Ribeckit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Riebeckit
Riebeckite-185831.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny zasadowy krzemian sodu I żelaza
Na2(Fe2+,Mg)3Fe23+Si8O22(OH)2
Twardość w skali Mohsa 5,5-6
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała dwukierunkowa
Układ krystalograficzny jednoskośny
Właściwości optyczne
Barwa czarna, niebieska lub ciemnozielona
Rysa biała, szarobrązowa, brunatnożółta
Połysk szklisty, jedwabisty, czasami matowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Riebeckitminerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy amfiboli. Należy do grupy minerałów rzadkich, rozpowszechnionych tylko w niektórych rejonach Ziemi.

Nazwa pochodzi od nazwiska niemieckiego podróżnika Emila Riebecka (1853–1885).

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju słupkowym, pręcikowym, igiełkowym. Występuje w skupieniach ziarnistych, włóknistych, promienistych.
Niektóre skupienia charakteryzują się wykształceniem azbestowym. Jest kruchy, przeświecający, łatwy do formowania, nie rozpuszcza się w kwasach; często zawiera glin, magnez, tytan. Jest minerałem skałotwórczym. Występuje w towarzystwie biotytu, nefelinu, albitu.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Minerał kwaśnych, alkalicznych skał magmowych bogatych w sód np.: granitów alkalicznych, ryolitów sodowych, syenitów nefelinowych.

Miejsca występowania: RPA, Tanzania, Nigeria, USA – Kolorado, Oklahoma, Rosja – Płw. Kola, Mongolia, Francja, Hiszpania, Finlandia, Ukraina.

W Polsce znany z bezkwarcowych keratofirów okolic Bolkowa na Dolnym Śląsku oraz trachybazaltow Gór Suchych.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • interesuje naukowców i kolekcjonerów,
  • Odmiana włóknista nazywana jest krokidolitem, lub azbestem krokidolitowym i jest surowcem do produkcji azbestu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon Przyrodniczy: Minerały i kamienie szlachetne, „Horyzont” 2002 r.
  • J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG”Spirifer” W-wa 2005
  • A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd.PAE. 1993 r.
  • O. Medenbach, C. Sussieck: Fornefeld -Minerały, „Świat Książki” 1996 r.
  • W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma - Press” 2003 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]