Rewolucja konserwatywna
|
Nurty i kierunki
Konserwatyści na świecie
Konserwatyści w Polsce
Tematy powiązane
|
Rewolucja konserwatywna – szeroki nurt intelektualny w Republice Weimarskiej. Jego przedstawiciele reprezentowali często bardzo odmienne stanowiska polityczne i ideologiczne, łączył ich jednak nacjonalizm, antymarksizm i antyliberalizm. Choć wielu rewolucyjnych konserwatystów wspierało intelektualnie narodowy socjalizm, po roku 1933 ich znaczenie było marginalne.
W opinii Franciszka Ryszki, rewolucyjny konserwatyzm zdefiniować można - w ujęciu negatywnym - jako "kierunek wyrażający antytezę dorobku wielkiej rewolucji francuskiej, tzn. antytezę liberalizmu, demokracji parlamentarnej, kosmopolityzmu, pacyfizmu, wilhelmińskiego Schlaraffenland, a także >>ubocznych produktów<< XIX w. – marksizmu i… anarchizmu, tak bowiem osądzano je w tym gronie". Cechą wyróżniającą tego nurtu był natomiast "mistyczny, irracjonalny nacjonalizm, wzbogacony wszakże o elementy socjalne"[1].
Najważniejsi reprezentanci [edytuj]
Przypisy
- ↑ F. Ryszka, Państwo stanu wyjątkowego. Rzecz o systemie państwa i prawa Trzeciej Rzeszy, Wrocław 1985, s. 91-92.
Bibliografia [edytuj]
- W. Kunicki (red.), Rewolucja konserwatywna w Niemczech 1918-1933, Poznań 1999.
- M. Maciejewski, Niemieckie elity a hitleryzm. O stosunku rewolucyjnych konserwatystów do nazizmu w Rzeszy demokratycznej i hitlerowskiej, Wrocław 1994.
- F. Ryszka, Państwo stanu wyjątkowego. Rzecz o systemie państwa i prawa Trzeciej Rzeszy, Wrocław 1985, s. 90-99.
