Rezerwat przyrody Wąwóz Lipa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rezerwat przyrody
"Wąwóz Lipa"
Rodzaj rezerwatu leśny
Charakter geologiczno-florystyczny
Państwo  Polska
Mezoregion Pogórze Kaczawskie
Data utworzenia 12 listopada 1966 r.
Powierzchnia 101 ha
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Wąwóz Lipa
Wąwóz Lipa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wąwóz Lipa
Wąwóz Lipa
Ziemia 50°59′N 16°02′E/50,983333 16,033333Na mapach: 50°59′N 16°02′E/50,983333 16,033333
Rezerwaty przyrody w Polsce
Portal Portal Ochrona środowiska

Rezerwat przyrody Wąwóz Liparezerwat przyrody w południowo-zachodniej Polsce, w woj. dolnośląskim, w powiecie jaworskim, w gminach Paszowice i Bolków.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Znajduje się we wschodniej części Pogórza Kaczawskiego, u podnóża wschodniej części Gór Kaczawskich w Sudetach, w południowej części Parku Krajobrazowego „Chełmy”, ok. 2,2 km na północny wschód od miejscowości Lipa.

Rezerwat został utworzony 12 listopada 1966 roku na powierzchni 54,70 ha. Rozporządzeniem wojewody dolnośląskiego z 14 lutego 2002 r. powiększono istniejący rezerwat przyrody do powierzchni 101 ha.

Jest to rezerwat geologiczno-florystyczny charakteryzujący się licznym występowaniem skał zieleńcowych utworzony dla ochrony ciekawych form geologicznych i wielu rzadkich gatunków roślin chronionych oraz naturalnych zbiorowisk leśnych. Rezerwat stanowi objęty ochroną rezerwatową fragment południowo-wschodniej części Wąwozu Lipa oraz część doliny potoku Rogoziny i Nysy Małej, położonych przy południowej granicy Parku Krajobrazowego „Chełmy”. Wąwóz położony jest na wysokości ok. 400 m n.p.m.

Obejmuje skalisty wąwóz zbudowany ze skał kompleksu zieleńcowego – zieleńców, łupków zieleńcowych oraz diabazów. Wyróżniają się zwłaszcza rzadko spotykane formy tych skał – tzw. lawy poduszkowe, powstałe w wyniku erupcji podmorskich w starszym paleozoiku. W środkowej części wąwozu występują liczne wychodnie tworzące strome ściany skalne do wysokości 12 m.

Interesujące są tu ślady różnorodnych ruchów masowych (obrywy, osuwiska). W górnym odcinku wąwozu występują liczne eratyki skał skandynawskich oraz pseudoeratryki z Pogórza Kaczawskiego i Przedgórza Sudeckiego.

Wielkim walorem rezerwatu są naturalne zespoły leśne, do których należą:

  1. grąd zboczowy (las klonowo-lipowy) w skalnym wąwozie, ze starymi okazami drzew i bogatym runem w którym rosną takie chronione rośliny jak: gnieźnik leśny, kruszczyk szerokolistny, paprotnik kolczysty, wyka leśna
  2. kwaśne dąbrowy z wieloma gatunkami chronionymi m.in. buławnik mieczolistny, jarząb brekinia, naparstnica zwyczajna, ukwap dwupienny
  3. łęg wiązowo-jesionowy, w którym rośnie aż 9 gatunków chronionych, m.in. kozłek bzowy, kruszczyk szerokolistny, śnieżyczka przebiśnieg.

Innym walorem rezerwatu jest roślinność naskalna reprezentowana przez zespoły paproci szczelinowych (z paprotką zwyczajną, paprotnicą kruchą i zanokcicami) oraz murawy piaskowe (z kostrzewą bladą, rojnikiem pospolitym, perłówką orzęsioną). Cała flora rezerwatu liczy 274 gatunki roślin naczyniowych, w tym aż 22 to rośliny chronione w Polsce.

Najcenniejszym elementem fauny obszaru rezerwatu jest duża populacja salamandry plamistej, która szczególnie licznie występuje w skalnej części wąwozu, gdzie odbywa gody w płynącym tam potoku.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]