Richard Heidrich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Richard Heidrich
Generał Luftwaffe Richard Heidrich
Generał Luftwaffe Richard Heidrich
General der Fallschirmtruppe General der Fallschirmtruppe
Data i miejsce urodzenia 27 lipca 1896
Cesarstwo Niemieckie Lawalde, Brandenburgia
Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 22 grudnia 1947
Niemcy Hamburg
Niemcy Zachodnie
Przebieg służby
Lata służby 1915-1945
Siły zbrojne Balkenkreuz.svgLuftwaffe
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu Krzyż Żelazny I Klasy Krzyż Żelazny II Klasy

Richard Heidrich (ur. 27 lipca 1896 – zm. 22 grudnia 1947) był niemieckim generałem i posiadającym najwyższe odznaczenia bojowe Fallschirmjäger (spadochroniarzem) w czasie II wojny światowej.

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Richard Heidrich zgłosił się na ochotnika do wojska w czasie I wojny światowej. Dosłużył się stopnia oficerskiego i został odznaczony Krzyżem Żelaznym I Klasy. Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry i służył na różnych stanowiskach w piechocie. W roku 1925 został awansowany do stopnia porucznika, a w 1931 kapitana.

W roku 1938 major Heidrich dowodził sformowanym z własnej inicjatywy batalionem spadochroniarzy, którzy (wszyscy bez wyjątku) byli ochotnikami z wojsk lądowych. 1 stycznia 1939 roku Heidrich i jego oddział zostali przeniesieni do Luftwaffe. Wkrótce Fallschirmjäger, wciąż na wstępnym etapie rozwoju, zostali uzupełnieni 2. batalionem, co było wstępem do formowania 1 Pułku Spadochronowego. Heidrich został członkiem sztabu nowo powstałej 7 Dywizji Spadochronowej, ale przed wybuchem wojny, na jego własną prośbę ponownie skierowano go do wojsk lądowych, gdzie objął dowodzenie 514 Pułku Piechoty.

Na frontach II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Skierowany na front zachodni, w kampanii wrześniowej przeciwko Polsce udziału nie brał, uczestniczył natomiast, na czele swego pułku, w bojach we Francji. W końcu czerwca 1940 roku generał Kurt Student zdołał przekonać Heidricha, że powinien wrócić do Luftwaffe. Po ponownej zmianie munduru sformował 3 Pułk Spadochronowy, którym dowodził z powodzeniem podczas bitwy o Kretę.

Od listopada 1942 roku Heidrich dowodził 1 Dywizją Spadochronową, która brała udział w walkach na froncie wschodnim. 12 lipca 1943 roku dywizja została przerzucona na Sycylię by powstrzymać aliancki desant. Spadochroniarze Heidricha brali udział, aczkolwiek bez powodzenia, w walkach o Ponte di Primosole.

Najcięższe walki czekały 1 Dywizję Spadochronową po lądowaniu wojsk sprzymierzonych na Półwyspie Apenińskim, głównie w czasie walk w Ortonie i czterech krwawych natarć Aliantów na Monte Cassino. Pododdziały dywizji, pod bezpośrednim dowództwem Heidricha, brały również udział w walkach na przyczółku Anzio-Nettuno. W końcu, mianowany dowódcą I Korpusu Wojsk Spadochronowych, Heidrich zawiadywał spadochroniarzami podczas ich odwrotu aż do granicy austriackiej, gdzie ostatecznie zmuszeni zostali do kapitulacji.

Generał Richard Heidrich został 2 maja 1945 roku wzięty do niewoli przez Amerykanów, a następnie przekazany Brytyjczykom, którzy chcieli postawić go przed sądem z oskarżenia o zbrodnie wojenne. Nim do tego doszło zmarł w szpitalu w Hamburgu 22 grudnia 1947 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Florian Berger: Mit Eichenlaub und Schwertern: Die höchstdekorierten Soldaten des Zweiten Weltkrieges, Selbstverlag Florian Berger 2006, ISBN 3-9501307-0-5
  • Franz Kurowski: Knights of the Wehrmacht Knight's Cross Holders of the Fallschirmjäger, Schiffer Military 2000, ISBN 0-88740-749-8
  • Fritjof Schaulen: Eichenlaubträger 1940-1945 Zeitgeschichte in Farbe I Abraham – Huppertz, Pour le Mérite, Selent 2003, ISBN 3-932381-20-3.