			6. miejsce
1954
1953
1952		7. miejsce
1951			n/s
1950			6. miejsce
1949		5. miejsce
1948			n/s
* awans do fazy finałowej; n/s – nie startowali

Reprezentacja Polski przed meczem towarzyskim z Francją

Zdobywcy złotego medalu Mistrzostw Europy 2009

Reprezentacja siatkarzy w pałacu prezydenckim

Siatkarze reprezentacji Polski u Prezydenta RP

Siatkarze reprezentacji Polski przed meczem Ligi Światowej 2008.

Reprezentacja Polski siatkarzy na MŚ 2006

Liga Światowa siatkarzy 2005

Trener reprezentacji Raúl Lozano u Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego

Największe sukcesy

Igrzyska Olimpijskie

• 1. miejsce – 1976

Mistrzostwa Świata

• 1. miejsce – 1974

• 2. miejsce – 2006

Mistrzostwa Europy

• 1. miejsce – 2009

• 2. miejsce – 1975, 1977, 1979, 1981, 1983

• 3. miejsce – 1967, 2011

Puchar Świata

• 2. miejsce – 1965, 2011

Liga Światowa

• 3. miejsce – 2011

Najwięcej meczów

Stan aktualny na dzień 04.12.2011

Lp. Zawodnik Lata gry Mecze 1. Piotr Gruszka od 1995 404 2. Wiesław Gawłowski 1969-80 366 3. Ryszard Bosek 1969-86 359 4. Paweł Zagumny od 1996 350 5. Ireneusz Kłos 1978-87 337 6. Tomasz Wójtowicz 1973-84 325 7. Wojciech Drzyzga 1978-85 291 = Sebastian Świderski od 1996 291 9. Wojciech Rutkowski 1955-68 290 10. Edward Skorek 1964-76 284 11. Włodzimierz Nalazek 1978-85 278 12. Krzysztof Stelmach 1987-97 274 13. Krzysztof Ignaczak od 1998 273 14. Włodzimierz Stefański 1969-80 267 = Andrzej Stelmach 1990-05 267 16. Dawid Murek 1996-08 262 17. Lech Łasko 1975-84 261 18. Witold Roman 1987-97 259 19. Leszek Urbanowicz 1985-96 252 20. Tadeusz Siwek 1958-68 243 21. Zbigniew Zieliński 1983-90 242 22. Marcin Nowak 1994-04 225 23. Wacław Golec 1983-91 221 24. Zdzisław Ambroziak 1963-72 220 = Andrzej Martyniuk 1979-87 220 26. Stanisław Gościniak 1965-74 218 = Marek Karbarz 1969-79 218 28. Aleksander Skiba 1967-76 210 29. Wiesław Czaja 1974-80 205 30. Bronisław Bebel 1968-78 199

Trenerzy i selekcjonerzy

1948 - 1949 Romuald Wirszyłło 1949 - 1952 Zygmunt Kraus 1952 - 1953 Wiesław Piotrowski 1953 - 1954 Zygmunt Kraus 1954 - 1956 Leonard Michniewski 1956 - 1958 Jacek Busz 1958 - 1959 Józef Śliwka 1959 - 1964 Gwidon Grochowski 1964 - 1966 Zygmunt Kraus 1966 - 1973 Tadeusz Szlagor 1973 - 1976 Hubert Jerzy Wagner 1976 - 1979 Jerzy Welcz 1979 - 1983 Aleksander Skiba 1983 - 1986 Hubert Jerzy Wagner

1986 - 1988 Stanisław Gościniak 1988 - 1990 Leszek Milewski 1990 - 1992 Edward Skorek 1992 - 1993 Zbigniew Zarzycki 1993 - 1994 Ryszard Kruk 1994 - 1996 Wiktor Krebok 1996 - 1998 Hubert Jerzy Wagner 1998 - 2000 Ireneusz Mazur 2000 - 2001 Ryszard Bosek 2001 - 2003 Waldemar Wspaniały 2003 - 2004 Stanisław Gościniak 2005 - 2008 Raúl Lozano 2009 - 2010 Daniel Castellani 2011 - Andrea Anastasi

Ważne mecze

• Igrzyska Olimpijskie:
  • Debiut w turnieju IO: 13 października 1968 Japonia – Polska 3:0 (15:9, 15:11, 15:10) Meksyk'1968
  • Pierwsze zwycięstwo w turnieju IO: 16 października 1968 Polska – Meksyk 3:1 (15:10, 7:15, 15:4, 15:3) Meksyk'1968

• Mistrzostwa Świata:
  • Debiut w finałach MŚ: 10 września 1949 Polska – Holandia 3:0 Praga'1949
  • Pierwsze zwycięstwo w finałach MŚ: 10 września 1949 Polska – Holandia 3:0 Praga'1949

• Mistrzostwa Europy:
  • Debiut w finałach ME: 15 października 1950 Czechosłowacja - Polska 3:1 (15:12, 15:9, 14:16, 15:7) Sofia'1950
  • Pierwsze zwycięstwo w finałach ME: 22 czerwca 1955 Polska - Węgry 3:1 (15:12, 13:15, 15:10, 15:9) Bukareszt'1955

• Liga Światowa:
  • Debiut w LŚ: 14 maja 1998 Rosja – Polska 2:3 (15:11, 15:7, 16:17, 12:15, 11:15)
  • Pierwsze zwycięstwo w LŚ: 14 maja 1998 Rosja – Polska 2:3 (15:11, 15:7, 16:17, 12:15, 11:15)

Drużyna Mistrzów Świata – Meksyk 1974

Drużyna Mistrzów Świata – Meksyk 1974
Zawodnik	Data urodzenia	Wzrost [cm]	Klub
Ryszard Bosek	12 kwietnia 1950	189	Płomień Milowice
Wiesław Czaja	12 kwietnia 1952	192	AZS Częstochowa
Wiesław Gawłowski	19 maja 1950	180	Płomień Milowice
Stanisław Gościniak	18 lipca 1944	182	Resovia Rzeszów
Marek Karbarz	22 lipca 1950	188	Resovia Rzeszów
Mirosław Rybaczewski	8 lipca 1952	191	AZS Olsztyn
Włodzimierz Sadalski	29 sierpnia 1949	191	Płomień Milowice
Aleksander Skiba	26 lutego 1945	184	Płomień Milowice
Edward Skorek	13 czerwca 1943	192	Legia Warszawa
Włodzimierz Stefański	20 listopada 1949	192	Resovia Rzeszów
Tomasz Wójtowicz	22 września 1953	197	Avia Świdnik
Zbigniew Zarzycki	8 września 1946	185	Płomień Milowice
Trener Hubert Wagner

Drużyna Mistrzów Olimpijskich – Montreal 1976

Drużyna Mistrzów Olimpijskich – Montreal 1976
Zawodnik	Data urodzenia	Wzrost [cm]	Klub
Ryszard Bosek	12 kwietnia 1950	189	Płomień Milowice
Bronisław Bebel	16 maja 1949	191	Resovia Rzeszów
Wiesław Gawłowski	19 maja 1950	180	Płomień Milowice
Marek Karbarz	22 lipca 1950	188	Resovia Rzeszów
Zbigniew Lubiejewski	6 listopada 1949	187	AZS Olsztyn
Lech Łasko	2 czerwca 1956	197	Avia Świdnik
Mirosław Rybaczewski	8 lipca 1952	191	AZS Olsztyn
Włodzimierz Sadalski	29 sierpnia 1949	191	Płomień Milowice
Edward Skorek	13 czerwca 1943	192	Legia Warszawa
Włodzimierz Stefański	20 listopada 1949	192	Resovia Rzeszów
Tomasz Wójtowicz	22 września 1953	197	Avia Świdnik
Zbigniew Zarzycki	8 września 1946	185	Płomień Milowice
Trener Hubert Wagner

Drużyna Wicemistrzów Świata – Japonia 2006

Drużyna Wicemistrzów Świata – Japonia 2006
Zawodnik	Data urodzenia	Wzrost [cm]	Klub
Michał Winiarski	28 września 1983	200	Itas Trentino
Piotr Gruszka (K)	8 marca 1977	206	Skra Bełchatów
Michał Bąkiewicz	22 marca 1981	197	PZU AZS Olsztyn
Sebastian Świderski	26 czerwca 1977	193	RPA Perugia
Daniel Pliński	10 grudnia 1978	205	Jastrzębski Węgiel
Wojciech Grzyb	4 stycznia 1981	205	PZU AZS Olsztyn
Łukasz Kadziewicz	20 września 1980	206	Jastrzębski Węgiel
Paweł Zagumny	18 października 1977	200	PZU AZS Olsztyn
Łukasz Żygadło	2 sierpnia 1979	201	Dinamo Kaliningrad
Mariusz Wlazły	4 sierpnia 1983	194	Skra Bełchatów
Grzegorz Szymański	12 lipca 1978	202	Jastrzębski Węgiel
Piotr Gacek	16 września 1978	185	Wkręt-met AZS Częstochowa.
Trener Raúl Lozano

Drużyna Mistrzów Europy – Turcja 2009

Drużyna Mistrzów Europy – Turcja 2009
Zawodnik	Data urodzenia	Wzrost [cm]	Klub
Zbigniew Bartman	4 maja 1987	198	Gazprom Surgut
Michał Bąkiewicz	22 marca 1981	196	Skra Bełchatów
Piotr Gacek	16 września 1978	185	Skra Bełchatów
Marcel Gromadowski	19 grudnia 1985	202	Paris Volley
Piotr Gruszka (K)	8 marca1977	206	Delecta Bydgoszcz
Krzysztof Ignaczak	15 maja 1978	188	Asseco Resovia Rzeszów
Jakub Jarosz	10 lutego 1987	196	ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
Bartosz Kurek	29 sierpnia 1988	205	Skra Bełchatów
Marcin Możdżonek	9 lutego 1985	211	Skra Bełchatów
Piotr Nowakowski	18 grudnia 1987	205	AZS Częstochowa
Daniel Pliński	10 grudnia 1978	205	Skra Bełchatów
Michał Ruciak	22 sierpnia 1983	191	ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
Paweł Woicki	29 czerwca 1983	183	Delecta Bydgoszcz
Paweł Zagumny	18 października 1977	200	Panathinaikos VC
Trener Daniel Castellani

Drużyna brązowych medalistów Ligi Światowej - Gdańsk 2011

Liga Światowa 2011
Numer	Zawodnik	Data urodzenia	Wzrost [cm]	Klub
1	Piotr Nowakowski	18 grudnia 1987	205	Resovia Rzeszów
2	Paweł Zatorski	21 czerwca 1990	184	Skra Bełchatów
3	Piotr Gruszka (K)	8 marca 1977	206	Marcegaglia CMC Ravenna
4	Grzegorz Kosok	2 marca 1986	206	Resovia Rzeszów
5	Karol Kłos	8 sierpnia 1989	200	Skra Bełchatów
6	Bartosz Kurek	29 sierpnia 1988	205	Skra Bełchatów
7	Jakub Jarosz	10 lutego 1987	195	Andreoli Latina
9	Zbigniew Bartman	4 maja 1987	198	Jastrzębski Węgiel
12	Paweł Woicki	19 czerwca 1983	182	Skra Bełchatów
13	Michał Kubiak	23 lutego 1988	190	Jastrzębski Węgiel
14	Michał Ruciak	22 sierpnia 1983	189	ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
15	Łukasz Żygadło	2 sierpnia 1979	200	Trentino Volley
16	Krzysztof Ignaczak	15 maja 1978	188	Resovia Rzeszów
17	Michał Bąkiewicz	22 marca 1981	196	Skra Bełchatów
18	Marcin Możdżonek	9 lutego 1985	211	Skra Bełchatów
Trener Andrea Anastasi Przynależność klubowa w dniu zdobycia medalu - 10 lipca 2011r.

Drużyna brązowych medalistów Mistrzostw Europy - Austria/Czechy 2011

Mistrzostwa Europy 2011
Numer	Zawodnik	Data urodzenia	Wzrost [cm]	Klub
1	Piotr Nowakowski	18.12.1987	205	Resovia Rzeszów
2	Paweł Zatorski	21.06.1990	184	Skra Bełchatów
3	Piotr Gruszka (K)	08.03.1977	206	Porto Ravenna Volley
4	Grzegorz Kosok	02.03.1986	206	Resovia Rzeszów
5	Karol Kłos	08.08.1989	201	Skra Bełchatów
6	Bartosz Kurek	29.08.1988	205	Skra Bełchatów
7	Jakub Jarosz	10.02.1987	196	Latina Volley
10	Mateusz Mika	21.01.1991	206	Resovia Rzeszów
11	Fabian Drzyzga	03.01.1990	196	AZS Częstochowa
13	Michał Kubiak	23.02.1988	190	Jastrzębski Węgiel
14	Michał Ruciak	22.08.1983	190	ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
15	Łukasz Żygadło	02.08.1979	200	Trentino Volley
16	Krzysztof Ignaczak	15.05.1978	188	Resovia Rzeszów
18	Marcin Możdżonek	09.02.1985	211	Skra Bełchatów
Trener Andrea Anastasi

Drużyna Wicemistrzów Pucharu Świata - Tokio 2011

Puchar Świata 2011
Numer	Zawodnik	Data urodzenia	Wzrost [cm]	Klub
1	Piotr Nowakowski	18.12.1987	205	Resovia Rzeszów
2	Michał Winiarski	28.09.1983	200	Skra Bełchatów
5	Paweł Zagumny	18.10.1977	200	ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
6	Bartosz Kurek	29.08.1988	205	Skra Bełchatów
7	Jakub Jarosz	10.02.1987	196	Latina Volley
9	Zbigniew Bartman	04.05.1987	198	Jastrzębski Węgiel
10	Łukasz Wiśniewski	03.02.1989	198	AZS Częstochowa
13	Michał Kubiak	23.02.1988	192	Jastrzębski Węgiel
14	Michał Ruciak	22.08.1983	190	ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
15	Łukasz Żygadło	02.08.1979	200	Trentino Volley
16	Krzysztof Ignaczak	15.05.1978	188	Resovia Rzeszów
17	Paweł Zatorski	21.06.1990	184	Skra Bełchatów
18	Marcin Możdżonek (K)	09.02.1985	211	Skra Bełchatów
19	Patryk Czarnowski	01.11.1985	201	ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
Trener Andrea Anastasi

Ranking FIVB (top 20)

miejsce	drużyna	punkty
1. (1.)	Brazylia	300.00
2. (2.)	Rosja	270.00
3. (3.)	Włochy	226.00
4. (8.)	Polska	199.50
5. (4.)	Stany Zjednoczone	187.00
6. (6.)	Kuba	183.50
7. (5.)	Serbia	167.50
8. (9.)	Argentyna	132.50
9. (7.)	Bułgaria	112.50
10. (10.)	Chiny	73.50
11. (12.)	Egipt	62.50
12. (11.)	Niemcy	61.50
13. (14.)	Iran	55.50
14. (13.)	Kamerun	52.00
15. (15.)	Wenezuela	49.50
16. (18.)	Japonia	48.50
17. (16.)	Portoryko	45.50
18. (17.)	Francja	44.00
19. (19.)	Kanada	42.50
19. (19.)	Tunezja	42.50

Stan na 5 grudnia 2011
W nawiasie poprzedni ranking (z 2 października 2011)
Pełny ranking na stronie [1]

Zobacz też

• Reprezentacja Polski w piłce siatkowej kobiet
• Mistrzowie Olimpijscy w piłce siatkowej mężczyzn
• Mistrzostwa Świata w piłce siatkowej mężczyzn
• Mistrzostwa Europy w piłce siatkowej mężczyzn
• Liga Światowa siatkarzy
• Mecze reprezentacji Polski w piłce siatkowej mężczyzn w Lidze Światowej
• Mecze reprezentacji Polski w piłce siatkowej mężczyzn prowadzonej przez Raúla Lozano
• Mecze reprezentacji Polski w piłce siatkowej mężczyzn prowadzonej przez Daniela Castellaniego
• Mecze reprezentacji Polski w piłce siatkowej mężczyzn prowadzonej przez Andree Anastasiego

Bibliografia

• Jacek Busz: Mocne przebicia. Krajowa Agencja Wydawnicza, 1982.  (pol.)
• Krzysztof Mecner: 80 lat polskiej siatkówki. Olsztyn: Hakus, 2001. ISBN 83-86926-08-2.  (pol.)
• Krzysztof Mecner: Historia siatkówki. Igrzyska Olimpijskie. Katowice: "Benigier Media" Oficyna Wydawniczo-Usługowa, 2008. ISBN 978-83-924505-4-2.  (pol.)
• Krzysztof Mecner: Historia siatkówki. Mistrzostwa Europy. Katowice: PTP, 2005. ISBN 83-918648-2-0.  (pol.)
• Krzysztof Mecner: Historia siatkówki. Mistrzostwa Świata. Katowice: "Benigier Media" Oficyna Wydawniczo-Usługowa, 2007. ISBN 978-83-924505-0-4.  (pol.)

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Polskiego Związku Piłki Siatkowej (pol.)
• Strefa Siatkówki (pol.)