Rezeda żółta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rezeda żółta
Reseda lutea1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd kapustowce
Rodzina rezedowate
Rodzaj rezeda
Gatunek rezeda żółta
Nazwa systematyczna
Reseda lutea L.
Sp. pl. 1:449. 1753
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Rezeda żółta (Reseda lutea L.) – gatunek rośliny z rodziny rezedowatych.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi znad basenu Morza Śródziemnego, skąd stopniowo rozprzestrzeniła się. Obecnie rośnie dziko w Afryce Północnej, na Maderze i Wyspach Kanaryjskich, w Europie Południowej i Środkowej oraz na dużej części kontynentu azjatyckiego (Azja Zachodnia, Kaukaz, Syberia Zachodnia, Turkmenistan)[2]. Status gatunku we florze Polski: na południu archeofit, na północy kenofit. Obecnie występuje pospolicie na terenie całego kraju, stale zwiększając swoją liczebność.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owoce i nasiona
Łodyga
Łodygi leżące lub podnoszące się, o długości 20-60 cm.
Liście
Liście dolne niepodzielne lub trójdzielne, wyższe pierzastodzielne.
Kwiaty
Kwiaty grzbieciste, zebrane początkowo w gęste grona, a w miarę wzrostu w coraz luźniejsze grona. Korona żółta, płatki w liczbie 6, trzydzielne[3]. Pręciki liczne, odchylone na boki, prostują się w miarę dojrzewania.
Owoc
Torebka z dojrzałymi nasionami wzniesiona. Nasiona czarne i gładkie.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina lub roślina dwuletnia, hemikryptofit. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Roślina miododajna[4]. Występuje na suchych wzgórzach, nasypach, wysypisakch gruzów. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Onopordetalia i Ass. Onopordetum acanthii (opt.)[5].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-11-21].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-11-11].
  3. F. Činčura, V. Feráková, J. Májovský, L. Šomšak, J. Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1990, s. 112. ISBN 83-09-01473-2.
  4. Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
  5. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  2. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.