Richard Hart
| Richard Hart | ||
| Państwo |  Kanada Ontario |
|
| Data i miejsce urodzenia | 14 października 1968 Toronto |
|
| Miejsce zamieszkania | Pickering | |
| Wzrost | 185[1] cm | |
| Masa ciała | 86[1] kg | |
| Gra | leworęczna | |
| Klub | Coldwater&District Curling Club | |
| Występy | ||
| ZIO | 1 (1998) | |
| MŚ | 1 (2007) | |
| Brier | 7 (1995, 2006-2011) | |
| Dorobek medalowy | ||
| Zimowe igrzyska olimpijskie | ||
| Srebro |
Nagano 1998 | |
| Mistrzostwa świata | ||
| Złoto |
Edmonton 2007 | |
| The Brier | ||
| Srebro |
Regina 2006 | |
| Złoto |
Hamilton 2007 | |
| Srebro |
Winnipeg 2008 | |
| Brąz |
Calgary 2009 | |
| Srebro |
Halifax 2010 | |
| Srebro |
London 2011 | |
| Canadian Olympic Curling Trials | ||
| Złoto |
Brandon 1997 | |
| Srebro |
Edmonton 2009 | |
Richard Hart (ur. 14 października 1968 w Toronto, Ontario) - leworęczny kanadyjski curler z Pickering, Ontario. Grał na pozycji trzeciego w drużynie Glenna Howarda.
Na swój pierwszy the Brier Hart pojechał w roku 1995, będąc rezerwowym w drużynie Eda Werenicha. Pierwszy duży sukces odniósł w 1997 roku, gry drużyna Mike'a Harrisa zwyciężyła w Canadian Olympic Curling Trials. Na Igrzyskach Olimpijskich w Nagano Kanadyjczycy zdobyli srebro, przegrywając w finale ze Szwajcarami 9:3[2]. W roku 2000 Hart dołączył do drużyny Glenna Howarda, z którą zajął drugie miejsce w Tim Hortons Brier 2006. W finale reprezentacja Ontario przegrała z drużyną Quebecu (Jean-Michel Ménard)[3]. Rok później Team Howard zwyciężył w mistrzostwach kraju, pokonując w finale Nową Fundlandię i Labrador (Brad Gushue) 10:6[4]. Kanadyjczycy byli bezkonkurencyjni na Mistrzostwach Świata, gdzie zwyciężyli z bilansem 12-1[5].
W kolejnych latach drużyna Howarda zajmowała drugie i trzecie miejsce w The Brier. W grudniu 2009 Hart był blisko ponownego wyjazdu na IO, jednak Team Howard przegrał finał kanadyjskich kwalifikacji olimpijskich z drużyną Kevina Martina[6]. W Mistrzostwach Kanady 2010 zespół Harta także dotarł do finału, jednak przegrał tam z Kevinem Koe. Rok później również zdobył srebrny medal po porażce w finale z Jeffem Stoughtonem.
Po sezonie 2010/2011 i 11 latach gry z Howardem Hart postanowił zakończyć karierę sportową[7].
Spis treści |
Zwycięstwa w turniejach Wielkiego Szlema [edytuj]
- Canadian Open - 2009
- Masters/World Cup - grudzień 2006, styczeń 2008, listopad 2008, 2009
- The National - 2002, styczeń 2004
- Players' Championships - 2008
Drużyna [edytuj]
|
MŚ 2007
|
ZIO 1998
|
