Rożek angielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rożek angielski

Rożek angielski (fr. cor anglais, wł. corno inglese[1]) — instrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych[2]. Należy do grupy instrumentów z podwójnym trzcinowym stroikiem, osadzonym na metalowej rurce[2]. Do tej samej rodziny należą także obój, fagot i kontrafagot[3][4]. Skala (zakres dźwięków muzycznych) instrumentu wynosi od e do b2[2]. W notacji muzycznej stosuje się transpozycję o interwał kwinty czystej w górę (h do f3) w stosunku do rzeczywistego brzmienia[2]. Pochodzenie określenia angielski nie zostało ostatecznie wyjaśnione[1][2].

Instrument składa się z podłużnej rury, zakończonej charakterystycznym gruszkowatym rozszerzeniem[2]. Otwory nawiercone na długości instrumentu otwierane są klapami. W instrument dmie się za pośrednictwem cienkiej, metalowej rurki ze stosunkowo dużym ciśnieniem, a jednocześnie niewielką ilością powietrza. Stroik jest podwójny[3], z dwóch listków wykonanych z trzciny i złożonych ze sobą[5]. Powietrze przepływając pomiędzy nimi wywołuje ich wibrację. Korpus instrumentu tradycyjnie wykonywany jest z twardego drewna albo z tworzyw sztucznych[6]. Charakteryzuje się melancholijnym, śpiewnym i dość głębokim brzmieniem[1].

Rożek angielski to altowa odmiana oboju, stąd technika gry różni się nieznacznie[2][7]. Instrument ten wywodzi się od tzw. oboju myśliwskiego, któremu dodano na pocz. XVIII w. czarę głosową w kształcie gruszki[2]. W I poł. XIX w. został udoskonalony z użyciem systemu klap i odtąd był szerzej wykorzystywany[1][2].

Znane dzieła muzyczne, w którym rożek angielski występuje jako solowy instrument:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Willy Apel: Harvard Dictionary of Music. Wyd. 8. Cambridge: Harvard University Press, 1974, s. 585. ISBN 0-674-37501-7. (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Chodkowski 1995 ↓, s. 773.
  3. 3,0 3,1 Chodkowski 1995 ↓, s. 15.
  4. Pagliaro 2012 ↓, s. 109.
  5. Chodkowski 1995 ↓, s. 852.
  6. Pagliaro 2012 ↓, s. 110.
  7. Pagliaro 2012 ↓, s. 107.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]