Rihards Kozlovskis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rihards Kozlovskis
Rihards Kozlovskis.jpg
Rihards Kozlovskis w 2013 roku
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1969
Ryga
Łotwa Minister spraw wewnętrznych Republiki Łotewskiej
Przynależność polityczna Jedność
Okres urzędowania od 25 października 2011
Poprzednik Aigars Štokenbergs (p.o.)

Rihards Kozlovskis (ur. 26 maja 1969 w Rydze) – łotewski funkcjonariusz policji i służb specjalnych, prawnik i polityk, od 25 października 2011 minister spraw wewnętrznych w rządzie Valdisa Dombrovskisa i rządach Laimdoty Straujumy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1987–1993 studiował w Łotewskiej Akademii Wychowania Fizycznego, którą ukończył ze specjalnością nauczyciela wychowania fizycznego. W 2003 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łotwy. Odbył krajowe i zagraniczne kursy w dziedzinie bezpieczeństwa i zarządzania.

Od stycznia do maja 1991 służył w randze młodszego inspektora w 1. Batalionie Policji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Od 1991 do 1993 był inspektorem w Służbie Ochrony Rządu, a od 1994 do 1996 starszym inspektorem w Departamencie Ochrony Suwerenności Ekonomicznej. W latach 1996–2005 pełnił funkcję zastępcy szefa Policji Bezpieczeństwa w stopniu podpułkownika. Od 2005 pracował w Ministerstwie Obrony jako doradca ministra oraz szef zespołu ds. bezpieczeństwa szczytu NATO w Rydze w 2006. Od 2007 pracował jako prawnik w firmie BBF Consulting Ltd.

25 października 2011 objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Valdisa Dombrovskisa. Zachował stanowisko w kolejnym gabinecie Laimdoty Straujumy, który rozpoczął urzędowanie 22 stycznia 2014. W wyborach w 2014 uzyskał mandat posła na Sejm XII kadencji z listy Jedności[1], jednak ostatecznie objął funkcję ministra spraw wewnętrznych w drugim rządzie Laimdoty Straujumy[2].

Od 2011 jest członkiem zarządu Partii Reform.

Przypisy

  1. 12. Saeima apstiprināta, nra.lv z 4 listopada 2014 (łot.)
  2. Jānis Kincis, Apstiprina jauno valdību Laimdotas Straujumas vadībā, diena.lv z 5 listopada 2014 (łot.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]