Rewolucyjna Partia Komunistyczna
| Partido Comunista Revolucionario de la Argentina | |
| Państwo |  Argentyna |
| Skrót | PCR |
| Lider | Otto César Vargas |
| Data założenia | 1968 |
| Adres siedziby | Buenos Aires, Argentyna |
| Deklarowana ideologia polityczna |
marksizm-leninizm, maoizm, antyrewizjonizm |
| Deklarowane poglądy gospodarcze |
socjalizm, agraryzm, gospodarka centralnie planowana |
| Młodzieżówka | Juventud Comunista Revolucionaria |
| http://www.pcr.org.ar | |
Rewolucyjna Partia Komunistyczna (język hiszpański: Partido Comunista Revolucionario de la Argentina) - argentyńska partia polityczna odwołująca się do zasad marksizmu-leninizmu-maoizmu. W ruchu komunistycznym, zajmuje stanowisko antyrewizjonistyczne. Głosi postulaty agrarne i antyimperialistyczne.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Założenie ugrupowania [edytuj]
PCR został założony 6 stycznia 1968 roku w wyniku największego kryzysu wewnątrz Komunistycznej Partii Argentyny,
Proces podziału zaczął się w połowie 1962, kiedy wewnątrz PCA i FJC zaczęła rozwijać się opozycja w stosunku do Komitetu Centralnego, oskarżając go o oportunizm i rewizjonizm. W połowie 1967 grupa działaczy, potępiła oficjalnie brak demokracji w partii, tworzą Krajowy Komitet ds. Rewolucyjnej Naprawy (PC NCRR), a następnie przyjmując obecną nazwę.
Główne zarzuty, rozłamowców w stosunku do PCA dotyczyły:
- Braku centralizmu demokratycznego i "antyleninowskie metody" w kierunku PCA.
- Przyjęcie reformistycznych i rewizjonistycznych teorii dotyczące możliwości pokojowego przejścia do socjalizmu.
- Polityczny oportunizm i pierwszeństwo burżuazji w Komitecie Centralnym.
Historia ugrupowania [edytuj]
PCR powstała w okresie dyktatury Juana Carlos Onganía. Był aktywnie zaangażowany w powstanie ludowe znane jako Correntinazo' w maju 1969. W tych wczesnych latach, stanowiła główną siłę wśród studentów i miała duże wpływy na związki zawodowe. Na drugim kongresie, który odbył się w 1972, ogłoszono przyjęcie zasad marksizmu-leninizmu-maoizmu. Po obaleniu reżimu Juana Carlos Onganía po protestach w 1970, władzę ponownie objęli peroniści. Wsparcie rządu peronistów pod przywództwem Isabel Perón, przyniosła partii wiele krytyki ze strony lewicy i klasy robotniczej.
Rząd peronistowski nie istniał jednak długo, w 1976 został obalony przez kolejny wojskowy zamach stanu. Już w pierwszym dniu zamachu zaginęło wielu działaczy ugrupowania. W latach dyktatury partia stanowiła radykalną opozycję, aktywny w długim strajku kolejarzy, w którego organizacje zaangażowana był Manuel Guerra, Sekretarz Organizacji Rewolucyjnej Młodzieży Komunistycznej, która wkrótce po strajku został aresztowany i zaginął. Ugrupowanie było przeciwne wojnie z Chile. Podczas wojny o Falklandy partia domagała się nacjonalizacji brytyjskich przedsiębiorstw i bardziej zdecydowanych kroków przeciw wojskom brytyjskim.
Po upadku reżimu, partia nadal pozostała w opozycji. Szczególnie aktywna była w czasie rządów Raúl Alfonsín, kiedy to organizowała liczne strajki i demonstracje. W tym okresie w czasie kampanii wyborczych często udzielała wsparcia kandydatom peronistów. Po powstania ludowym zwanym Santiagueñazo, która miała miejsce w 1993 roku, PCR stwierdzono, że Argentyna otworzyła okres rosnącej walki klas. Partia popierała prezydenturę Néstora Kirchnera, a obecnie Cristiny Kirchner
Ideologia [edytuj]
PCR w teorii jest partią reprezentującą marksizm-leninizm-maoizm, za głównych teoretyków uważa Karola Marksa, Fryderyka Engelsa, Lenina, Stalina i Mao Zedonga. Partia głosi hasła agrarystyczne i dąży do rewolucji.
