Robbie Williams
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: zmienić styl na encyklopedyczny. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
| Robbie Williams | |
 Robbie Williams, 16 sierpnia 2012 |
|
| Imię i nazwisko | Robert Peter Williams |
| Data i miejsce urodzenia | 13 lutego 1974 Stoke-on-Trent |
| Gatunek | pop, rock, dance, swing |
| Powiązania | Ayda Field Gary Barlow Nicole Kidman Kylie Minogue |
| Zespół | |
| Take That | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
| Strona internetowa | |
Robbie Williams, właściwie Robert Peter Williams (ur. 13 lutego 1974 w Stoke-on-Trent w środkowej Anglii[1]) – brytyjski wokalista, członek zespołu Take That.
Syn Teresy Janette i Petera Williamsa, dorastał w Stoke-On-Trent. Bardzo szybko ujawniły się jego zdolności sceniczne. W 1991 roku zgłosił się na przesłuchanie do Take That. Była to jedna z najsłynniejszych brytyjskich grup popowych na początku lat dziewięćdziesiątych, gdyż aż osiem singli Take That dotarło na szczyt brytyjskiej listy przebojów. Jednak Robbiemu coraz mniej odpowiadały oczekiwania i ograniczenia, które mu narzucano. W czerwcu 1995 roku odszedł z zespołu, a Take That rozpadło się niecały rok później, na początku 1996.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Pierwszy solowy przebój Robbie'ego był coverem singla George'a Michaela "Freedom". Prawdziwa kariera Williamsa rozpoczęła się jednak dopiero wraz z wydaniem pierwszej płyty "Life Thru a Lens" w 1997 roku. Robbie był współtwórcą wszystkich piosenek, większość napisał do spółki z Guyem Chambersem, który później został naczelnym współautorem i producentem Robbiego. Wokalista wspomina, że z płyty tryskało wprost dziecięce zadziwienie: "Jak to? To ja, sam jestem w stanie coś stworzyć?", chociaż z drugiej strony dodaje: "To naprawdę smutne, że byłem wtedy taki pokręcony".
"Life Thru a Lens" odniosło umiarkowany sukces, który jednak całkiem niespodziewanie nabrał rumieńców po wydaniu singla "Angels" (inne hity z "Life Thru a Lens": "Old Before I Die", "Lazy Days", "South of the Border" i "Let Me Entertain You").
Kolejna płyta – "I've Been Expecting You" stała się prawie natychmiast wielkim przebojem. Większość materiału została napisana przez Robbie'ego i Guya Chambersa w zabójczym wprost tempie na Jamajce. Płyta ukazała się w październiku 1998 roku (największe przeboje z albumu to: "Millennium", "No Regrets", "Strong" i "She's the One"/"It's Only Us",który znalazł sie w soundtracku do gry FIFA 2000.) W tym samym czasie najlepsze utwory z pierwszego i drugiego albumu zostały wydane na pierwszej amerykańskiej płycie Robbiego – "The Ego Has Landed".
Przy trzeciej płycie Robbie rozpoczął pracę nad utworami nieco bardziej rytmicznymi. Współpracował przy tym ze swoimi dawnymi znajomymi ze Stoke-on-Trent z grupy Sound 5. Część tego materiału pojawiła się w sierpniu 2000 roku na płycie "Sing When You're Winning", jednak ostatecznie na albumie przeważały utwory napisane wyłącznie przez Robbie'ego i Guya Chambersa (największe przeboje: "Rock DJ", "Kids", "Supreme" i "Let Love Be Your Energy". Piąta piosenka – "A Road to Mandalay" ukazała się w lipcu 2001 na podwójnym singlu razem z premierowym utworem "Eternity". Duet z Kylie Minogue "Kids" pojawił się również na płycie tej wokalistki – "Light Years", na którą Robbie i Guy Chambers napisali jeszcze dwie inne piosenki). Podobnie do swoich dwóch poprzedniczek, płyta "Sing When You're Winning" sprzedała się w samej Wielkiej Brytanii w ponad dwóch milionach egzemplarzy.
W 2001 roku, po nagraniu z big bandem standardu "Have You Met Miss Jones?" na ścieżkę dźwiękową do filmu Dziennik Bridget Jones, Robbie postanowił nagrać całą płytę właśnie w takim stylu. W ten sposób powstał album "Swing When You're Winning", na którym znalazły się standardy wykonywane niegdyś przez Franka Sinatrę, Deana Martina, Sammy'ego Davisa juniora i in. Były to piosenki, których Robbie słuchał, które kochał, które pamiętał z dzieciństwa. Wiele z nich zostało nagranych w Capitol Recording Studios w Los Angeles, a więc w miejscu, gdzie nagrywano wersje oryginalne. Płytę otwierała jedyna nowa piosenka, którą napisał tandem Williams-Chambers: "I Will Talk and Hollywood Will Listen". Na "Swing..." znalazły się również duety z takimi gwiazdami jak Nicole Kidman (wielki przebój "Somethin' Stupid"), Jon Lovitz, Jane Harrocks, Rupert Everett, Jonathan Wilkes, a także, dzięki życzliwości rozporządzających schedą po Franku Sinatrze, pojawiło się nagranie "It Was a Very Good Year" z udziałem samego Sinatry.
Robbie postanowił, że 2002 rok będzie rokiem przerwy. Jednak już na początku, podczas trasy po Europie, ukazał się film dokumentalny "Nobody Someday", wydany później na DVD, ukazujący życiowe wzloty i upadki artysty.
Tymczasem album "Escapology" dojrzewał. Płyta została nagrana w Los Angeles, artysta zarządził, aby album nagrać szybko, zaś ewentualne niedociągnięcia miały być atutem płyty i dlatego nie zostały poddane żadnemu wygładzaniu. Po raz kolejny większość piosenek wyszła spod pióra Robbiego i Guya Chambersa. Na płycie znajdują się piosenki, które są owocami samodzielnej pracy Robbiego. Mowa tu o "Come Undone" i "Nan's Song".
"To piosenka o mojej babci, która zmarła pięć lat temu" – wyjaśnia. "Myślę, że to nic niezwykłego, że moja pierwsza samodzielnie napisana piosenka jest poświęcona osobie, którą kocham."
Pikantniejszym szczegółem dotyczącym pracy nad "Escapology" może być fakt, iż wiele partii wokalnych na płycie Robbie nagrywał nago.
"To daje poczucie pewnej bezbronności" – komentuje Williams.
Jak głoszą plotki, jeden z utworów, który jednak nie znalazł się na płycie, Robbie zaśpiewał w stroju Supermana. Chociaż sam akt nagrywania piosenek był dla Robbiego bardzo często irytującym obowiązkiem, zwłaszcza, jak mówi, "w czasach, gdy lubił się napić", to jednak tym razem postanowił całkowicie oddać się temu zadaniu od początku do końca.
"Przed "Swing When You're Winning" wydawało mi się, że moja rola kończy się wraz z nagraniem piosenki, trochę na zasadzie: teraz wy idźcie sobie na trzy miesiące do studia i nie zawracajcie mi głowy – przyznaje. "Jednak album "Swing..." zmienił wszystko. To było naprawdę niezwykłe doświadczenie. Przez większość czasu pracowałem z 60-osobową orkiestrą symfoniczną: śpiewałem w studio do ich akompaniamentu i chociaż wcześniej wydawało mi się to niewykonalne, całkiem nieźle dawałem sobie radę. To była ogromna przyjemność. Żałowałem tylko, że nagrywanie swojego własnego materiału nie daje mi tyle radości. Jednak całkiem niespodziewanie przy "Escapology" bawiłem się równie dobrze co wtedy..."
Dyskografia [edytuj]
Albumy [edytuj]
Single [edytuj]
| Rok | Tytuł | Pozycja na liście | |
|---|---|---|---|
| LP3 [3] |
SLiP [4] |
||
| 1996 | Freedom | — | 34 |
| 1997 | Old Before I Die | — | — |
| Lazy Days | — | — | |
| South of the Border | — | — | |
| Angels | 39 | — | |
| 1998 | Let Me Entertain You | — | — |
| Millenium | — | 26 | |
| No Regrets | 24 | 31 | |
| 1999 | Strong | — | 36 |
| She's the One | 44 | 31 | |
| It's Only Us | — | — | |
| 2000 | Win Some Lose Some | — | — |
| Rock DJ | 26 | 23 | |
| Kids (& Kylie Minogue) | 44 | 40 | |
| Supreme | 5 | 8 | |
| 2001 | Let Love Be Your Energy | — | 66 |
| Eternity | — | 68 | |
| The Road to Mandalay | 1 | 11 | |
| Better Man | — | — | |
| Somethin' Stupid (& Nicole Kidman) | 1 | 31 | |
| 2002 | Mr. Bojangles | — | — |
| I Will Talk and Hollywood Will Listen | — | — | |
| Feel | 1 | 11 | |
| 2003 | Come Undone | 42 | — |
| Me and My Monkey | 1 | — | |
| Something Beautiful | — | — | |
| Sexed Up | — | 66 | |
| 2004 | Radio | 33 | — |
| Misunderstood | 50 | — | |
| 2005 | Tripping | 15 | 17 |
| Make Me Pure | — | — | |
| Advertising Space | 46 | — | |
| 2006 | Sin Sin Sin | — | — |
| Rudebox | — | — | |
| Kiss Me | — | — | |
| Lovelight | 50 | — | |
| 2007 | Bongo Bong and Je Ne T'Aime Plus (& Lily Allen) | — | — |
| She's Madonna (& Pet Shop Boys) | 40 | 47 | |
| 2009 | Close My Eyes (& Sander van Doorn) | — | — |
| Bodies | 28 | 18 | |
| You Know Me | — | — | |
| 2010 | Morning Sun | 50 | — |
| Shame (& Gary Barlow) | — | — | |
| 2012 | Candy[2] | — | — |
| "—" pozycja nie była notowana. | |||
Wideografia [edytuj]
- 1999: Angels
- 2000: Where Egos Dare
- 2001: Live at the Albert
- 2002: Nobody Someday
- 2003: The Robbie Williams Show
- 2003: Nagrania z zespołem Kiss (wokal)
- 2003: What We Did Last Summer
- 2006: And Through It All. Robbie Williams Live 1997 – 2006
Przypisy
- ↑ Robbie Williams (I)
- ↑ 2,0 2,1 Robbie Williams z nową płytą (pol.). mp4.com.pl, 2012-10-21. [dostęp 2012-10-21].
- ↑ Archiwum Listy Przebojów Programu Trzeciego
- ↑ Archiwum Szczecińskiej Listy Przebojów
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||||||||||||||||||
