Roberto Ubaldini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Roberto Ubaldini
kardynał prezbiter
Roberto Ubaldini
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 1581
Florencja
Data i miejsce śmierci 22 kwietnia 1635
Rzym
sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej
Okres sprawowania kwiecień 1605
biskup Montepulciano
Okres sprawowania 1 października 1607 - 2 października 1623
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 3 lutego 1608
Wybór patriarchy 1 października 160
Kreacja kardynalska 2 grudnia 1615
Paweł V
Kościół tytularny S. Matteo in Merulana (3 kwietnia 1617)
S. Pudenziana (3 lipca 1617)
S. Alessio (17 maja 1621)
Santa Prassede (20 sierpnia 1629)

Roberto Ubaldini (ur. w 1581 we Florencji, zm. 22 kwietnia 1635 w Rzymie[1]) – włoski kardynał.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem Marca Antonia Ubaldiniego i Lucrezii della Gherardesca[1]. Studiował nauki prawne w Perugii, a w Pizie uzyskał doktorat utroque iure[1]. W latach 1595-1605 był kanonikiem katedry we Florencji, a w latach 1606-1607 w Bazylice Watykańskiej[1]. Za krótkiego pontyfikatu Leona XI (kwiecień 1605), który był jego krewnym, stał na czele sekretariatu stanu[2].

20 sierpnia został mianowany nuncjuszem apostolskim we Francji[1]. 1 października 1607 wybrano go biskupem Montepulciano, lecz sakrę przyjął dopiero 3 lutego 1608[3]. 1 grudnia 1615 został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny S. Matteo in Merulana[3]. 18 lutego 1621 został mianowany prefektem Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego[2]. Formalnie sprawował tę funkcję aż do śmierci[4][5], jednak podczas długotrwałych nieobecności w Kurii Rzymskiej (maj 1623 do 1627 i po 1632) był zastępowany przez proprefektów[6]. Był także członkiem Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników, Kongregacji Konsystorialnej, Kongregacji Indeksu, Kongregacji Rozkrzewiania Wiary (utworzonej w 1622), Kongregacji ds. Ceremoniału (utworzonej w 1627) oraz Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski[7]

W 1623 zrezygnował z diecezji[3]. W tym samym roku został mianowany legatem w Bolonii i pozostał tam do 1627[1]. Od stycznia 1628 przez roczną kadencję był także kamerlingiem Kolegium Kardynałów[1].

Pod względem politycznym Ubaldini był przede wszystkim stronnikiem Wielkiego Księstwa Toskanii rządzonego przez jego dalekich krewnych Medyceuszy[2]. Za pontyfikatu Pawła V był klientem rodu Borghese, jednak później poróżnił się z kardynałem Scipione Caffarelli-Borghese i podczas konklawe 1623 zaliczany był do stronników kardynała Ludovico Ludovisiego[8]. Pobierał pensję zarówno od Hiszpanii, jak i od Francji[2]. W 1632 poparł protest hiszpańskiego ambasadora Gaspara de Borja y Velasco przeciwko profrancuskiej polityce papieża Urbana VIII; wskutek tego popadł w niełaskę i nie odzyskał już nigdy swej pozycji w Kurii Rzymskiej[1].

Roberto Ubaldini zmarł w Rzymie w wieku 54 lat.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Ubaldini, Roberto (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-10-20].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Ubaldini, Roberto (niem.). REQUIEM - DATENBANK, Prosopographie. [dostęp 2013-10-23].
  3. 3,0 3,1 3,2 Roberto Cardinal Ubaldini (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-10-20].
  4. Lorenzo Cardella: Memorie storiche de' cardinali della santa Romana chiesa. Tomo sesto. Rzym: Stamperia Pagliarini, 1793, s. 272.
  5. Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus Congregationum, Tribunalium et Collegiorum Urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991, s. 192. ISBN 978-3451216534.
  6. Cosimo de Torres od maja 1623 do 1626, Bonifacio Bevilacqua w 1626–1627, Gianbattista Pamphilj w 1633.
  7. Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus Congregationum, Tribunalium et Collegiorum Urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991, s. 159. ISBN 978-3451216534.
  8. Ludwig von Pastor: History of the Popes. T. 28. London: 1938, s. 2-4. (ang.)