Roboty publiczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Roboty publiczne – zatrudnienie bezrobotnego do wykonywania prac zleconych przez samorządy terytorialne, administrację rządową oraz instytucje użyteczności publicznej. W Polsce dotyczą one jedynie osób, które zostały dotknięte bezrobociem w ostatnich 12 miesiącach. Celem robót publicznych jest zachęcenie bezrobotnego do dalszego poszukiwania pracy, a także uniknięcie zjawiska bezrobocia długookresowego.

Roboty publiczne stały się niezwykle ważnym narzędziem polityki zatrudnienia w USA w latach trzydziestych XX wieku. Były one wykorzystywane głównie do realizacji inwestycji publicznych w infrastrukturze: budowie dróg, lotnisk, kanałów, regulacji rzek, wykonywaniu melioracji. W 1933 roku powołano Public Works Administration, który dysponował budżetem ok. 3,3 mld dolarów na wspieranie rządów stanowych i władz lokalnych. W USA w latach trzydziestych w krótkim okresie zatrudniono 4 miliony bezrobotnych.

We Francji funkcjonuje powołany do życia w 1982 roku Fundusz Specjalny Robót Podstawowych, z którego finansuje się inwestycje infrastrukturalne w dziedzinie transportu publicznego, drogownictwa i energetyki. Dzięki temu rząd skutecznie oddziałuje na koniunkturę oraz bezpośrednio na struktury ekonomiczne i społeczne.

Roboty publiczne mają szczególne znaczenie dla reaktywizacji grup bezrobotnych długookresowo. Przeprowadzane są one głównie w ramach programów specjalnych bądź planów. W Polsce refundowane jest wynagrodzenie każdej z osób, w wysokości nie przekraczającej 75% przeciętnego wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenia społeczne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]