Robbie Williams

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Information icon.svg Nie mylić z: Robin Williams.
Robbie Williams
Robbie Williams 2, 2012.jpg
Robbie Williams, 16 sierpnia 2012
Imię i nazwisko Robert Peter Williams
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1974
Stoke-on-Trent
Gatunek pop, rock, dance, swing
Powiązania Ayda Field
Gary Barlow
Nicole Kidman
Kylie Minogue
Zespół
Take That
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Robbie Williams, właściwie Robert Peter Williams (ur. 13 lutego 1974 w Stoke-on-Trent w środkowej Anglii[1]) – brytyjski wokalista, członek zespołu Take That.

Syn Teresy Janette i Petera Williamsa, dorastał w Stoke-On-Trent. Bardzo szybko ujawniły się jego zdolności sceniczne. W 1991 roku zgłosił się na przesłuchanie do Take That. Była to jedna z najsłynniejszych brytyjskich grup popowych na początku lat dziewięćdziesiątych, gdyż aż osiem singli Take That dotarło na szczyt brytyjskiej listy przebojów. Jednak Williamsowi coraz mniej odpowiadały oczekiwania i ograniczenia, które mu narzucano. W czerwcu 1995 roku odszedł z zespołu, a Take That rozpadło się niecały rok później, na początku 1996.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy solowy przebój Williamsa był coverem singla George’a Michaela „Freedom”. Prawdziwa kariera Robbiego Williamsa rozpoczęła się jednak dopiero wraz z wydaniem pierwszej płyty Life Thru a Lens w 1997 roku. Williams był współtwórcą wszystkich piosenek, większość napisał do spółki z Guyem Chambersem, który później został naczelnym współautorem i producentem Williamsa. Wokalista wspomina, że z płyty tryskało wprost dziecięce zadziwienie: „Jak to? To ja, sam jestem w stanie coś stworzyć?”, chociaż z drugiej strony dodaje: „To naprawdę smutne, że byłem wtedy taki pokręcony”.

Life Thru a Lens odniosło umiarkowany sukces, który jednak całkiem niespodziewanie nabrał rumieńców po wydaniu singla „Angels” (inne hity z Life Thru a Lens: „Old Before I Die”, „Lazy Days”, „South of the Border” i „Let Me Entertain You”).

Kolejna płyta – I've Been Expecting You stała się prawie natychmiast wielkim przebojem. Większość materiału została napisana przez Williamsa i Guya Chambersa w zabójczym wprost tempie na Jamajce. Płyta ukazała się w październiku 1998 roku (największe przeboje z albumu to: „Millennium”, „No Regrets”, „Strong” i „She’s the One”/„It’s Only Us”, który znalazł się w soundtracku do gry FIFA 2000.) W tym samym czasie najlepsze utwory z pierwszego i drugiego albumu zostały wydane na pierwszej amerykańskiej płycie Williamsa – „The Ego Has Landed”.

Przy trzeciej płycie Williams rozpoczął pracę nad utworami nieco bardziej rytmicznymi. Współpracował przy tym ze swoimi dawnymi znajomymi ze Stoke-on-Trent z grupy Sound 5. Część tego materiału pojawiła się w sierpniu 2000 roku na płycie Sing When You're Winning, jednak ostatecznie na albumie przeważały utwory napisane wyłącznie przez Williamsa i Guya Chambersa (największe przeboje: „Rock DJ”, „Kids”, „Supreme” i „Let Love Be Your Energy”. Piąta piosenka – „A Road to Mandalay” ukazała się w lipcu 2001 na podwójnym singlu razem z premierowym utworem „Eternity”. Duet z Kylie Minogue „Kids” pojawił się również na płycie tej wokalistki – Light Years, na którą Williamsi Guy Chambers napisali jeszcze dwie inne piosenki). Podobnie do swoich dwóch poprzedniczek, płyta Sing When You're Winning sprzedała się w samej Wielkiej Brytanii w ponad dwóch milionach [egzemplarz]y.

W 2001 roku, po nagraniu z big-bandem standardu „Have You Met Miss Jones?” na ścieżkę dźwiękową do filmu Dziennik Bridget Jones, Robbie Williams postanowił nagrać całą płytę właśnie w takim stylu. W ten sposób powstał album Swing When You're Winning, na którym znalazły się standardy wykonywane niegdyś przez Franka Sinatrę, Deana Martina, Sammy’ego Davisa juniora i in. Były to piosenki, których Robbie słuchał, które kochał, które pamiętał z dzieciństwa. Wiele z nich zostało nagranych w Capitol Recording Studios w Los Angeles, a więc w miejscu, gdzie nagrywano wersje oryginalne. Płytę otwierała jedyna nowa piosenka, którą napisał tandem Williams-Chambers: „I Will Talk and Hollywood Will Listen”. Na „Swing...” znalazły się również duety z takimi gwiazdami jak Nicole Kidman (wielki przebój „Somethin’ Stupid”), Jon Lovitz, Jane Harrocks, Rupert Everett, Jonathan Wilkes, a także, dzięki życzliwości rozporządzających schedą po Franku Sinatrze, pojawiło się nagranie „It Was a Very Good Year” z udziałem samego Sinatry.

Williams postanowił, że 2002 rok będzie rokiem przerwy. Jednak już na początku, podczas trasy po Europie, ukazał się film dokumentalny Nobody Someday, wydany później na DVD, ukazujący życiowe wzloty i upadki artysty.

Tymczasem album Escapology dojrzewał. Płyta została nagrana w Los Angeles, artysta zarządził, aby album nagrać szybko, zaś ewentualne niedociągnięcia miały być atutem płyty i dlatego nie zostały poddane żadnemu wygładzaniu. Po raz kolejny większość piosenek wyszła spod pióra Williamsa i Guya Chambersa. Na płycie znajdują się piosenki, które są owocami samodzielnej pracy Williamsa. Mowa tu o „Come Undone” i „Nan’s Song”.

„To piosenka o mojej babci, która zmarła pięć lat temu” – wyjaśnia. „Myślę, że to nic niezwykłego, że moja pierwsza samodzielnie napisana piosenka jest poświęcona osobie, którą kocham.”

Pikantniejszym szczegółem dotyczącym pracy nad Escapology może być fakt, iż wiele partii wokalnych na płycie Robbie nagrywał nago.

„To daje poczucie pewnej bezbronności” – komentował Williams.

Jak głoszą plotki, jeden z utworów, który jednak nie znalazł się na płycie, Williams zaśpiewał w stroju Supermana. Chociaż sam akt nagrywania piosenek był dla Williamsa bardzo często irytującym obowiązkiem, zwłaszcza jak mówi, „w czasach, gdy lubił się napić”, to jednak tym razem postanowił całkowicie oddać się temu zadaniu od początku do końca.[potrzebne źródło]

„Przed Swing When You're Winning wydawało mi się, że moja rola kończy się wraz z nagraniem piosenki, trochę na zasadzie: teraz wy idźcie sobie na trzy miesiące do studia i nie zawracajcie mi głowy – przyznawał. „Jednak album Swing... zmienił wszystko. To było naprawdę niezwykłe doświadczenie. Przez większość czasu pracowałem z 60-osobową orkiestrą symfoniczną: śpiewałem w studio do ich akompaniamentu i chociaż wcześniej wydawało mi się to niewykonalne, całkiem nieźle dawałem sobie radę. To była ogromna przyjemność. Żałowałem tylko, że nagrywanie swojego własnego materiału nie daje mi tyle radości. Jednak całkiem niespodziewanie przy Escapology bawiłem się równie dobrze co wtedy...”

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Robbie Williams, 2009

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł
1997 Life Thru a Lens
1998 I've Been Expecting You
1999 The Ego has landed
2000 Sing When You're Winning
2001 Swing When You're Winning
2002 Escapology
2003 Live at Knebworth (Live Summer 2003)
2004 Greatest Hits
2005 Intensive Care
2006 Rudebox
2009 Reality Killed the Video Star
2010 In and Out of Consciousness: The Greatest Hits 1990–2010
2012 Take The Crown[2]
2013 Swings Both Ways

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście
LP3[3]
SLiP[4]
1996 Freedom 34
1997 Old Before I Die
Lazy Days
South of the Border
Angels 39
1998 Let Me Entertain You
Millenium 26
No Regrets 24 31
1999 Strong 36
She’s the One 44 31
It’s Only Us
2000 Win Some Lose Some
Rock DJ 26 23
Kids (& Kylie Minogue) 44 40
Supreme 5 8
2001 Let Love Be Your Energy 66
Eternity 68
The Road to Mandalay 1 11
Better Man
Somethin’ Stupid (& Nicole Kidman) 1 31
2002 Mr. Bojangles
I Will Talk and Hollywood Will Listen
Feel 1 11
2003 Come Undone 42
Me and My Monkey 1
Something Beautiful
Sexed Up 66
2004 Radio 33
Misunderstood 50
2005 Tripping 15 17
Make Me Pure
Advertising Space 46
2006 Sin Sin Sin
Rudebox
Kiss Me
Lovelight 50
2007 Bongo Bong and Je Ne T’Aime Plus (& Lily Allen)
She’s Madonna (& Pet Shop Boys) 40 47
2009 Close My Eyes (& Sander van Doorn)
Bodies 28 18
You Know Me
2010 Morning Sun 50
Shame (& Gary Barlow)
2012 Candy[2]
2014 The Days (& Avicii)[5]
„—” pozycja nie była notowana.

Wideografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1999: Angels
  • 2000: Where Egos Dare
  • 2001: Live at the Albert
  • 2002: Nobody Someday
  • 2003: The Robbie Williams Show
  • 2003: Nagrania z zespołem Kiss (wokal)
  • 2003: What We Did Last Summer
  • 2006: And Through It All. Robbie Williams Live 1997 – 2006

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]