Reprezentacja Szwajcarii w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja Szwajcarii w piłce nożnej
Przydomek Nati
Związek piłkarski Schweizerischer Fussballverband
Rok założenia 1895
Prezes Szwajcaria Ralph Zloczower
Trener SzwajcariaBośnia i Hercegowina Vladimir Petković od 2014
Najwięcej meczów Szwajcaria Heinz Hermann (118)
Najwięcej bramek Szwajcaria Alexander Frei (42)
Skrót FIFA SUI
Miejsce w rankingu FIFA Steady2.svg 9. (14 sierpnia 2014) (1218 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Francja 1−0 Szwajcaria Szwajcaria
(Paryż, Francja; 12.02.1905)
Najwyższe zwycięstwo
Szwajcaria Szwajcaria 7−0 San Marino 
(Sankt Gallen, Szwajcaria; 05.06.1991)
Najwyższa porażka
Szwajcaria Szwajcaria 0−9 Anglia 
(Bazylea, Szwajcaria; 20.05.1909)

 Węgry 9−0 Szwajcaria Szwajcaria
(Budapeszt, Węgry; 29.10.1911)

Szwajcarzy byli pionierami piłki nożnej – pierwsze lokalne kluby powstawały tam już od lat 60. XIX wieku. W roku 1899 szwajcarski emigrant Hans Gamper założył w stolicy Katalonii klub FC Barcelona. W 1958 ówczesny selekcjoner reprezentacji Szwajcarii Karl Rappan wymyślił system gry oparty na twardej obronie (verrou, tzw. "szwajcarski rygiel"). Pochodną od tej właśnie koncepcji jest włoskie catenaccio.

Szwajcarski Związek Piłki Nożnej został powołany pod koniec XIX wieku. Od roku 1904 Szwajcaria jest członkiem FIFA, a od 1954 – UEFA. Największy sukces na arenie międzynarodowej Helweci odnieśli w roku 1924, kiedy na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu ich zespół zdobył srebrny medal.

Najlepsze wyniki w finałach mistrzostw świata (ćwierćfinał) osiągali w latach 1934, 1938 i 1954.

Od 2001 roku selekcjonerem kadry jest Jakob Kuhn, pierwszy od 1989 roku Szwajcar na tym stanowisku. Najpierw po ośmioletniej przerwie wprowadził Helwetów do mistrzostw Europy, a dwa lata później – do Mundialu 2006. Na tym drugim turnieju jego podopieczni zajęli w rozgrywkach grupowych pierwsze miejsce (wyprzedzili m.in. przyszłych wicemistrzów świata Francuzów), ale w 1/8 finału nie dali rady Ukraińcom.

Na sukces reprezentacji złożyły się także dobre występy najlepszego w ostatnim czasie klubu szwajcarskiego FC Basel. Zespół prowadzony od 2000 roku przez Christiana Grossa w sezonie 2002-2003 jako drugi zespół ze Szwajcarii awansował do fazy grupowej Ligi Mistrzów. Wyprzedził w niej Liverpool i Spartak Moskwa i z drugiego miejsca awansował do dalszych gier, gdzie jednak nie dał rady Manchesterowi United, Juventusowi i Deportivo La Coruña.

Trzon drużyny narodowej stanowią zawodnicy młodzi, głównie dawni podopieczni Kuhna z reprezentacji juniorskich i młodzieżowych. W bramce pewną pozycję ma Pascal Zuberbühler, zawodnik wprawdzie 36-letni, ale tuż przed nim występują 24-letni Philipp Degen z Borussii Dortmund i dwa lata młodszy Philippe Senderos, z londyńskim Arsenalem finalista Ligi Mistrzów 2005-06. Liderem drugiej linii jest Johann Vogel z Blackburnu Rovers. Ostatnio coraz pewniejszą pozycję mają pomocnicy Tranquillo Barnetta (22, Bayer Leverkusen), Valon Behrami (22, ACF Fiorentina) i Blerim Džemaili (21, FC Parma). Miejsce w ataku zarezerwowane jest dla Alexandra Freia (28, FC Basel), do niedawna jednego z najskuteczniejszych napastników Ligue 1.

Sam Kuhn wielokrotnie podkreślał, że jego młodzi piłkarze powinni rozkwitnąć dopiero na Euro 2008, którego Szwajcaria była współgospodarzem.

Po Euro 2008, Kuhn zakończył pracę z kadrą. Od 1 lipca 2008 reprezentację prowadzi Ottmar Hitzfeld.

Po zakończeniu Mundialu w 2014 podał się do dymisji. Zastąpił go Vladimir Petković.

Lata 1994-1996[edytuj | edytuj kod]

W roku 1994 Szwajcarzy prowadzeni przez Anglika Roya Hodgsona doszli do 1/8 finału mistrzostw świata. Dwa lata później (awans wywalczył Hodgson, ale w turnieju drużynę prowadził Artur Jorge) zadebiutowali na mistrzostwach Europy.

W bramce od początku lat 90. niepodważalną pozycję miał (reprezentacyjną karierę zakończył w 2001 roku) Marco Pascolo. Zawodnik m.in. FC Zürich, Nottingham Forest F.C. i Cagliari Calcio był wyróżniającym się zawodnikiem na obu turniejach, a po Euro 1996 znalazł się w czwórce najlepszych bramkarzy turnieju. Polscy kibice mogą go pamiętać z towarzyskiego meczu w Larnace, a także z występów w Servette Genewa, kiedy w sezonie 2002-03 klub ten został wyeliminowany z Pucharu UEFA przez Amikę Wronki.

Mistrzostwa Europy były zwieńczeniem kariery 36-letniego obrońcy Alaina Geigera, który dwa lata wcześniej zagrał we wszystkich meczach na Mundialu. Filarem defensywy na obu turniejach byli także Marc Hottiger oraz młody Yvan Quentin. W 1994 roku na środku obrony występował Dominique Herr, na Euro zastąpiony Ramonem Vegą. W 1996 roku na wielkiej imprezie piłkarskiej debiutował 22-letni Stéphane Henchoz, w 2001 roku zdobywca Pucharu UEFA z Liverpool.

Najwięcej zmian zaszło w linii pomocy. Po mistrzostwach świata karierę zakończył doświadczony Georges Bregy, poza tym trener Artur Jorge zrezygnował z usług Christophe'a Ohrela i, co dla szwajcarskich kibiców było największym zaskoczeniem, Alaina Suttera. Ich miejsce zajęli młodzi i nieograni na europejskich boiskach – 23-letni Sebastien Jeanneret oraz 19-letni Johann Vogel, obecnie zawodnik A.C. Milan. Ogromnym zaufaniem obu selekcjonerów cieszył się za to Ciriaco Sforza, suweren środka boiska, pomocnik Bayernu Monachium, który w obu turniejach należał do najlepszych zawodników reprezentacji.

W ataku pewne miejsce miał (aż do 2004 roku) kapitan drużyny i jeden z najbardziej znanych szwajcarskich piłkarzy Stéphane Chapuisat. W roku 1997 był podstawowym zawodnikiem Borussii Dortmund i wraz z nią zdobył Puchar Mistrzów. W 1994 roku jego partnerem w linii napadu Szwajcarii był zawodnik VfB Stuttgart Adrian Knup, a dwa lata później – rezerwowy na Mundialu Marco Grassi oraz Kubilay Türkyılmaz, który zresztą zdobył jedyną dla Szwajcarów bramkę w Mistrzostwach Europy 1996.

MISTRZOSTWA ŚWIATA USA 1994:
Mecze grupowe:
* 18 czerwca, Detroit  Stany Zjednoczone 1−1 (Bregy '39)
* 22 czerwca, Detroit  Rumunia 4−1 (Sutter '16, Chapuisat '53, Knup '66 i '69)
* 26 czerwca, San Francisco  Kolumbia 0−2

1/8 finału:
* 2 lipca, Waszyngton  Hiszpania 0−3

MISTRZOSTWA EUROPY ANGLIA 1996:
Mecze grupowe:
* 8 czerwca, Londyn  Anglia 1−1 (Türkyılmaz '84k.)
* 13 czerwca, Birmingham  Holandia 0−2
* 18 czerwca, Birmingham  Szkocja 0−1

Udział w mistrzostwach świata[edytuj | edytuj kod]

  • 1930Nie brała udziału
  • 1934 – Ćwierćfinał
  • 1938 – Ćwierćfinał
  • 1950 – Runda grupowa
  • 1954 – Ćwierćfinał
  • 1958Nie zakwalifikowała się
  • 1962 – Runda grupowa
  • 1966 – Runda grupowa
  • 19701990Nie zakwalifikowała się
  • 1994 – 1/8 finału
  • 19982002Nie zakwalifikowała się
  • 2006 – 1/8 finału
  • 2010 – Runda grupowa
  • 2014 – 1/8 finału

Udział w mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

  • 19601992Nie zakwalifikowała się
  • 1996 – Runda grupowa
  • 2000Nie zakwalifikowała się
  • 2004 – Runda grupowa
  • 2008 – Runda grupowa
  • 2012Nie zakwalifikowała się

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze[1] Bramki[1]
1 Heinz Hermann 1978-1991 118 14
2 Alain Geiger 1980-1996 112 2
3 Stéphane Chapuisat 1989-2004 103 21
4 Johann Vogel 1995-2007 94 2
5 Hakan Yakın 2000- 87 20
6 Alexander Frei 2001-2011 84 42
7 Patrick Müller 1998-2008 81 3
8 Severino Minelli 1930-1943 80 0
André Egli 1979-1994 80 8
10 Ciriaco Sforza 1991-2001 79 6

Aktualizacja: 5 czerwca 2012

Najwięcej goli w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Bramki[1] Mecze[1]
1 Alexander Frei 2001-2011 42 84
2 Max Abegglen 1922-1937 34 68
Kubilay Türkyılmaz 1988-2001 34 62
4 André Abegglen 1927-1943 29 53
Jacques Fatton 1946-1955 29 52
6 Adrian Knup 1989-1996 25 48
7 Josef Hügi 1951-1961 23 34
8 Charles Antenen 1948-1962 22 56
9 Lauro Amado 1935-1948 21 54
Stéphane Chapuisat 1989-2004 21 103

Aktualizacja: 5 czerwca 2012

Trenerzy Szwajcarii od lat 90.[edytuj | edytuj kod]

Mecze z reprezentacją Polski[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze reprezentacji Szwajcarii grali z reprezentacją Polski dziewięć razy – wygrali raz, cztery razy w meczu padł remis i cztery razy schodzili z boiska pokonani (bramki 9−18):

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 eu-football.info (ang.). [dostęp 29 maja 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]