Resortowe dzieci. Media

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Resortowe dzieci. Media
Autor Dorota Kania
Jerzy Targalski
Maciej Marosz
Miejsce wydania  Polska
Język polski
Data I wyd. 12 grudnia 2013
Wydawca Wydawnictwo Fronda
Tematyka historia najnowsza Polski
poprzednia
brak
następna
Resortowe dzieci. Służby

Resortowe dzieci. Media – książka napisana przez troje dziennikarzy: Dorotę Kanię, Jerzego Targalskiego i Macieja Marosza, wydana przez Wydawnictwo Fronda 12 grudnia 2013 roku w Warszawie.

Treść[edytuj | edytuj kod]

W zamierzeniu książka jest pierwszą publikacją w serii wydawniczej pt. Resortowe dzieci[1], która „ma na celu pokazanie powiązań elit medialnych, biznesowych, politycznych i naukowych III RP ze strukturami PRL-u”[2]. Pierwsza publikacja z tej serii podejmuje próbę ukazania biografii wybranych ludzi mediów z okresu III Rzeczypospolitej (dziennikarzy, producentów telewizyjnych, reżyserów etc.) i ich rodziców, rozpoczynających działalność w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Równolegle autorzy przedstawili swój opis powstawania stacji telewizyjnych (TVN, Polsat) i czasopism („Polityka”, „Gazeta Wyborcza”). Twórcy książki uważają, że kariery opisanych w nich dziennikarzy nie byłyby możliwe bez ich rodzinnych koneksji. W większości są to ludzie, którzy karierę medialną zaczynali jeszcze w PRL-u, podczas gdy ich rodzice pełnili wysokie pozycje w PZPR (niektórzy przed II wojną światową również w KPP), ale również w resortach siłowych aparatu bezpieczeństwa PRL zarówno cywilnego (UBP, SB, MO), jak i wojskowego (KBW, Informacja Wojskowa, WSW, Zarząd II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego) – stąd też tytuł publikacji[1].

Podawanie w książce odniesień do przeszłości rodziców i krewnych opisywanych ludzi mediów, w tym ich powiązania z partiami komunistycznymi oraz współpracą z aparatem bezpieczeństwa, autorzy książki tłumaczą zamiarem „ukazania środowiska, w którym kształtowały się charaktery i które ułatwiło swoim dzieciom awans”, nie zaś chęcią obciążenia dzieci rzekomymi winami rodziców[3]. Potwierdziła to Dorota Kania w styczniu 2014, informując, że autorzy opisali ludzi, którzy „robili karierę w III RP, a ich korzenie sięgają starego systemu”, zaś kryterium ich doboru do publikacji były „postawa i zachowanie dziennikarzy w III RP i ich stosunek do najważniejszych spraw: lustracji, dekomunizacji, likwidacji WSI oraz do katastrofy smoleńskiej” (w związku tym autorzy mieli pominąć opis osób mogących mieć analogiczne koneksje z przeszłości, które według nich zaświadczyli w późniejszym czasie, że nie mają z komuną nic wspólnego; np. sam współautor Jerzy Targalski, Bronisław Wildstein, Krzysztof Czabański, Piotr Gabryel)[4].

Zawartość merytoryczna książki została oparta na dokumentach zgromadzonych w archiwach Instytutu Pamięci Narodowej[5][6].

Treść książki została podzielona na osiem rozdziałów[7]:

  1. „Aleja Przyjaciół”. Tytuł rozdziału pochodzi od warszawskiej ulicy pod tą samą nazwą, w okresie PRL zamieszkiwanej m.in. przez osoby na stanowiskach państwowych, funkcjonariuszy różnych urzędów, w tym aparatu bezpieczeństwa oraz elitę komunistyczną. W rozdziale zostali opisani założyciele, twórcy, dziennikarze i publicyści „Gazety Wyborczej” wraz z odniesieniami do ich krewnych, przedstawionych jako działacze, pracownicy bądź współpracownicy partii KPP, PZPR oraz służb bezpieczeństwa: Adam Michnik (oraz rodzice Ozjasz Szechter i Helena Michnik)[8], Helena Łuczywo (ojciec Ferdynand Chaber)[9], Wanda Rapaczyńska (rodzice Józef i Katarzyna Gruber)[10], Konstanty Gebert (rodzice Bolesław Gebert i Krystyna Poznańska)[11], Anna Bikont (rodzice Zdzisław Kruczkowski i Wilhelmina Skulska)[12], Edward Krzemień (ojciec Ignacy Krzemień)[13], Ernest Skalski (Jerzy Wilker-Skalski i Zofia Nimen-Skalska)[14], Ludwika Wujec (matka Regina Okrent)[15], Michał Komar (ojciec Wacław Komar)[16], Seweryn Blumsztajn (ojciec Stefan Blumsztajn)[17]. Ponadto opisani zostali Lesław Maleszka[18], Maciej Stasiński[19], Agnieszka Kublik, Wojciech Czuchnowski[20] i Waldemar Kuczyński[21].
  2. „Nadzorca społeczeństwa”. W rozdziale jest kontynuowany opis Adama Michnika, w tym pod kątem jego działalności w powiązaniu z życiem politycznym PRL i III RP oraz ukazane powstanie i początki „Gazety Wyborczej”[22]. Ponadto przedstawieni zostali bracia Aleksander i Eugeniusz Smolarowie, ich rodzice Grzegorz Smolar i Walentyna Najdus[23] oraz Jan Lesiak, m.in. kwestia instrukcja UOP nr 0015/92 i sprawy powiązane[24].
  3. „Marsz intelektualistów ku III RP”. Tytuł rozdziału pochodzi od tytułu piosenki Jaceka Kaczmarskiego dedykowanej Danielowi Passentowi[25]. Jest w nim opisana historia powstania, działań i rozwoju redakcji oraz publikacji tygodnika „Polityka”, redaktorzy naczelni pisma Jerzy Baczyński[26], Stefan Żółkiewski[27], Mieczysław Rakowski[28], Jan Bijak[29] oraz pracownicy redakcji, m.in. Zygmunt Kałużyński[30], Andrzej Krzysztof Wróblewski[31], Daniel Passent[32], Marian Turski[33], Ryszard Kapuściński[34], Andrzej Szczypiorski[35], Zygmunt Szeliga[36], Jacek Mojkowski[37], Marek Ostrowski[38], Krzysztof Teodor Toeplitz[39], Wojciech Giełżyński[40], Roman Frister[41], Aleksander Chećko[42], Michał Komar[43], Tadeusz Olszański[44], Andrzej Garlicki[45], Krzysztof Mroziewicz[46] – przedstawieni jako osoby działające w otoczeniu bądź w ramach komunistycznych władz PRL oraz aparatu bezpieczeństwa[47]. Ponadto opisani zostali Jacek Żakowski[48], Janina Paradowska[49], Piotr Pytlakowski[50].
  4. „Dzielenie prasowego tortu”. Znalazł się w nim opis historii wydawnictwa RSW "Prasa", jego kontynuatora RSW Prasa-Książka-Ruch (w tym likwidacji i sprzedaży tytułów prasowych)[51], a także odniesienia do innych wydawnictw m.in. Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik”[52].
  5. „Wojna służb. Koncesja dla Polsatu”. W rozdziale autorzy opisali historię powstania stacji telewizyjnej Polsat[53], w tym przedstawili kulisy otrzymania koncesji na nadawanie oraz powiązania w tej sprawie. W odniesieniu do tematu zostali opisani założyciel programu Zygmunt Solorz-Żak[54], Piotr Nurowski[55] – obaj współpracownicy wywiadu służb PRL; zawarto także odniesienia m.in. do Edwarda Mikołajczyka[56] i Grzegorza Żemka[57]. Ponadto przedstawiony został dziennik prasowy „Kurier Polski”[58].
  6. „«Trójka» – wentyl bezpieczeństwa”. Rozdział dotyczy stacji radiowej Programu III Polskiego Radio[59]. Autorzy przedstawili opis historii, dyrektorów oraz zmian w redakcji po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego w Polsce w 1981, które miał wprowadzać wówczas Andrzej Turski[60]. Przedstawieni zostali dziennikarze stacji, m.in.: Monika Olejnik[61], Beata Michniewicz[62], Grzegorz Miecugow[63], Marek Niedźwiecki[64].
  7. „Propaganda w natarciu – TVP”. W tej części książki została przedstawiona Telewizja Polska[65]. Opisane zostały w niej osoby związane z TVP, emitowane audycje oraz organy i wydarzenia, m.in.: Maciej Szczepański[66], instytucja Radiokomitetu[67], Krystyna Kurczab-Redlich[68], Jerzy Owsiak (oraz jego ojciec)[69], Robert Kwiatkowski[70], Bogusław Wołoszański[71], Jerzy Iwaszkiewicz[72], Jan Ordyński[73], Nina Terentiew[74] oraz Tadeusz i Piotr Kraśko[75], Olga Lipińska[76], Tomasz Lis[77] i jego żona Hanna (oraz jej ojciec Waldemar Kedaj)[78], programy informacyjne Teleexpress[79], Wiadomości[80], Tadeusz Zwiefka[81], Karol Małcużyński i jego syn[82], Jarosław Gugała[83], Tadeusz Mosz[84].
  8. „Telewizja służbowa”. Ostatni rozdział książki dotyczy stacji telewizyjnej TVN[85]. Zostali w nim opisani założyciele Grupy ITI, Mariusz Walter i Jan Wejchert[86], a ponadto dziennikarze i współpracownicy stacji, m.in. Andrzej Morozowski (oraz jego ojciec Mozes)[87], Milan Subotić[88], Justyna Pochanke[89], Katarzyna Kolenda-Zaleska[90], Tomasz Machała[91], Tomasz Sianecki[92], Marcin Meller[93] wraz z odniesieniami do ich krewnych.

Sprzedaż i patronat[edytuj | edytuj kod]

Książka była dostępna w księgarniach od 11 grudnia 2013[94], a jej oficjalna premiera odbyła się 17 grudnia 2013 roku w klubie Hybrydy w Warszawie[95][96].

Pierwotny nakład książki wyniósł 10 000 egzemplarzy, który został wyczerpany w pierwszych dniach po premierze, a publikacja znalazła się na 1. miejscu bestsellerów sprzedaży w sieci Empik i Merlin.pl[97][98][99]. W związku z rosnącym zapotrzebowaniem na zakup książki, wydawnictwo dokonywało kolejnych zwiększeń nakładu; do 13 stycznia 2014 liczba egzemplarzy publikacji zamówionych przez wydawcę i skierowanych do sprzedaży wyniosła 110 tys.[100] Do 21 stycznia 2014 łączny nakład wyniósł 140 tys. egzemplarzy[101].

Patronami medialnymi książki został dziennik „Gazeta Polska Codziennie”, tygodniki „Gazeta Polska”, „W Sieci”, portale internetowe wPolityce.pl, niezalezna.pl, i Telewizja Republika[1].

W maju 2014 została zapowiedziana druga publikacja z serii, zatytułowana Resortowe dzieci. Służby[102].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Publikacja zyskała różne przyjęcie wśród recenzentów i publicystów. Część z nich wyraziła pozytywną opinię, uznając książkę za pożyteczną, odkrywającą, demaskującą i ukazującą sytuację w mediach[103][104][105]. Paweł Lisicki zwrócił uwagę, że książka pokazuje, jak „niektóre środowiska były w dużym stopniu opanowane przez byłych agentów”[106]. Sławomir Cenckiewicz broniąc publikacji przed jej krytykami uznają ją za „tylko dalece spóźnioną reakcją na dominację funkcjonariuszy informacji w mediach III RP”[107]. Piotr Bączek uznał, że „dziennikarze, twórcy, artyści, których rodzice aktywnie wspierali system komunistyczny i reżim Jaruzelskiego mają niezwykle korzystną pozycję w mediach”, a za sprawą książki „zdzierana jest z nich maska neutralności, obiektywizmu i dystansu politycznego”[108].

Niektórzy recenzenci wydając pochlebną opinię wskazywali przy tym jej wady i niedociągnięcia[109][110], m.in. dotyczące kwestii techniczno-redakcyjnych[111]. Bronisław Wildstein wskazał, że książka „jako pierwsza pokazuje realne zjawisko”, oraz że „dzięki publikacji możemy obserwować poważny proces reprodukowania się elit PRL-owskich w III RP”[112]; jednocześnie publicysta stwierdził, że jego zdaniem książka zawiera też braki i błędy oraz liczba opisanych przez autorów osób jest zbyt nadmierna[113]. Wśród recenzentów pojawiła się opinia iż „tematyka ukazująca funkcjonowanie polskich mediów w czasach PRL oraz III Rzeczypospolitej, ma współcześnie ogromną poczytność”, zaś „ludzie chcą bliżej poznać ten fakty, uznawane dotychczas za temat tabu”[114]. Inna z recenzji przekazywała, że „skrajne reakcje, ostre dyskusje i szybka wyprzedaż nakładu potwierdzają, że to bodaj najważniejsza książka ostatnich miesięcy”[115].

O książce wypowiadały się zdecydowanie nieprzychylnie osoby opisane w niej m.in. Marcin Meller (określił ją jako „wylewanie szamba i plotkarski Pudelek”[116][117]), Tomasz Lis (określił publikację jako „skondensowaną nienawiść made in Poland”[118], a autorów nazwał „żulami z prawicowego lumpeksu”[119]), Monika Olejnik (zarzuciła Dorocie Kani zawiść i określiła autorów mianem frustratów[120][121]), Jerzy Baczyński (uznał, że przekroczyła „kolejne granice łajdactwa”[122]; ponadto w opublikowanym artykule zarzucił polityczne kryterium doboru opisywanych postaci, pominięcie osób pracujących w mediach określonych przez niego jako prawicowe, w tym np. współautora książki Jerzego Targalskiego, opracowanie materiałów SB z pominięciem zasad pracy historyka, szczątkowość dokumentów źródłowych, które według niego tworzą wrażenie celowego doboru celem potwierdzenia głoszonej tezy, wybiórcze traktowanie czynów osób, a nie całych życiorysów, rzekomy brak rozróżnienia pomiędzy różnymi rodzajami cytowanych dokumentów poświadczających współpracę z reżimem komunistycznym lub chęć takiej współpracy ze strony SB lub czy negatywne opinie ze stron władz, wytworzenie wrażenia, iż dziedziczy się rzekome błędy po rodzinie[123]), Krystyna Kurczab-Redlich (uznając treść o niej w książce za kłamstwa, po publikacji złożyła wniosek o udostępnienie akt z IPN z zamiarem wystąpienia o autolustrację[124]), Jacek Żakowski[125]. Ponadto Jacek Żakowski pod koniec grudnia 2013 złożył w Sądzie Okręgowym w Warszawie pozew cywilny przeciw wydawcy książki, wysuwając w nim szereg żądań oraz domagając się przeprosin[126]. W postanowieniu z 14 stycznia 2014 sąd na okres dwunastu miesięcy uwzględnił żądanie zabezpieczenia powództwa przez Żakowskiego, aby nie rozpowszechniać książek z jego wizerunkiem na okładce i jednocześnie oddalił pozostałe jego żądania w zakresie wniosku o udzielenie zabezpieczenia[127].

Negatywne opinie o książce wyrazili publicyści „Gazety Wyborczej”: Dominika Wielowieyska, Wojciech Maziarski (wyraził zarzut, iż publikacja to „faszystowsko-komunistyczna metoda, by prześladować ludzi za grzechy rodziców”[106][128]), Paweł Wroński[129]. Ponadto Cezary Łazarewicz zarzucił autorom, iż „postawili w najgorszym świetle wszystkich tych dziennikarzy, za którymi sami nie przepadają”[130].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Resortowe dzieci. Media. wydawnictwofronda.pl. [dostęp 29 grudnia 2013].
  2. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 7.
  3. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 9-10.
  4. Resortowe poglądy. rp.pl, 10 stycznia 2014. [dostęp 25 stycznia 2014].
  5. Ujawniamy nieznane fakty z życia ludzi mediów – fragmenty książki „Resortowe dzieci”. niezalezna.pl, 12 grudnia. [dostęp 2 stycznia 2014].
  6. Dorota Kania o pozwie Jacka Żakowskiego: Jego żądania są cenzurą. Reprezentuje tamtą mentalność ludzi. wirtualnemedia.pl, 30 grudnia 2013. [dostęp 2 stycznia 2014].
  7. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 5.
  8. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 23-25.
  9. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 25-27.
  10. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 27-28.
  11. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 28-30.
  12. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 30.
  13. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 30-33.
  14. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 33-35.
  15. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 35-36.
  16. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 36.
  17. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 36-37.
  18. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 37-38.
  19. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 38-39.
  20. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 40-42.
  21. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 43.
  22. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 48-49, 55-78.
  23. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 49-53.
  24. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 53-55.
  25. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 84, 107.
  26. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 84-86, 122-126.
  27. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 86-87.
  28. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 91.
  29. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 126-128.
  30. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 87-90.
  31. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 100-103.
  32. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 103-109, 119-120.
  33. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 109-110.
  34. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 110-113.
  35. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 114-116.
  36. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 120-121.
  37. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 128-129.
  38. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 131-136.
  39. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 136-137.
  40. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 137-140.
  41. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 140-142.
  42. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 144-145.
  43. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 145-148.
  44. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 172-174.
  45. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 175-176.
  46. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 176-177.
  47. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 84-177.
  48. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 148-155.
  49. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 155-164.
  50. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 166-168.
  51. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 193-223.
  52. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 194.
  53. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 227-264.
  54. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 227-230, 244-249.
  55. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 228-230.
  56. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 230-231.
  57. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 239, 241, 249, 266-267.
  58. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 249-259.
  59. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 269-290.
  60. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 274-275.
  61. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 276-281.
  62. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 281-283.
  63. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 284-285.
  64. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 286.
  65. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 293-369.
  66. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 293-294.
  67. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 295-301.
  68. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 301-306.
  69. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 307-301.
  70. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 317-318.
  71. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 319-320.
  72. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 320.
  73. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 327-328.
  74. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 328-331.
  75. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 329-330.
  76. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 331-335.
  77. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 335-340.
  78. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 340-343.
  79. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 343-350.
  80. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 354-360.
  81. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 360.
  82. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 363-365.
  83. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 365-367.
  84. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 368-369.
  85. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 375-410.
  86. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 375-385.
  87. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 390-398.
  88. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 399-401.
  89. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 402-403.
  90. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 403-405.
  91. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 405.
  92. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 406.
  93. Resortowe dzieci. Media 2013 ↓, s. 409.
  94. Ujawniamy nieznane fakty z życia ludzi mediów – fragmenty książki „Resortowe dzieci”. niezalezna.pl, 12 grudnia 2013. [dostęp 2 stycznia 2014].
  95. Warszawa: 17 grudnia, oficjalna premiera książki „Resortowe dzieci. Media”. wydawnictwofronda.pl. [dostęp 2 stycznia 2014].
  96. Fotorelacja z Oficjalnej Premiery książki „Resortowe dzieci. Media” [17 grudnia]. wydawnictwofronda.pl. [dostęp 2 stycznia 2014].
  97. „Resortowe dzieci” na 1 miejscu bestsellerów w Empiku!. niezalezna.pl, 1 stycznia 2014. [dostęp 2 stycznia 2014].
  98. "Resortowe dzieci" Wydawnictwa Fronda liderem sprzedaży. fronda.pl, 26 grudnia 2013. [dostęp 2 stycznia 2014].
  99. „Resortowe dzieci. Media” bestsellerem. ksiazka.net.pl, 12 grudnia 2014. [dostęp 2 stycznia 2014].
  100. Polacy chcą prawdy o "resortowych dzieciach". Książka bije rekordy popularności!. 13 stycznia 2014. [dostęp 13 stycznia 2014].
  101. „Resortowe dzieci” wśród 10 najczęściej kupowanych książek w grudniu. niezalezna.pl, 17 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  102. Radio założone przez tajniaków z PRL-u. Premiera „Resortowych dzieci. Służby” w listopadzie. niezalezna.pl, 14 maja 2014. [dostęp 14 maja 2014].
  103. Jacek Wenger: Wartość bez powabu – o „Resortowych dzieciach” pisze Jacek Wegner. sdp.pl, 17 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  104. RESORTOWE DZIECI i brak wolnego rynku – kwestia bardzo kulturowa. wnas.pl, 28 grudnia 2013. [dostęp 22 stycznia 2014].
  105. Resortowe dzieci – Recenzja książki. moznaprzeczytac.pl, 5 stycznia 2014. [dostęp 23 marca 2014].
  106. 106,0 106,1 Publicyści o „Resortowych dzieciach”: Prześladować za grzechy rodziców? To faszystowsko-komunistyczna metoda. gazeta.pl, 30 grudnia 2013. [dostęp 22 stycznia 2014].
  107. nr 4/14: zamieszanie i awantura o „Resortowe dzieci”. dorzeczy.pl. [dostęp 22 stycznia 2014].
  108. „Resortowe dzieci” to fundament III RP. Dziedzice PRL trwają w mediach, gospodarce, administracji, polityce…. wpolityce.pl, 4 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  109. RESORTOWE DZIECI. MEDIA. Wady i zalety książki. prawy.pl, 17 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  110. Jan Bodakowski: RESORTOWE DZIECI. MEDIA. Wady i zalety książki. prawy.p, 27 grudnia 2013. [dostęp 22 stycznia 2014].
  111. Resortowe dzieci. Media. ngopole.pl, 13 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  112. Wildstein o „Resortowych dzieciach”: „Jeśli znacząca część elit jest kontynuatorem elit komunistycznych, to staje się to zjawiskiem społecznym”. wpolityce.pl, 17 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  113. Bronisław Wildstein: „Resortowe dzieci” mają różne braki. Wielu ludzi nie powinno tam być. polskatimes.pl, 17 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  114. „RESORTOWE DZIECI. MEDIA” BIJĄ REKORDY POPULARNOŚCI. kresowiacy.com, 13 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  115. „Resortowe dzieci”: celnie, choć zbyt płytko. nowakonfederacja.pl, 17 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  116. Marcin Meller o „Resortowych dzieciach”: „Ta książka to wylewanie szamba, plotkarski Pudelek”. natemat.pl. [dostęp 22 stycznia 2014].
  117. W „Newsweeku”: „Resortowe dzieci”, czyli rzyg niepokornych. newsweek.pl, 12 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  118. Lis odpowiada na „Resortowe dzieci”. „Dać upust własnym kompleksom i jeszcze zarobić kasę – to dopiero fajny biznes”. tokfm.pl, 7 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  119. Tomasz Lis ostro o autorach „Resortowych dzieci”: żule z prawicowego lumpeksu. wirtualnemedia.pl, 30 grudnia 2013. [dostęp 22 stycznia 2014].
  120. W najnowszym „Newsweeku” Monika Olejnik o autorach „Resortowych dzieci”: Współcześni donosiciele. newsweek.pl, 19 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  121. Monika Olejnik pozwie autorów „Resortowych dzieci”. „To dziennikarska prostytucja”. wirtualnemedia.pl, 20 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  122. Baczyński odpowiada Kani. „Dlaczego? Bo przekroczyli kolejne granice łajdactwa”. tokfm.pl, 15 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  123. Jerzy Baczyński. Dzieci prawdziwie resortowe. „Polityka”. 3 (2941), s. 16-18, 15-01-2014. 
  124. Będzie pozew zbiorowy przeciw autorom „Resortowych dzieci”? Część dziennikarzy chce oczyścić imię, inni się odcinają4. natemat.pl. [dostęp 22 stycznia 2014].
  125. Żakowski o nagrodach dla autorów „Resortowych dzieci”: „Targalski powinien zostać szefem TVP, a Kania – szefową Jedynki”. wyborcza.pl, 17 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  126. Jacek Żakowski pozywa Frondę za okładkę książki „Resortowe dzieci. Media”. wirtualnemedia.pl, 27 grudnia 2013. [dostęp 22 stycznia 2014].
  127. Porażka Jacka Żakowskiego, sukces autorów „Resortowych dzieci”. niezalezna.pl, 14 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  128. Dominika Wielowieyska: Dobra wiadomość: lustrowanie dziennikarzy będzie trwało. wyborcza.pl, 7 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  129. Jak będziesz fikał, to Kania zlustruje teścia, stryja i rodowód chomika. wyborcza.pl, 18 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].
  130. Resortowe dzieci prawicy. wprost.pl, 7 stycznia 2014. [dostęp 22 stycznia 2014].

Źródła[edytuj | edytuj kod]