Rewaloryzacja (architektura)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rewaloryzacja - działanie konserwatorskie mające na celu przywrócenie wartości użytkowych i ekspozycję dziedzictwa kulturowego zarówno zabytków architektury jaki i zespołów urbanistycznych.

Pojęcie rewaloryzacji w odniesieniu do obiektów architektury zawiera połączenie zabiegów konserwatorskich (takich jak Oczyszczenie, Rekompozycja, Reintegracja czy Odbudowa) z całym repertuarem zabiegów adaptacyjnych. Rezultatem tych działań jest dostosowanie istniejących lub zdegradowanych założeń, z możliwie maksymalnym zachowaniem walorów historycznych, do wymogów współczesnych użytkowników, dostosowanie funkcjonalne oraz integrację z kontekstem urbanistycznym. Rewaloryzacja w połączeniu z całokształtem działań gospodarczych i społecznych związanych z poprawą funkcjonalną i użytkową nazywana jest rewitalizacją.

Rewaloryzacja jako metoda działań konserwatorskich[edytuj | edytuj kod]

Rewaloryzacja jako metoda działań konserwatorskich dzieli się na trzy etapy:

  1. poznanie i udokumentowanie zespołu w jego rozwoju historycznym i aktualnym stanie, zawiera: prace studialne i analizy, inwentaryzacje, Badania architektoniczne i, w zależności od potrzeb, Badania archeologiczne; przeprowadzenie rzetelnych prac dokumentacyjnych jest niezbędne, ponieważ w wyniku procesu budowlanego znaczna część oryginalnego stanu jest usuwana,
  2. ustalenie zakresu, kierunków ochrony i sposobu prowadzenia prac, przez: waloryzację i wyznaczenie stref ochrony zespołu historycznego, opracowanie wniosków i wytycznych konserwatorskich, opracowanie koncepcji wraz z programem funkcjonalnym integrujących substancję zastaną z wprowadzaną funkcjonalnością,
  3. wykonanie planów i projektów realizacyjnych wraz z uzyskaniem uzgodnień niezbędnych służb.

Przykłady działań rewaloryzacyjnych[edytuj | edytuj kod]

Orphanotropheum - przywrócenie historycznego wystroju architektonicznego elewacji oraz wnętrz wraz z adaptacją i dostosowaniem obiektu do wymogów obowiązujących przepisów.

Polscy konserwatorzy i badacze architektury[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edmund Małachowicz: Ochrona środowiska kulturowego. Warszawa: PWN, 1988. ISBN 83-01-06148-0.