Rhynchonycteris naso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rhynchonycteris naso[1]
Wied-Neuwied, 1820
Rhynchonycteris.naso.jpg
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Rodzina upiorowate
Rodzaj Rhynchonycteris
Peters, 1867
Gatunek Rhynchonycteris naso
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Rhynchonycteris naso – mały nietoperz; neotropikalny gatunek ssaka z rodziny upiorowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Rhynchonycteris. Od 2008 roku jest wpisany do Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych.

Średnie wymiary[edytuj | edytuj kod]

Rhynchonycteris naso.jpg
  • Długość ciała: 3,5–4,5 cm
  • Rozpiętość skrzydeł: 12–16 cm
  • Długość ogona: 1–2 cm

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w lasach namorzynowych[3], na nizinach (rzadko powyżej 300 m n.p.m.), w pobliżu wód, w tropikalnych lasach i zaroślach od południowo-wschodniego Meksyku (wschodnia Oaxaca, północne Veracruz, podstawa półwyspu Jucatan) do południowej i południowo-wschodniej Brazylii, na wschód od Andów, oraz do Peru i północnej Boliwii.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

R. naso ma pęczki szarych włosów na przednich kończynach i silnie wydłużony nos, co jest charakterystyczną cechą wyróżniającą go z rodziny upiorowatych. Nietoperze te nie potrafią szybko latać, więc nie są wystarczająco przystosowane do lotów wśród koron drzew, gdyż byłyby łatwą zdobyczą dla drapieżników. Rozwinęły jednak umiejętność łowienia owadów nad powierzchnią zbiorników wodnych, takich jak rzeki, jeziora czy stawy. Niekiedy w ciągu dnia śpią w grupkach w szczelinach skalnych, ale zdarza się, że siedzą pojedynczo na skałach lub betonowych murach, na których, dzięki barwie ciała, wyglądają jak porosty. W czasie snu zachowują duże odstępy, prawdopodobnie po to, aby umocnić w ten sposób efekt maskującego ubarwienia.

Ich naturalnymi wrogami są ptaki należące do rodzajów Buteo (myszołowy), Falco i Egretta (czaple), a także pająki z gatunku Argiope savignyi oraz węże z gatunku boa prążkowany (Corallus annulatus)[4].

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

W okresie od lipca do sierpnia samica wydaje na świat 1 młode. Matka szuka ciemnej, bezpiecznej kryjówki w dziupli lub głęboko w stercie kamieni, w której pozostawia młode, dopóki nie ukończy ono 2 miesiąca życia i nie zacznie się troszczyć samo o siebie.

Przypisy

  1. Rhynchonycteris naso w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Rhynchonycteris naso. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. The Firefly Forest Proboscis-bat (ang.). [dostęp 2011-11-16].
  4. Lewis et al.: Predation by corralus annulus (Boidae) on Rhynchonycteris naso (Emballonuridae) in a lowland tropical wet forrest, Corta Rica (ang.). Cuadernos de herpetología, 23 (2): 93–96, 2009.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Plumptom, D.L., Knox Jones, J. jr.: Mammalian species- Rhynchonycteris naso (ang.). American Society of Mammologists, 1992-12-10. [dostęp 2011-11-16].