Republika Ezo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
蝦夷共和国
Republika Ezo
Siogunat Tokugawów 1869 Imperium japońskie
Flaga Republiki Ezo
Flaga Republiki Ezo
Położenie Republiki Ezo
Język urzędowy japoński
Stolica Hakodate
Ustrój polityczny republika
Typ państwa państwo separatystyczne
Ostatnia głowa państwa prezydent Takeaki Enomoto
Data powstania 27 stycznia 1869
Data likwidacji 27 czerwca 1869

Republika Ezo (jap. 蝦夷共和国 Ezo Kyōwakoku?) – historyczne państwo separatystyczne w Azji, położone na wyspie Hokkaido, założone przez zwolenników rodu Tokugawów.

Tło[edytuj | edytuj kod]

Po pokonaniu sił siogunatu podczas wojny boshin oraz restauracji Meiji, część statków byłej marynarki sioguna dowodzonej przez Takeakiego Enomotę zbiegło na wyspę Ezo (dziś zwaną Hokkaido); na pokładach znajdowało się parę tysięcy żołnierzy oraz francuscy doradcy wojskowi (wśród nich Jules Brunet). Enomoto złożył ostatnią petycję do cesarskiego dworu, domagając się możliwości kultywowania tradycji samurajskich na Hokkaido bez ingerencji, jednak prośba została odrzucona[1].

Założenie republiki[edytuj | edytuj kod]

Budynek rządu republiki Ezo wewnątrz fortecy Goryōkaku.

27 stycznia 1869 roku proklamowano niepodległą republikę Ezo, której polityczna organizacja bazowała na Stanach Zjednoczonych – pierwszym (i jedynym) prezydentem sōsai (jap. 総裁?) wybrany został Enomoto. Była to pierwsza elekcja w Japonii, w której struktura feudalna kierowana przez wojskowych watażków była normą. Poprzez Naoyukiego Nagaja w Hakodate nowe państwo starało się uzyskać uznanie obcych mocarstw – warunkowe uznanie wyraziły Francja oraz Wielka Brytania.

Republika posiadała własną flagę[2]złocień (symbol rządów cesarskich) oraz czerwoną, siedmioramienną gwiazdę (symbol nowej republiki) na niebieskim tle. Skarb państwa liczył 180 000 złotych ryō zabranych przez Enomotę z zamku w Osace po wieńczącej bitwę pod Toba-Fushimi ucieczce Yoshinobu Tokugawy na początku 1868 roku[3].

Podczas zimy 1868/69 ufortyfikowany został południowy półwysep w pobliżu Hakodate, w centrum którego stanęła forteca Goryōkaku. Wojska zorganizowano pod francusko-japońskim dowództwem – głównodowodzący Keisuke Ōtori miał bezpośrednio pod sobą kapitana Jules'a Bruneta – i podzielono na cztery brygady. Każda z nich była dowodzona przez francuskiego podoficera (Fortanta, Marlina, Cazeneuve'a, Bouffiera) i dzieliła się dalej na półbrygady dowodzone przez Japończyków.

Brunet zażądał (i otrzymał) pisemnych przysiąg lojalności od oficerów oraz nalegał na wdrażanie francuskich rozwiązań. Anonimowy francuski oficer pisał, iż Brunet stanął na czele wszelkich zadań:

Quote-alpha.png
[...] cła, magistrat, fortyfikacje, armia; wszystko przechodziło przez jego ręce. Prości Japończycy są kukiełkami, którymi on manipuluje z wielką wprawą... przeprowadził prawdziwą francuską rewolucję z 1789 roku we wspaniałej, nowej Japonii; wybory przywódców oraz rozróżnienie rang na podstawie zasług, nie urodzenia – oto nowe, wspaniałe zdobycze tego kraju, zaś on wdrożył je bardzo dobrze, zważywszy na powagę sytuacji[...][4]

Porażka z rąk sił cesarskich[edytuj | edytuj kod]

Siły cesarskie niebawem skonsolidowały władzę nad głównymi wyspami Japonii i w kwietniu 1869 roku wysłały flotę oraz 7000 piechoty na Hokkaido. Prąc naprzód, zwyciężyły pod Hakodate i obległy fortecę. Enomoto poddał się 26 czerwca oddając dzień później zarząd nad Goryōkaku Kiyotace Kurodzie, oficerowi z Satsumy[5]. Kuroda miał być niezwykle poruszonym zaangażowaniem Enomoty przez co zdecydował się oszczędzić jego życie. 20 września wyspa została ochrzczona swoim aktualnym imieniem, Hokkaidō (jap. 北海道 "dystrykt północnego morza"?)[5].

Analiza[edytuj | edytuj kod]

Francuscy doradcy wojskowi oraz ich japońscy sojusznicy. Przedni rząd, drugi od lewej Jules Brunet, obok Taro Matsudaira, wiceprezydent republiki.
Przedstawiciele rządu
EzoRepublicLeaders.jpg

Przywódcy republiki Ezo z prezydentem Takeakim Enomotą (z przodu, po prawej), 1869.

Prezydent Takeaki Enomoto
Wiceprezydent Taro Matsudaira
Minister ds. marynarki wojennej Ikunosuke Arai
Minister ds. armii Keisuke Ōtori
Doradca ministra ds. armii Toshizō Hijikata
Sędzia Hakodate Naoyuki Nagai
Doradca sędziego Hakodate Saburosuke Nakajima
Sędzia Esashi Shirojiro Matsuoka
Doradca sędziego Esashi Masanoshin Kosugi
Sędzia Matsumae Katsutarō Hitomi
Minister ds. odzyskiwania ziem Tarozaemon Sawa
Minister finansów Michiaki Enomoto
Minister finansów Rokushiro Kawamura
Dowódca okrętów wojennych Gengo Koga
Dowódca piechoty Sakuzaemon Furuya
Naczelny sędzia-rzecznik Shigekata Takenaka
Naczelny sędzia-rzecznik Nobuo Imai

Choć późniejsze teksty historyczne odwołują się do maja 1869 jako momentu, kiedy Enomoto zaakceptował rządy Mutsuhito, cesarska władza nigdy nie była kwestionowana przez republikę, jak to zostało wyjaśnione w wiadomości prezydenta do dajōkanu (jap. 太政官 dajōkan?) (cesarskiej rady rządzącej) po jego przybyciu na Hakodate:

Quote-alpha.png
Farmerzy i kupcy żyją niekłopotani, bez strachu, popierając nas; dzięki temu od razu udało nam się rozpocząć zasiewanie ziemi. Modlimy się, aby ta część cesarstwa została nadana naszemu zmarłemu panu, Kamenosukemu Tokugawie; i w takim wypadku odpłacimy waszej dobroczynności poprzez wierną opiekę nad północną bramą[6].

Zatem z perspektywy Enomoty starania o ustanowienie rządu na Hokkaido był podjęte nie tylko dla rodu Tokugawów (obciążonego niezliczoną ilością bezrobotnych popleczników i pracowników) lecz również celem zapewnienia ochrony reszcie kraju. Współcześni uczeni zauważają, że Ezo nie było uważane za część Japonii na równi z "głównymi" wyspami, zatem utworzenie republiki, z ówczesnego punktu widzenia, nie było aktem secesji, a raczej "wprowadzenia" na Ezo polityczno-społecznego bytu jakim była Japonia[7].

Enomoto został skazany na krótkotrwałe więzienie i uwolniony w 1872 roku – przyjął stanowisko rządowego przedstawiciela w Agencji Ziemskiej Hokkaido. Później posłował do Rosji i piastował także kilka funkcji ministerialnych w rządzie Meiji.

Przypisy

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • C.B. Ballard: The Influence of the Sea on the Political History of Japan. Londyn: John Murray, 1921. (ang.)
  • John R. Black: Young Japan: Yokohama and Yedo. T. II. Londyn: Trubner & Co., 1881. (ang.)
  • Eikō Onodera: Boshin Nanboku Senso to Tohoku Seiken. Sendai: Kita no Sha, 2004. (ang.)
  • Romulus Hillsborough: Shinsengumi: The Shogun's Last Samurai Corps. Tuttle Publishing, 2005. ISBN 0-8048-3627-2.
  • Richard Sims: French Policy towards the Bakufu and Meiji Japan 1854 – 1895. Richmond: Japan Library, 1998.
  • Tessa Morris Suzuki: Re-Inventing Japan: Time Space Nation. Nowy Jork: M.E. Sharpe, 1998. (ang.)
  • Ken Yamaguchi: Kinsé shiriaku A history of Japan, from the first visit of Commodore Perry in 1853 to the capture of Hakodate by the Mikado's forces in 1869. Ernest Satow (tłum.). Wilmington: Scholarly Resources, 1973. (ang.)