Robert Cecil, 1. wicehrabia Cecil of Chelwood

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edgar Algernon Robert Gascoyne-Cecil
Robert Cecil, 1st Viscount Cecil of Chelwood - Project Gutenberg eText 15306.jpg
Data i miejsce urodzenia 14 września 1864
Salisbury
Data i miejsce śmierci 24 listopada 1958
Turnbridge Wells
Lord Tajnej Pieczęci
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 1923
do 1924
Poprzednik Austen Chamberlain
Następca John Robert Clynes
Kanclerz Księstwa Lancaster
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 1924
do 1929
Poprzednik Josiah Wedgwood
Następca Ronald McNeill, 1. baron Cushendun
Odznaczenia
Order of the Companions of Honour
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Karykatura z magazynu Punch przedstawiająca Roberta Cecila i Warrena Hardinga

Edgar Algernon Robert Gascoyne-Cecil, 1. wicehrabia Cecil of Chelwood CH (ur. 14 września 1864 w Salisbury, zm. 24 listopada 1958 w Turnbridge Wells (Kent)), brytyjski prawnik, polityk i dyplomata, laureat pokojowej Nagrody Nobla. Był członkiem Partii Konserwatywnej i ministrem w rządach Davida Lloyda George'a i Stanleya Baldwina.

Był synem Roberta Gascoyne-Cecila, 3. markiza Salisbury, trzykrotnego premiera Wielkiej Brytanii, i Georginy Alderson, córki sir Edwarda Aldersona. W domu rodzinnym odbył podstawową edukację, potem studiował prawo w Eton College i University College na Uniwersytecie Oksfordzkim. W 1887 r. rozpoczął praktykę adwokacką.

W 1906 r. został posłem do Izby Gmin z ramienia Partii Konserwatywnej. Reprezentował okręg wyborczy Marylebone East. Członkiem parlamentu był do 1910 r., a następnie w latach 1911-1923 (za drugim razem reprezentował okręg wyborczy Hitchin). W 1915 r., w czasie I wojny światowej wszedł do rządu Herberta Henryego Asquitha jako podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Pełnił tę funkcję również w rządzie Davida Lloyda George'a, a dodatkowo w latach 1916-1918 był ministrem blokady, odpowiedzialnym za wywieranie ekonomicznego nacisku na państwa toczące wojnę z Wielką Brytanią.

W 1916 r. opublikował memorandum przedstawiające jego propozycję unikania wojny, uważane za pierwszy oficjalny dokument, wyrażający poparcie Wielkiej Brytanii dla idei powołania Ligi Narodów. Na konferencji pokojowej w Paryżu, na której podpisano traktat wersalski wchodził w skład delegacji brytyjskiej. W latach 1920-1922 reprezentował dominium Południowej Afryki w Zgromadzeniu Ligi Narodów.

Po powrocie z 5-tygniowych wykładów o Lidze Narodów w Stanach Zjednoczonych w 1923 r. Cecil otrzymał tytuł 1. wicehrabiego Cecil of Chelwood i zasiadł w Izbie Lordów. W pierwszym rządzie Stanleya Baldwina (1923-1924) piastował stanowisko Lorda Tajnej Pieczęci, a w jego kolejnym gabinecie (od 1924 r.) Kanclerza Księstwa Lancaster. Na tym stanowisku odpowiadał za sprawy związane z Ligą Narodów.

Cecil zrezygnował ze stanowiska w 1927 r., kiedy Wielka Brytania nie zgodziła się na zgłoszoną podczas konferencji morskiej w Genewie propozycję Stanów Zjednoczonych zmniejszenia liczby krążowników. Do 1932 r. był brytyjskim delegatem przy Lidze Narodów. W 1937 otrzymał pokojową Nagrodę Nobla za swój udział w tworzeniu Ligi. W 1956 r. otrzymał Order Kawalerów Honorowych.

Był również kanclerzem Uniwersytetu Birmingham (w latach 1918-1944) oraz rektorem Uniwersytetu Aberdeen (w latach 1924-1927). Był honorowym doktorem prawa uniwesytetów: Edynburskiego, Oksfordzkiego, Cambridge, Manchester, Liverpool, St Andrews, Aberdeen, Princeton, Columbii oraz Ateńskiego.

W 1946 r., w wieku 82 lat, brał udział w ostatniej sesji Ligi Narodów w Genewie, kończąc swoje przemówienie słowami: "Liga umarła, niech żyją Narody Zjednoczone!" (The League is dead; long live the United Nations!)[1]. Żył jeszcze przez 12 lat okazjonalnie uczestnicząc w obradach Izby Lordów, gdzie zabierał głos w sprawach związanych z utrzymaniem pokoju światowego. Był honorowym dożywotnim przewodniczącym Stowarzyszenia Narodów Zjednoczonych.

Zmarł w 1958 r. Wraz z jego śmiercią wygasł tytuł wicehrabiego.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
nowa kreacja
Wicehrabia Cecil of Chelwood
1923-1958
Następca
powrót do domeny królewskiej