Roberto Ardigò

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tablica Roberto Ardigò w Mantui

Roberto Ardigò (ur. 28 stycznia 1828 w Casteldidone, zm. 15 września 1920 w Mantui) – włoski filozof.

Uczęszczał do seminarium w Mantui, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie w 1851 i zaczął uczyć w liceum w 1856. W 1863 został mianowany kanonikiem katedry lokalnych. W roku 1866 objął katedrę filozofii. Zrezygnował z Kościoła w 1871 roku po rezygnacji z teologii w 1869 roku. Uczył historii filozofii na Uniwersytecie w Padwie 28 lat od 1881 do 1909. Uznawany za jednego z ojców psychologii. Zasłynął jako znawca promowania naukowych koncepcji psychologii, opracowanych jako kompleks teorii percepcji i myśli, że nie ma eksperymentalnych demonstracji. Zmarł śmiercią samobójczą w wieku 92 lat.

Zainspirowany przez Auguste Comte, Ardigò różnił się od swojego mentora w tym uważał, że ważniejszy niż materia i nalegał na psychologiczne rozważania. Wierzył, że one dominują w każdym działaniu, a wynik każdego działania znika tylko w stanie ogólnym korupcji.

Prace naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • Mowa o Pomponazzi, 1869.
  • Psychologia jako pozytywna nauka 1870
  • W rzeczywistości naturalnej formacji Układu Słonecznego, 1877.
  • Socjologia, 1879.
  • Fakt psychologiczny percepcji, 1882.
  • Morał z tej pozytywiści, 1889.
  • To prawda, 1891.
  • Powód, 1894.
  • Jedność świadomości, 1898.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. "Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna" Saturnina Sikorskiego" 1892-1914
  2. "Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga"