Ricardo Piglia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ricardo Piglia, 2011

Ricardo Piglia (ur. 24 listopada 1941 w Adrogué), argentyński pisarz i scenarzysta filmowy.

Studiował historię na Universidad Nacional de La Plata. Następnie przez 10 lat pracował w wydawnictwie w Buenos Aires, gdzie zajmował się m.in. amerykańskim czarnym kryminałem. Pisać zaczął w drugiej połowie lat 50., debiutował w 1967 zbiorem opowiadań. Opublikował cztery powieści. Pierwsza, Sztuczne oddychanie, ukazała się w 1980. Jeden z jej bohaterów jest wzorowany na Witoldzie Gombrowiczu. Druga jego powieść przetłumaczona na język polski, Spalona forsa, została oparta na rzeczywistych wydarzeniach i relacjonuje kulisy napadu na bank na przedmieściach stolicy Argentyny w 1965.

Piglia jest również eseistą i scenarzystą. Jest autorem tekstów i tomów poświęconych Argentyńczykom (Roberto Arlt, Borges, Sarmiento, Macedonio Fernández) oraz twórcom zagranicznym. Jako scenarzysta debiutował w latach 90. XX wieku. Na podstawie Spalonej forsy powstał film o tym samym tytule w reżyserii Marcelo Piñeyro.

Był wykładowcą na amerykańskich uniwersytetach Princeton i Harvard. Wśród nagród, którymi uhonorowano jego twórczość znajdują się Premio Casa de las Américas, Premio Planeta Argentina i Premio Rómulo Gallegos (2011, za powieść Blanco nocturno).

Proza[edytuj | edytuj kod]

Powieści[edytuj | edytuj kod]

  • Sztuczne oddychanie (Respiración artificial 1980)
  • La ciudad ausente (1992)
  • Spalona forsa (Plata quemada 1997)
  • Blanco nocturno (2010)

Tomy opowiadań[edytuj | edytuj kod]

  • La Invasión (1967)
  • Nombre Falso (1975)
  • Prisión perpetua (1988)
  • Cuentos morales (1995)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]