Richard Cassirer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Portret autorstwa Maxa Liebermanna

Richard Cassirer (ur. 23 kwietnia 1868 we Wrocławiu, zm. 20 sierpnia 1925 w Berlinie) – niemiecki lekarz neurolog.

Spis treści

Życiorys [edytuj]

Urodził się we Wrocławiu w 1868 roku. Studiował medycynę i doktoryzował się w 1891, po czym został asystentem Carla Wernickego w klinice psychiatrycznej we Wrocławiu. W 1893 wyjechał do Wiednia i kontynuował naukę u Richarda von Krafft-Ebinga i Heinricha Obersteinera. Następnie został profesorem neurologii na Uniwersytecie w Berlinie, gdzie blisko współpracował z Hermannem Oppenheimem.

W 1921 roku Cassirer został poproszony o ocenę stanu psychicznego Soghomona Tehliriana, zabójcy Talaata Paszy. Cassirer orzekł że Tehlirian był w stanie psychozy wywołanej śmiercią bliskich podczas rzezi Ormian.

Max Liebermann w 1918 roku namalował portret Cassirera, wystawiany obecnie w Tate Gallery w Londynie.

Dorobek naukowy [edytuj]

Jako neurolog kliniczny, Cassirer specjalizował się w anatomii ośrodkowego układu nerwowego. Opisał istotne aspekty stwardnienia rozsianego, zapaleń mózgu i poliomyelitis. Razem z Oppenheimem napisał podręcznik Lehrbuch der Nervenkrankheiten für Ärzte und Studierende. W 1901 roku, pięć lat po belgijskim lekarzu Jeanie B. Crocqu, opisał rzadką jednostkę chorobową o nieznanej do dziś etiologii, znaną dziś jako zespół Crocqa-Cassirera.

Wybrane prace [edytuj]

  • Die Vasomotorisch-trophischen Neurosen. Berlin: Karger 1901. 2. Auflage, Berlin: Karger, 1912.
  • Die multiple Sklerose. Leipzig 1905.
  • Die Beschäftigungsneurosen. Deutsche Klinik 6, 1 (1906)
  • Die vasomotorisch-trophischen Neurosen. W: Handbuch der Neurologie 5. 1914.
  • Krankheiten des Rückenmarks und der peripherischen Nerven. W: Julius Schwalbe (Hrsg.) Diagnostische und therapeutische Irrtümer und deren Verhütung. Leipzig, 1921; 2nd ed. Cassirer R, Henneberg R, 1926.
  • Vasomotorisch-trophische Erkrankungen. W: Friedrich Kraus, Theodor Brugsch: Spezielle Pathologie und Therapie 10, 3

Bibliografia [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]