Robert Krasowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Robert Krasowski
Data i miejsce urodzenia 1966
Warszawa
Zawód filozof, publicysta, wydawca
Alma Mater Uniwersytet Warszawski

Robert Krasowski (ur. 1966 w Warszawie) – historyk filozofii, publicysta, wydawca.

Ukończył studia w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Odbył studia doktoranckie w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk, ale nie skończył ich doktoratem. Porzucił studia, aby tworzyć dziennik „Życie”. Był doktorantem profesora Marcina Króla.

Karierę dziennikarską rozpoczynał w 1990 roku jako reporter polityczny. Pracował jako dziennikarz prywatnej agencji SIS-Serwis, prowadzonej przez dziennikarzy pracujących w BBC. Pracował m.in. w „Życiu Warszawy”, w dzienniku „Życie”, w którym był zastępcą redaktora naczelnego, a także szefem działu opinie.

W tym czasie założył – wraz z Markiem Cichockim, Tomaszem Mertą i Dariuszem Gawinem – „Warszawski Klub Krytyki Politycznej”. Celem tego środowiska było stworzenie konserwatywnego opisu polskiej polityki. Kluczem była filozofia polityczna, głównie Platona.

W swoich tekstach wypowiadał się przeciw ideologicznym podziałom[potrzebne źródło]. Dowodził, że najważniejsi dla polskiej myśli politycznej są autorzy przekraczający ideowe schematy: Jadwiga Staniszkis, Bronisław Łagowski i Andrzej Walicki. Krytykował antykomunizm jako wadliwą intelektualną ofertę[potrzebne źródło].

Po odejściu z Życia przeszedł do wydawnictwa „Axel Springer Polska”. Jako pierwszy zastępca redaktora naczelnego zakładał dziennik „Fakt”, w którym stworzył i pokierował tygodnikiem idei „Europa”, który ukazywał się początkowo jako dodatek do „Faktu”. Pismo publikowało teksty i rozmowy z najwybitniejszymi światowymi intelektualistami.

W kwietniu 2006 założył „Dziennik Polska-Europa-Świat”. Był redaktorem naczelnym gazety do czerwca 2009 roku, a także przeniesionego do tego pisma tygodnika idei „Europa”. Zrezygnował, gdy wydawca zdecydował się połączyć „Dziennik” z „Gazetą Prawną”. Pisząc w „Dzienniku” opowiadał się przeciw ideologii w polskiej polityce[potrzebne źródło]. Krytykował zwłaszcza prawicę, zarzucając jej ideologiczny maksymalizm i polityczny romantyzm[potrzebne źródło]. Sformułował opinię, która weszła na stałe do debaty publicznej, że celem polityki nie powinny być wielkie cele, a „ciepła woda w kranie”, czyli materialny rozwój[potrzebne źródło]. Z czasem ten zwrot, wbrew intencji autora, stał się synonimem mało ambitnej polityki[potrzebne źródło].

Prezes i współwłaściciel (wraz z Martą Stremecką) Wydawnictwa Czerwone i Czarne. Prezes Fundacji im. Immanuela Kanta.

W 2012 roku wydał pierwszy tom historii politycznej III RP: Po południu. Upadek elit solidarnościowych po zdobyciu władzy.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Po południu. Historia polityczna III RP, t. 1: Lata 1989-1995, Warszawa: Czerwone i Czarne 2012.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]