Rezső Bálint

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rezsö Bálint

Rezsö Bálint (ur. jako Rezsö Bleyer 22 października 1874 w Budapeszcie, zm. 23 maja 1929 tamże) – węgierski lekarz internista i neurolog, profesor chorób wewnętrznych Uniwersytetu w Budapeszcie. Opisał rzadki zespół neurologiczny, określany dziś jako zespół Bálinta.

Rezsö Bálint studiował medycynę na Uniwersytecie w Budapeszcie. Doktoryzował się w 1897 roku. Był uczniem Frigyesa Korányi’ego i później adiunktem w jego klinice. W 1910 habilitował się z interny, został profesorem nadzwyczajnym w 1914 i profesorem zwyczajnym w 1917. Zmarł w 1929 roku na raka tarczycy.

Pierwsze neurologiczne prace Bálinta dotyczyły odruchów. W 1907 roku opisał przypadek pacjenta z zespołem objawów, nazwany później od jego imienia zespołem Balinta[1].

Badał patologię wegetatywnego układu nerwowego i patogenezę wrzodów żołądka.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Ueber das Verhalten der Patellarreflexe bei hohen Querschnittsmyelitiden, 1901
  • Seelenlähmung des “Schauens”, optische Ataxie, räumliche Störung der Aufmerksamkeit, 1909 DOI:10.1159/000210464
  • Diaetetikai vezérfonal. Bp., 1924
  • A cukorbetegség és az inzulin. Bp., 1927
  • Ulcusproblem und Säurebasengleichgewicht. Berlin, 1927.
  • Gewebsproliferation und Säurebasengleichgewicht. Pathologie und Klinik in Einzeldarstellungen. 1930.

Przypisy

  1. M Husain, J Stein. Rezsö Bálint and his most celebrated case. „Archives of Neurology”. 45 (1), s. 89-93, 1988. doi:10.1001/archneur.1988.00520250095029. PMID 3276300. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]