Robert Lindstedt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Robert Lindstedt
Robert Lindstedt
Państwo  Szwecja
Miejsce zamieszkania Båstad
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1977
Sundbyberg
Wzrost 190 cm
Masa ciała 83 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery aktywny
Trener Peter Englund
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu 309 (26 kwietnia 2004)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 3 (20 maja 2013)
Australian Open W (2014)
Roland Garros QF (2011)
Wimbledon F (2010–2012)
US Open QF (2008, 2011)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Robert Lindstedt (ur. 19 marca 1977 w Sundbybergu) – szwedzki tenisista specjalizujący się w grze podwójnej, zwycięzca 18 turniejów rangi ATP World Tour, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

1998-2003[edytuj | edytuj kod]

W roku 1998 i 1999 Lindstedt wygrał łącznie siedem turniejów rangi ITF Futures. Najpierw w 1998 roku w Łotwie (F1), a potem kolejno w Rumunii (F2), Szwecji (F2), Finlandii (F4), Szwecji (F1), Francji (F9) oraz ponownie w Szwecji (F1).

W roku 2000 zadebiutował w turniejach rangi ATP World Tour, na kortach w Sztokholmie, dochodząc do ćwierćfinału. Partnerem deblowym Lindstedta był wówczas Fredrik Loven.

Na początku roku 2001 wygrał swój pierwszy turniej rangi ATP Challenger Tour, w Wolfsburgu, grając wspólnie z Fredrikiem Lovenem. We wrześniu wygrał w Polsce zawody z cyklu ITF Futures (F3) oraz Szwecji (F2).

W sezonie 2002 zwyciężył w rozgrywkach ITF Futures w Chile (F4), a w kwietniu 2003 wygrał w Niemczech (F1) i (F2). Do końca sezonu zanotował zwycięstwa w Holandii (F4} i (F5) oraz Chorwacji (F7) i (F8). Ponadto wygrał dwie imprezy kategorii ATP Challenger Tour – w Eckental i Helsinkach.

2004[edytuj | edytuj kod]

Rok 2004 rozpoczął od zwycięstwa w turnieju rangi ATP Challenger Tour rozgrywanym w Wolfsburgu. W czerwcu zadebiutował w turnieju Wielkiego SzlemaWimbledonie, gdzie doszedł do II rundy. Partnerem Szweda był Stephen Huss. W sierpniu wystartował również w US Open, lecz odpadł z rywalizacji na I etapie.

Kolejne zwycięstwo ATP Challenger Tour odniósł w Seulu z Ashleyem Fisherem. Pierwszy półfinał rozgrywek ATP World Tour Lindstedt zagrał na kortach w Metz w parze z Larsem Burgsmüllerem. Mecz, którego stawką był finał imprezy, przegrał z zespołem Ivan Ljubičić-Uros Vico 7:6(5), 4:6, 6:7(5). Na koniec roku zwyciężył w Helsinkach w ramach turnieju ATP Challenger Tour.

Lindstedt po raz pierwszy w karierze ukończył rok w czołowej setce rankingu deblistów – był na 96. miejscu[1].

2005[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu zagrał w turnieju ATP World Tour w Ćennaju, dochodząc do ćwierćfinału. Pierwszy w roku tytuł wywalczył w zawodach ATP Challenger Tour w Andrézieux, razem z Jeanem-Claude’em Scherrerem. W kwietniu wygrał rozgrywki w Tallahassee oraz Tunisie.

Tego roku po raz po raz pierwszy przystąpił do wielkoszlemowego French Open, jednak odpadł z turnieju w I rundzie. Partnerem deblowym Szweda był Tom Vanhoudt. Na trawiastych kortach Wimbledonu uzyskał II rundę. Pod koniec lipca osiągnął półfinał rozgrywek ATP World Tour w Kitzbühel, będąc w parze z Enzo Artonim.

Ostatni w sezonie wielkoszlemowy turniej, US Open, Lindstedt zakończył na II rundzie. W pojedynku o III fazę zmierzył się wraz z Robinem Söderlingiem z duetem Bob Bryan-Mike Bryan. Amerykanie wygrali rywalizację 4:6, 6:2, 6:3. Pierwszy karierowy finał ATP World Tour Szwed osiągnął w wietnamskim Ho Chi Minh z Ashleyem Fisherem. Pojedynek finałowy rozegrał z parą Lars Burgsmüller-Philipp Kohlschreiber, którzy wygrali rywalizację 5:6(3), 6:4, 6:2.

Na koniec roku Lindstedt zajmował 66. miejsce w klasyfikacji generalnej deblistów[1].

2006[edytuj | edytuj kod]

Kolejny zawodowy sezon rozpoczął od II rundy w Australian Open (z Jarkko Nieminenem). W lutym osiągnął półfinał turnieju w San José z Czechem Jaroslavem Levinským. Pod koniec miesiąca awansował do kolejnego finału zawodów ATP World Tour, na twardych kortach w Las Vegas (z Levinským). Mecz o tytuł przegrał z parą deblową nr 1. na świecie – Bobem i Mikiem Bryanami 3:6, 2:6.

Sezon gry na kortach ziemnych Lindstedt zaczął od I rundy turnieju w Houston. W maju uzyskał półfinał rozgrywek w Monachium, grając wspólnie z Jarkko Nieminenem. W Rolandzie Garrosie odpadł z rywalizacji I fazie, jak i w Wimbledonie. Na kortach w Stuttgarcie awansował z Yves’em Allegro do finału, w którym zmierzył się z Gastónem Gaudio i Maksem Mirnym. Argentyńsko-białoruska para wygrała pojedynek 7:5, 6:7(4), 12-10.

W US Open wspólnie z Thomasem Johanssonem dotarł do II rundy, jednak potem odpadł po kolejnej w sezonie porażce z Bobem Bryanem i Mikiem Bryanem. W październiku Lindstedt, podczas turnieju w Sztokholmie razem z Jarkko Nieminenem osiągnął półfinał.

Rok ukończył na 42. miejscu w rankingu deblistów[1].

2007[edytuj | edytuj kod]

Sezon Lindstedt zainaugurował od półfinału turnieju w Adelajdzie. Partnerem Szweda był Yves Allegro. W wielkoszlemowym Australian Open przegrał swój pojedynek w I fazie, grając z Allegro. Na dywanowych kortach w Zagrzebiu również uzyskał półfinał, a podczas turnieju ATP Masters Series w Indian Wells awansował do ćwierćfinału, pokonując wspólnie z Jarkko Nieminenem w I fazie braci Bryanów 6:4, 6:4. Mecz o półfinał przegrał z izraelską parą Jonathan Erlich-Andy Ram 6:7(5), 4:6.

Tego roku szwedzki tenisista zrezygnował ze startu w French Open. Okres gry na nawierzchni trawiastej rozpoczął od półfinału turnieju w Halle (z Nieminenem). W kolejnym turnieju, w 's-Hertogenbosch również osiągnął półfinał, lecz tym razem grał w parze z Michaelem Kohlmannem. W wielkoszlemowym Wimbledonie doszedł do II rundy, pokonując (z Nieminenem) na początku parę Jonas Björkman-Maks Mirny 2:6, 7:6(4), 7:5, 6:3. Spotkanie o kolejną rundę przegrał 6:4, 6:3, 4:6, 4:6, 6:8 z duetem Benjamin Becker-Petr Pála.

Na kortach Flushing Meadows odpadł w II rundzie. Swoje pierwsze zwycięstwo w turnieju z cyklu ATP World Tour wywalczył 24 października w Mumbaju, pokonując w finale razem z Jarkko Nieminenem parę Rohan Bopanna-Aisam-ul-Haq Qureshi 7:6(3), 7:6(5)[2]. Dwa tygodnie później odniósł drugi triumf w sezonie, w turnieju rangi ATP International Series Gold w Tokio. W finale wygrał razem z Jordanem Kerrem z zespołem Frank Dancevic-Stephen Huss 6:4, 6:4.

Sezon zakończył na 39. pozycji w klasyfikacji generalnej[1].

2008[edytuj | edytuj kod]

W Melbourne Lindstedt odpadł z rozgrywek w II rundzie, natomiast w połowie marca awansował do półfinału imprezy w Indian Wells, grając w parze z Richardem Gasquetem. Spotkanie o finał przegrał z parą Daniel Nestor-Nenad Zimonjić 5:7, 2:6.

Podczas turnieju French Open uzyskał II rundę, a w Wimbledonie, wspólnie z Kevinem Andersonem awansował po raz pierwszy w karierze do ćwierćfinału rozgrywek wielkoszlemowych. Mecz, którego stawką był półfinał po raz kolejny w sezonie przegrał z Danielem Nestorem i Nenadem Zimonjiciem 6:7(5), 4:6, 7:6(5), 3:6.

W Waszyngtonie Lindstedt wywalczył swój trzeci tytuł ATP World Tour. W parze z Marcem Gicquelem pokonał w decydującym pojedynku duet Bruno Soares-Kevin Ullyett 7:6(6), 6:3[3]. W US Open osiągnął ćwierćfinał z Jarkko Nieminenem. Po drodze zdołał pokonać Nestora i Zimonjicia 6:4, 6:7(11), 6:2, jednak potem uległ parze Lukáš Dlouhý-Leander Paes 3:6, 7:6(2), 3:6.

Na koniec roku zajmował 26. miejsce w światowym rankingu deblistów[1].

2009[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu Szwed z Martinem Dammem wygrał turniej Heineken Open. W finale pokonał amerykańsko-hinduską parę Scott Lipsky-Leander Paes 7:5, 6:4. W Australian Open (również z Dammem) awansował do II rundy. Na początku lutego zwyciężył z rozgrywkach PBZ Zagrzeb Indoors na kortach w Zagrzebiu. W spotkaniu o mistrzostwo pokonał 6:4, 6:3 Christophera Kasa i Rogiera Wassena. Partnerem deblowym Lindstedta ponownie był Martin Damm[4]. Kolejny finał Lindstedt osiągnął w Dubaju (z Dammem), jednak w meczu o tytuł przegrał z zespołem Rik de Voest-Dmitrij Tursunow 6:4, 3:6, 5-10.

W Estoril, turnieju otwierającym sezon gry na nawierzchni ziemnej, po raz kolejny znalazł się w finale (z Dammem), w którym przegrał z parą Eric Butorac-Scott Lipsky 3:6, 2:6. W wielkoszlemowym French Open odpadł w I rundzie, a w Wimbledonie w III rundzie. W połowie lipca wywalczył tytuł w Båstad, grając w parze tym razem z Robinem Söderlingiem. W decydującym meczu pokonał 1:6, 6:3, 10-7 zespół Jaroslav Levinský-Filip Polášek.

Kolejne turniejowe zwycięstwo w sezonie Lindstedt odniósł w Waszyngtonie. Wspólnie z Martinem Dammem pokonał w meczu o tytuł polską parę Mariusz Fyrstenberg-Marcin Matkowski 7:5, 7:6(3)[5]. Na kortach Flushing Meadows doszedł do III rundy.

2010[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu Lindstedt wystartował w Australian Open. Partnerem deblowym Szweda był Julian Knowle. Mecz w I rundzie przegrał z parą Arnaud Clément-Jonathan Erlich 7:6(3), 4:6, 4:6. W połowie lutego, razem z Knowle wziął udział w turnieju w Marsylii, gdzie był rozstawiony z numerem pierwszym. Doszedł w nim do finału, w którym przegrał z parą numer dwa rozgrywek, Julien Benneteau-Michaël Llodra 4:6, 3:6.

Na początku kwietnia wygrał razem z Horią Tecău turniej rozgrywany na kortach ziemnych w marokańskiej Casablance, eliminując m.in. parę Marcel Granollers-Marc López. W pojedynku finałowym pokonał wynikiem 6:2, 3:6, 10-7 duet Rohan Bopanna-Aisam-ul-Haq Qureshi[6].

Drugi wielkoszlemowy turniej w sezonie, Roland Garros Szwed zakończył w I rundzie po porażce razem z Horią Tecău z parą Santiago González-Travis Rettenmaier 4:6, 4:6.

W połowie czerwca Lindstedt wygrał swój ósmy zawodowy turniej, na kortach trawiastych w 's-Hertogenbosch partnerując Tecău. Lindstedt wraz ze swoim partnerem pokonał po drodze m.in. parę Wesley Moodie-Dick Norman, a w finale debel Lukáš Dlouhý-Leander Paes wynikiem 1:6, 7:5, 10-7[7]. Podczas wielkoszlemowego Wimbledonu doszedł wspólnie z Tecău do finału imprezy, eliminując po drodze m.in. parę Mahesh Bhupathi-Maks Mirny. Pojedynek finałowy przegrał z deblem Jürgen Melzer-Philipp Petzschner 1:6, 5:7, 5:7[8].

Dziewiąty zawodowy turniej, a trzeci z Horią Tecău, wywalczył w Båstad. W drodze po tytuł zwycięski debel nie stracił seta, a w finale rezultatem 6:4, 7:5 pokonał Włochów Andreasa Seppiego i Simone Vagnozziego[9]. Pod koniec sierpnia, podczas rywalizacji w w New Haven Lindstedt wygrał wraz z Tecău kolejny deblowy turniej w sezonie. Po drodze szwedzko-rumuńska para wyeliminowała Łukasza Kubota i Olivera Maracha, natomiast w finale duet Bopanna-Qureshi.

Sezon Lindstedt ukończył będąc na 21. miejscu w zestawieniu ATP[1].

2011[edytuj | edytuj kod]

Rok 2011 Lindstedt rozpoczął od finału w Brisbane. Wraz z Tecău przegrał z parą Lukáš Dlouhý-Paul Hanley.

Pierwsze w sezonie turniejowe zwycięstwo Lindstedt odniósł, na początku kwietnia, w Casablance, partnerując Horii Tecău. Finałowe spotkanie wygrali z Colinem Flemingiem i Igorem Zelenayem. Podczas Rolanda Garrosa Szwed wraz z Tecău awansowali do ćwierćfinału, w którym ulegli późniejszym mistrzom imprezy, Maksowi Mirnemu i Danielowi Nestorowi.

W połowie czerwca, podczas rywalizacji na trawiastych kortach w 's-Hertogenbosch, Lindstedt wraz z Tecău osiągnęli finał. Spotkanie o tytuł zakończyło się ich porażką z parą Daniele Bracciali-František Čermák. Na kortach Wimbledonu Lindstedt obronił finał uzyskany w 2010 roku. Z Horią Tecău przegrali finałowy pojedynek 3:6, 4:6, 6:7(2) z Bobem i Mikiem Bryanami[10]. Po Wimbledonie Szwed zatriumfował z Horią Tecău w Båstad, broniąc tytuł wywalczony w 2010 roku. Mecz finałowy wygrali z deblem Simon Aspelin-Andreas Siljeström.

Podczas turnieju w Waszyngtonie Lindstedt doszedł z Horią Tecău do finału, w którym zostali pokonani przez duet Michaël Llodra-Nenad Zimonjić. Na US Open szwedzki tenisista osiągnął ćwierćfinał. Wspólnie z Tecău pojedynek o półfinał przegrali z Włochami Simone Bolellim i Fabio Fogninim.

Jesienią szwedzko-rumuńska para dotarła do finału w Pekinie, po wcześniejszym wyeliminowaniu Daniela Nestora i Maksa Mirnego. W spotkaniu finałowym ulegli Michaëlowi Llodrze i Nenadowi Zimonjiciowi.

2012[edytuj | edytuj kod]

W 2012 roku, podczas Australian Open para Lindstedt-Tecău osiągnęła półfinał, ustanawiając tym samym swój najlepszy wynik w turnieju. Pojedynek o awans do finału przegrali z braćmi Bryanami w trzech setach. W lutym Szwed wraz ze swoim partnerem dotarli do finału w Rotterdamie, gdzie w finale spotkali się z Michaëlem Llodrą i Nenadem Zimonjiciem. Lindstedt-Tecău nie wykorzystali pięciu piłek meczowych przegrywając ostatecznie pojedynek 6:4, 5:7 14-16[11]. Pierwsze turniejowe zwycięstwo w bieżącym sezonie para szwedzko-rumuńska odniosła pod koniec kwietnia w Bukareszcie, na nawierzchni ziemnej. W rundzie finałowej pokonali 7:6(2), 6:3 Jérémy’ego Chardy’ego i Łukasza Kubota. W maju para osiągnęła pierwszy w karierze finał rozgrywek kategorii ATP World Tour Masters 1000, na niebieskiej mączce, w Madrycie. W meczu o mistrzostwo ulegli deblowi Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski 3:6, 4:6[12]. Podczas paryskiego Rolanda Garrosa debel szwedzko-rumuński odpadł w II rundzie.

W połowie czerwca debliści zwyciężyli po raz drugi w sezonie w całym turnieju, na trawiastych kortach w 's-Hertogenbosch po wygranej w finale z Juanem Sebastiánem Cabalem i Dmitrijem Tursunowem. Podczas Wimbledonu Lindstedt trzeci rok z rzędu awansował do finału. Razem z Tecău przegrali w meczu o mistrzostwo 6:4, 4:6, 6:7(5), 7:6(5), 3:6 z Jonathanem Marrayem i Frederikiem Nielsenem, którzy do turnieju przystąpili jako zawodnicy z dziką kartą.

W lipcu para Lindstedt-Tecău po raz trzeci z rzędu wygrała zmagania w Båstad, gdzie tym razem byli w finale lepsi od Alexandera Peyi i Bruno Soaresa. W następnym miesiącu, dnia 19 sierpnia, debel odniósł pierwszy triumf w zawodach z serii ATP World Tour Masters 1000, w Cincinnati. W półfinale zdołali wyeliminować m.in. braci Bryanów, a w finale Mahesha Bhupathiegoi Rohana Bopannę 6:4, 6:4[13]. Na US Open debel dotarł do III rundy, w której przegrał z Julianem Knowle i Filipem Poláškiem.

W październiku Lindstedt rywalizował wspólnie z Tecău na kortach azjatyckich. Wpierw udali się do Pekinu, gdzie przegrali w drugim meczu Colin Flemingiem i Rossem Hutchinsem. Następnie udali się do Szanghaju, gdzie po pierwszej wolnej rundzie, ponownie przegrali z reprezentantami Wielkiej Brytanii w kolejnym spotkaniu. Tydzień później Szwed udał się do rodzimego kraju bez deblowego partnera. W turnieju w Sztokholmie grał wspólnie z Nenadem Zimonjiciem. Para osiągnęła finał rozgrywek, w którym uległa 7:6(4), 5:7, 6-10 Marcelo Melo i Bruno Soaresowi.

2013[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym wielkoszlemowym turnieju w sezonie, Australian Open, tenisista szwedzki wystartował w parze z Nenadem Zimonjiciem i odpadł w II rundzie. W połowie lutego Lindstedt odniósł zwycięstwo, wspólnie z Zimonjiciem, w Rotterdamie, pokonawszy w finale Holendrów Thiemo de Bakkera i Jessego Hutę Galunga 5:7, 6:3, 10-8. Na początku marca para szwedzko-serbska dotarła do finału w Dubaju; przegrała ostatni pojedynek z Maheshem Bhupathim i Michaëlem Llodrą.

Podczas europejskiego sezonu na nawierzchni ziemnej Lindstedt awansował, wspólnie z Danielem Nestorem, do finału w Barcelonie. Finałowe spotkanie debliści przegrali jednak z Aleksandrem Peyą i Brunonem Soaresem 7:5, 6:7(7), 4-10 nie wykorzystawszy w drugim secie jednej piłki meczowej[14].

W październiku Lindstedt zagrał razem z Jonasem Björkmanem w Sztokholmie. Szwedzki debel doszedł do finału, w którym nie sprostał Aisamowi-ul-Haq Qureshiemu i Jeanowi-Julienowi Rojerowi.

2014[edytuj | edytuj kod]

Na Australian Open Lindstedt zagrał w parze z Łukaszem Kubotem. Para wygrała zawody eliminując m.in. debel Ivan DodigMarcelo Melo w III rundzie, Michaël LlodraNicolas Mahut w ćwierćfinale, a w finale Erica Butoraca i Ravena Klaasena 6:3, 6:3. Był to pierwszy wielkoszlemowy tytuł dla Szwecji od 2007 roku, kiedy Simon Aspelin wygrał grę podwójną na US Open.

W maju 2013 roku awansował na 3. miejsce w klasyfikacji deblistów. Dotychczas (8 lipca 2013) na kortach zarobił 2 251 971 dolarów amerykańskich[15].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Gra podwójna (18–20)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (1–3)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (1–1)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (3–7)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (13–9)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (10–10)
Ceglana (6–5)
Trawiasta (2–4)
Dywanowa (0–1)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału'
Finalista 1. 2 października 2005 Wietnam Ho Chi Minh Dywanowa (hala) Australia Ashley Fisher Niemcy Lars Burgsmüller
Niemcy Philipp Kohlschreiber
7:5(3), 4:6, 2:6
Finalista 2. 6 marca 2006 Stany Zjednoczone Las Vegas Twarda Czechy Jaroslav Levinský Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 2:6
Finalista 3. 23 lipca 2006 Niemcy Stuttgart Ceglana Szwajcaria Yves Allegro Argentyna Gastón Gaudio
Białoruś Maks Mirny
5:7, 7:6, 10-12
Zwycięzca 1. 30 września 2007 Indie Bombaj Twarda Finlandia Jarkko Nieminen Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
7:6(3), 7:6(5)
Zwycięzca 2. 7 października 2007 Japonia Tokio Twarda Australia Jordan Kerr Kanada Frank Dancevic
Australia Stephen Huss
6:4, 6:4
Zwycięzca 3. 17 sierpnia 2008 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Francja Marc Gicquel Brazylia Bruno Soares
Zimbabwe Kevin Ullyett
7:6(6), 6:3
Zwycięzca 4. 17 stycznia 2009 Nowa Zelandia Auckland Twarda Czechy Martin Damm Stany Zjednoczone Scott Lipsky
Indie Leander Paes
7:5, 6:4
Zwycięzca 5. 8 lutego 2009 Chorwacja Zagrzeb Twarda (hala) Czechy Martin Damm Niemcy Christopher Kas
Holandia Rogier Wassen
6:4, 6:3
Finalista 4. 1 marca 2009 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Czechy Martin Damm Republika Południowej Afryki Rik de Voest
Rosja Dmitrij Tursunow
6:4, 3:6, 5-10
Finalista 5. 10 maja 2009 Portugalia Estoril Ceglana Czechy Martin Damm Stany Zjednoczone Eric Butorac
Stany Zjednoczone Scott Lipsky
3:6, 2:6
Finalista 6. 19 lipca 2009 Szwecja Båstad Ceglana Szwecja Robin Söderling Czechy Jaroslav Levinský
Słowacja Filip Polášek
6:1, 3:6, 7-10
Zwycięzca 6. 9 sierpnia 2009 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Czechy Martin Damm Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
7:5, 7:6(3)
Finalista 7. 21 lutego 2010 Francja Marsylia Twarda (hala) Austria Julian Knowle Francja Julien Benneteau
Francja Michaël Llodra
4:6, 3:6
Zwycięzca 7. 11 kwietnia 2010 Maroko Casablanca Ceglana Rumunia Horia Tecău Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
6:2, 3:6, 10-7
Zwycięzca 8. 19 kwietnia 2010 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Rumunia Horia Tecău Czechy Lukáš Dlouhý
Indie Leander Paes
1:6, 7:5, 10-7
Finalista 8. 4 lipca 2010 Wielka Brytania Wimbledon, Londyn Trawiasta Rumunia Horia Tecău Austria Jürgen Melzer
Niemcy Philipp Petzschner
1:6, 5:7, 5:7
Zwycięzca 9. 18 lipca 2010 Szwecja Båstad Ceglana Rumunia Horia Tecău Włochy Andreas Seppi
Włochy Simone Vagnozzi
6:4, 7:5
Zwycięzca 10. 29 sierpnia 2010 Stany Zjednoczone New Haven Twarda Rumunia Horia Tecău Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
6:4, 7:5
Finalista 9. 9 stycznia 2011 Australia Brisbane Twarda Rumunia Horia Tecău Czechy Lukáš Dlouhý
Australia Paul Hanley
4:6, krecz
Zwycięzca 11. 10 kwietnia 2011 Maroko Casablanca Ceglana Rumunia Horia Tecău Wielka Brytania Colin Fleming
Słowacja Igor Zelenay
6:2, 6:1
Finalista 10. 19 czerwca 2011 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Rumunia Horia Tecău Włochy Daniele Bracciali
Czechy František Čermák
3:6, 6:2, 8-10
Finalista 11. 2 lipca 2011 Wielka Brytania Wimbledon, Londyn Trawiasta Rumunia Horia Tecău Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 4:6, 6:7(2)
Zwycięzca 12. 17 lipca 2011 Szwecja Båstad Ceglana Rumunia Horia Tecău Szwecja Simon Aspelin
Szwecja Andreas Siljeström
6:3, 6:3
Finalista 12. 7 sierpnia 2011 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Rumunia Horia Tecău Francja Michaël Llodra
Serbia Nenad Zimonjić
7:6(3), 6:7(6), 7-10
Finalista 13. 9 października 2011 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Rumunia Horia Tecău Francja Michaël Llodra
Serbia Nenad Zimonjić
6:7(2), 6:7(4)
Finalista 14. 19 lutego 2012 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Rumunia Horia Tecău Francja Michaël Llodra
Serbia Nenad Zimonjić
6:4, 5:7, 14-16
Zwycięzca 13. 28 kwietnia 2012 Rumunia Bukareszt Ceglana Rumunia Horia Tecău Francja Jérémy Chardy
Polska Łukasz Kubot
7:6(2), 6:3
Finalista 15. 13 maja 2012 Hiszpania Madryt Ceglana Rumunia Horia Tecău Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
3:6, 4:6
Zwycięzca 14. 23 czerwca 2012 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Rumunia Horia Tecău Kolumbia Juan Sebastián Cabal
Rosja Dmitrij Tursunow
6:3, 7:6(1)
Finalista 16. 7 lipca 2012 Wielka Brytania Wimbledon, Londyn Trawiasta Rumunia Horia Tecău Wielka Brytania Jonathan Marray
Dania Frederik Nielsen
6:4, 4:6, 6:7(5), 7:6(5), 3:6
Zwycięzca 15. 15 lipca 2012 Szwecja Båstad Ceglana Rumunia Horia Tecău Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
6:3, 7:6(5)
Zwycięzca 16. 19 sierpnia 2012 Stany Zjednoczone Cincinnati Twarda Rumunia Horia Tecău Indie Mahesh Bhupathi
Indie Rohan Bopanna
6:4, 6:4
Finalista 17. 21 października 2012 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Serbia Nenad Zimonjić Brazylia Marcelo Melo
Brazylia Bruno Soares
7:6(4), 5:7, 6-10
Zwycięzca 17. 17 lutego 2013 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Serbia Nenad Zimonjić Holandia Thiemo de Bakker
Holandia Jesse Huta Galung
5:7, 6:3, 10-8
Finalista 18. 2 marca 2013 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Serbia Nenad Zimonjić Indie Mahesh Bhupathi
Francja Michaël Llodra
6:7(6), 6:7(6)
Finalista 19. 28 kwietnia 2013 Hiszpania Barcelona Twarda Kanada Daniel Nestor Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
7:5, 6:7(7), 4-10
Finalista 20. 20 października 2013 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Szwecja Jonas Björkman Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
Holandia Jean-Julien Rojer
2:6, 2:6
Zwycięzca 18. 25 stycznia 2014 Australia Australian Open, Melbourne Twarda Polska Łukasz Kubot Stany Zjednoczone Eric Butorac
Republika Południowej Afryki Raven Klaasen
6:3, 6:3

Starty wielkoszlemowe[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje
Australia Australian Open 2R 1R 2R 2R 1R 1R SF 2R W 1 / 9
Francja French Open 1R 1R 2R 1R 1R QF 2R 2R 0 / 8
Wielka Brytania Wimbledon 2R 2R 1R 2R QF 3R F F F QF 0 / 10
Stany Zjednoczone US Open 1R 2R 2R 2R QF 3R 3R QF 3R 2R 0 / 9
Wygrane turnieje 0 / 2 0 / 3 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 1 / 1 1 / 37

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 South African Airways ATP Rankings History (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 6 listopada 2009].
  2. ATP Kingfisher Airlines Open Sunday Tennis Results (ang.). tennisnews.com. [dostęp 6 listopada 2009].
  3. Legg Mason Tennis Classic Sunday Tennis Results (ang.). weeklytennisnews.com. [dostęp 6 listopada 2009].
  4. PBZ Zagreb Indoors Sunday Tennis Results (ang.). tennisnews.com. [dostęp 6 listopada 2009].
  5. Damm-Lindstedt Clinch Washington Title (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 9 sierpnia 2009].
  6. Lindstedt-Tecau Clinch Casablanca Title (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 10 kwietnia 2010].
  7. Lindstedt-Tecau Upset Top Seeds For Second Team Title (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 19 czerwca 2010].
  8. Toby Davis: Melzer, Petzschner win Wimbledon men’s doubles title (ang.). reuters.com. [dostęp 3 lipca 2010].
  9. Lindstedt-Tecau Capture Bastad Title (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 18 lipca 2010].
  10. Bryans win 11th Grand Slam, 2nd Wimbledon title (ang.). sports.ndtv.com. [dostęp 2 lipca 2011].
  11. Llodra-Zimonjic Save 5 M.P. To Win Rotterdam Trophy (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 19 lutego 2012].
  12. borzech: Tenis. Fyrstenberg i Matkowski zwyciężają w Madrycie! (pol.). sport.pl. [dostęp 13 maja 2012].
  13. Lindstedt/Tecau Qualify For London With First Masters 1000 Title (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 20 sierpnia 2012].
  14. Peya/Soares Save 1 MP To Win Barcelona Title (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 29 kwietnia 2012].
  15. Robert Lindstedt (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 1 listopada 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]