Robert Biedroń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Robert Biedroń
Robert Biedroń Sejm 2014.JPG
Robert Biedroń (2014)
Data i miejsce urodzenia 13 kwietnia 1976
Rymanów
Prezydent Słupska
Okres urzędowania od 6 grudnia 2014
Poprzednik Maciej Kobyliński
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Twój Ruch
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
do 8 grudnia 2014
Robert Biedroń podczas Parady Równości 2009 w Warszawie
Andrzej Rozenek, Anna Grodzka i Robert Biedroń w czasie akcji poparcia dla homoseksualnych dzieci w Rosji (2013)

Robert Biedroń (ur. 13 kwietnia 1976 w Rymanowie) – polski działacz na rzecz osób LGBT, publicysta i polityk, poseł na Sejm VII kadencji (2011–2014), od 2014 prezydent Słupska.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Robert Biedroń pochodzi z Podkarpacia, wychowywał się w Krośnie[1]. Absolwent Technikum Hotelarskiego w Ustrzykach Dolnych[2]. Ukończył następnie studia z zakresu politologii na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie. Odbył także kurs w Szkole Praw Człowieka organizowanej przez Helsińską Fundację Praw Człowieka. W 2006 został doktorantem Wydziału Nauk Politycznych AH w Pułtusku[3].

Prowadził wydawnictwo AdPublik[4][3]. Zajmował się także działalnością publicystyczną, jego teksty ukazywały się m.in. w „Gazecie Wyborczej”, „Trybunie”, „Polityce” i „Rzeczpospolitej[3].

Działalność społeczna i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od czasu ukończenia studiów działa w organizacjach społecznych na rzecz praw człowieka i osób LGBT. Był związany z Lambdą[5][6], następnie – po wyjeździe z Polski – z organizacją OutRage! z Wielkiej Brytanii. Był pomysłodawcą powołania, współtwórcą w 2001 Kampanii Przeciw Homofobii, do 2009 pełnił funkcję prezesa tej organizacji, następnie został członkiem zarządu tej organizacji[7]. Wchodził w skład rady programowo-konsultacyjnej przy Pełnomocniku Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn[8].

Jest założycielem i prezesem Instytutu Podkarpackiego[8], fundatorem fundacji Instytut Myśli Demokratycznej[9], a także członkiem rady programowej Zielonego Instytutu promującego zieloną politykę[10].

Wyróżniany przez organizacje LGBT m.in. Tęczowym Laurem (2003) i tytułem „Człowieka Tęczy” (2004)[11]. Jest honorowym członkiem Stowarzyszenia Pracownia Różnorodności[12]. Został także przewodniczącym rady Fundacji Trans-Fuzja, członkiem rady Fundacji Równości i członkiem rady nadzorczej Fundacji Replika[13].

W latach 90. działał w organizacji młodzieżowej Socjaldemokracji RP[14] i następnie w samej SdRP. Później został członkiem Federacji Młodych Socjaldemokratów oraz Sojuszu Lewicy Demokratycznej, zasiadał w krajowym komitecie wykonawczym tej partii. W 2001 jako jeden z pierwszych polityków wziął udział w warszawskiej Paradzie Równości[15]. Z listy SLD kandydował bez powodzenia w wyborach do Sejmu w 2005, otrzymując 1686 głosów (co stanowiło 0,22% wszystkich głosów oddanych w okręgu warszawskim)[16]. W tym samym roku wystąpił z SLD[17].

Został oskarżony w postępowaniu karnym o znieważenie uczuć religijnych, gdy – w reakcji na wypowiedź jednej z działaczek katolickich określającej homoseksualizm jako chorobę – stwierdził, że słowa te oddają w pełni faszystowsko-nacjonalistyczno-katolicki charakter nagonki na środowisko homoseksualistów. W 2006 Sąd Rejonowy w Elblągu uniewinnił go od popełnienia zarzucanego mu czynu[18]. W 2011 prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście skierował przeciwko niemu akt oskarżenia o naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza policji podczas demonstracji 11 listopada 2010[19]. Robert Biedroń nie przyznał się do sprawstwa. Twierdził, iż sam wówczas został pobity przez policjantów – śledztwo w sprawie rzekomego przekroczenia przez nich uprawnień zostało jednak umorzone[20]. W 2015 polityk został w instancji prawomocnie uniewinniony[21].

W 2011 zrezygnował z kandydowania w wyborach do Sejmu z listy SLD i został bezpartyjnym kandydatem z pierwszego miejsca na liście Ruchu Palikota w okręgu nr 26 z siedzibą w Gdyni. Uzyskał mandat poselski posła do Sejmu VII kadencji, otrzymując 16 919 głosów (3,73% głosów oddanych w tym okręgu)[22]. Jest pierwszą osobą wybraną do polskiego parlamentu, która otwarcie deklaruje orientację homoseksualną[6]. W październiku 2013, w wyniku przekształcenia Ruchu Palikota, został posłem partii Twój Ruch.

W 2014 tygodnik „Polityka” na podstawie rankingu przeprowadzonego wśród polskich dziennikarzy parlamentarnych wymienił go wśród 10 najlepszych posłów, podkreślając pracowitość, kulturę i duży wkład w prace komisji sprawiedliwości[23].

W 2014 kandydował na urząd prezydenta Słupska, tworząc komitet Nareszcie Zmiana. W pierwszej turze głosowania uzyskał 20,34% oddanych głosów. W drugiej turze wyborów z 30 listopada 2014 został wybrany na to stanowisko, uzyskując 57,08% oddanych głosów i pokonując tym samym Zbigniewa Konwińskiego[24][25]. 6 grudnia został zaprzysiężony na to stanowisko[26]. Dwa dni po objęciu urzędu prezydenta Słupska jego mandat poselski wygasł z mocy prawa.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego życiowym partnerem jest Krzysztof Śmiszek, również będący działaczem Kampanii Przeciw Homofobii[5].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Homoseksualizm w przestrzeni publicznej, [w:] O braku wolności światopoglądowej w Polsce, Dom Wydawniczy tCHu, Warszawa 2004, s. 33–39
  • Nieerotyczny dotyk. O hipokryzji i homofobii kościoła katolickiego w Polsce, [w:] Homofobia po polsku!, Wydawnictwo Sic!, Warszawa 2004
  • Polityka, Edukacja, Internet, Służba zdrowia, Kościół katolicki, Sport, [w:] Sytuacja społeczna osób biseksualnych i homoseksualnych w Polsce. Raport za lata 2005 i 2006, Kampania Przeciw Homofobii, Lambda Warszawa, Warszawa 2007, s. 37–88
  • Tęczowy elementarz, Wydawnictwo AdPublik, Warszawa 2007, ISBN 978-83-926199-0-1
  • Pracownia Monitoringu i Rzecznictwa Prawnoczłowieczego (red.), Kampania Przeciw Homofobii, Warszawa 2008
  • Wprowadzenie do problematyki nietolerancji i dyskryminacji ze względu na orientację seksualną w zatrudnieniu, [w:] Rola związków zawodowych w przeciwdziałaniu dyskryminacji z powodu orientacji seksualnej w zatrudnieniu, Kampania Przeciw Homofobii, Warszawa 2008, s. 9–23, ISBN 978-83-924950-5-5
  • Wprowadzenie do raportu, [w:] Raport o homofobicznej mowie nienawiści w Polsce, Kampania Przeciw Homofobii, Warszawa 2009, s. 7–17, ISBN 978-83-924950-6-2

Przypisy

  1. Robert Biedroń jest z Podkarpacia. Wychował się w Krośnie. nowiny24.pl, 8 listopada 2011. [dostęp 2014-01-15].
  2. W Bieszczadach można się zakochać. instytutpodkarpacki.pl (za czasopismem „Nasze Połoniny”). [dostęp 2014-01-15].
  3. 3,0 3,1 3,2 O mnie. robertbiedron.pl. [dostęp 2012-04-20].
  4. Kandydaci LGBT Ruchu Palikota – Kandydaci niejednej sprawy. queercafe.pl, 12 września 2011. [dostęp 2012-04-20].
  5. 5,0 5,1 Mariusz Kurc: 10 lat Kampanii Przeciw Homofobii. innastrona.pl. [dostęp 2012-04-20].
  6. 6,0 6,1 Ewa Siedlecka: Pierwszy gej RP: Jestem dumny z nas wszystkich. wyborcza.pl, 10 października 2011. [dostęp 2012-04-20].
  7. Ludzie. kph.org.pl. [dostęp 2012-04-20].
  8. 8,0 8,1 Zespół IP. instytutpodkarpacki.pl. [dostęp 2012-04-20].
  9. Zespół IMD. instytutmd.pl. [dostęp 2014-12-03].
  10. Informacje na stronie Zielonego Instytutu. [dostęp 2015-01-20].
  11. Finał Wyborów Człowieka Tęczy. neww.org.pl, 21 września 2004. [dostęp 2012-04-20].
  12. Marta Abramowicz i Robert Biedroń w SPR. pracowniaroznorodnosci.wordpress.com, 20 września 2009. [dostęp 2012-04-20].
  13. Fundacja Replika. krs-online.com.pl. [dostęp 2014-01-15].
  14. Robert Biedroń: Pół życia straciłem na SLD. se.pl, 27 sierpnia 2011. [dostęp 2012-04-20].
  15. Historia. paradarownosci.eu. [dostęp 2012-04-20].
  16. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2012-04-20].
  17. Oszukani otwierają usta. wyborcza.pl, 29 sierpnia 2011. [dostęp 2012-04-20].
  18. Proces o znieważenie katolików – Robert Biedroń uniewinniony. wp.pl, 3 października 2006. [dostęp 2012-04-20].
  19. Robert Biedroń oskarżony o napaść na policjanta. wp.pl, 30 maja 2011. [dostęp 2012-04-20].
  20. Piotr Machajski: Robert Biedroń oskarżony o napaść na policjanta. gazeta.pl, 30 maja 2011. [dostęp 2012-04-20].
  21. Biedroń uniewinniony ws. uderzenia policjanta w czasie zamieszek z 11 listopada. gazeta.pl, 11 lutego 2015. [dostęp 2015-02-11].
  22. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2012-04-20].
  23. Janina Paradowska, Anna Dąbrowska: Biedroń, Kamiński, Olejniczak... Kogo jeszcze wyróżniliśmy za dobre posłowanie?. polityka.pl, 11 września 2014. [dostęp 2014-09-14].
  24. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-12-01].
  25. Oficjalnie. Robert Biedroń prezydentem Słupska!. gp24.pl, 30 listopada 2014. [dostęp 2014-12-01].
  26. Robert Biedroń oficjalnie prezydentem Słupska. Była przy nim mama. tvn24.pl, 6 grudnia 2014. [dostęp 2014-12-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]