Rewolucyjna Partia Komunistyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Partido Comunista Revolucionario de la Argentina
Państwo  Argentyna
Skrót PCR
Lider Otto César Vargas
Data założenia 1968
Adres siedziby Buenos Aires, Argentyna
Deklarowana
ideologia polityczna
marksizm-leninizm, maoizm, antyrewizjonizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
socjalizm, agraryzm, gospodarka centralnie planowana
Młodzieżówka Juventud Comunista Revolucionaria
http://www.pcr.org.ar

Rewolucyjna Partia Komunistyczna (język hiszpański: Partido Comunista Revolucionario de la Argentina) - argentyńska partia polityczna odwołująca się do zasad marksizmu-leninizmu-maoizmu. W ruchu komunistycznym, zajmuje stanowisko antyrewizjonistyczne. Głosi postulaty agrarne i antyimperialistyczne.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założenie ugrupowania[edytuj | edytuj kod]

Mural PCR

PCR został założony 6 stycznia 1968 roku w wyniku największego kryzysu wewnątrz Komunistycznej Partii Argentyny,

Proces podziału zaczął się w połowie 1962, kiedy wewnątrz PCA i FJC zaczęła rozwijać się opozycja w stosunku do Komitetu Centralnego, oskarżając go o oportunizm i rewizjonizm. W połowie 1967 grupa działaczy, potępiła oficjalnie brak demokracji w partii, tworzą Krajowy Komitet ds. Rewolucyjnej Naprawy (PC NCRR), a następnie przyjmując obecną nazwę.

Główne zarzuty, rozłamowców w stosunku do PCA dotyczyły:

  • Braku centralizmu demokratycznego i "antyleninowskie metody" w kierunku PCA.
  • Przyjęcie reformistycznych i rewizjonistycznych teorii dotyczące możliwości pokojowego przejścia do socjalizmu.
  • Polityczny oportunizm i pierwszeństwo burżuazji w Komitecie Centralnym.

Historia ugrupowania[edytuj | edytuj kod]

Juan Carlos Alderete, lider PCR wraz z Nestorem Kirchner i Felipe Sola na wiecu w La Matanza

PCR powstała w okresie dyktatury Juana Carlos Onganía. Był aktywnie zaangażowany w powstanie ludowe znane jako Correntinazo' w maju 1969. W tych wczesnych latach, stanowiła główną siłę wśród studentów i miała duże wpływy na związki zawodowe. Na drugim kongresie, który odbył się w 1972, ogłoszono przyjęcie zasad marksizmu-leninizmu-maoizmu. Po obaleniu reżimu Juana Carlos Onganía po protestach w 1970, władzę ponownie objęli peroniści. Wsparcie rządu peronistów pod przywództwem Isabel Perón, przyniosła partii wiele krytyki ze strony lewicy i klasy robotniczej.

Rząd peronistowski nie istniał jednak długo, w 1976 został obalony przez kolejny wojskowy zamach stanu. Już w pierwszym dniu zamachu zaginęło wielu działaczy ugrupowania. W latach dyktatury partia stanowiła radykalną opozycję, aktywny w długim strajku kolejarzy, w którego organizacje zaangażowana był Manuel Guerra, Sekretarz Organizacji Rewolucyjnej Młodzieży Komunistycznej, która wkrótce po strajku został aresztowany i zaginął. Ugrupowanie było przeciwne wojnie z Chile. Podczas wojny o Falklandy partia domagała się nacjonalizacji brytyjskich przedsiębiorstw i bardziej zdecydowanych kroków przeciw wojskom brytyjskim.

Po upadku reżimu, partia nadal pozostała w opozycji. Szczególnie aktywna była w czasie rządów Raúl Alfonsín, kiedy to organizowała liczne strajki i demonstracje. W tym okresie w czasie kampanii wyborczych często udzielała wsparcia kandydatom peronistów. Po powstania ludowym zwanym Santiagueñazo, która miała miejsce w 1993 roku, PCR stwierdzono, że Argentyna otworzyła okres rosnącej walki klas. Partia popierała prezydenturę Néstora Kirchnera, a obecnie Cristiny Kirchner

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

PCR w teorii jest partią reprezentującą marksizm-leninizm-maoizm, za głównych teoretyków uważa Karola Marksa, Fryderyka Engelsa, Lenina, Stalina i Mao Zedonga. Partia głosi hasła agrarystyczne i dąży do rewolucji.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]