Rockwell OV-10 Bronco
| Rockwell OV-10 Bronco | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Producent | North American Rockwell |
| Typ | lekki samolot rozpoznawczo- szturmowy |
| Konstrukcja | metalowa |
| Załoga | 2 |
| Historia | |
| Data oblotu | 1965 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 2 turbośmigłowe Garret |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 12,19 m |
| Długość | 13,41 m |
| Wysokość | 4,6 m |
| Powierzchnia nośna | 27 m² |
| Masa | |
| Własna | 3100 kg |
| Startowa | 6600 kg |
| Uzbrojenia | 1600 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 463 km/h |
| Pułap | 9100 m |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 4 karabiny maszynowe kaliber 7,62 mm zmienne uzbrojenie podwieszane (bomby, rakiety) o masie do 1600 kg |
|
| Użytkownicy | |
| Filipiny, Indonezja, Kolumbia, Niemcy, Stany Zjednoczone, Tajlandia | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Rockwell OV-10 Bronco - amerykański lekki samolot szturmowy i obserwacyjny, opracowany na początku lat 60. przez firmę North American jako samolot przeznaczony głównie do działań przeciwpartyzanckich. Po wejściu North American w skład firmy Rockwell znany pod oznaczeniem Rockwell OV-10.
Spis treści |
Historia [edytuj]
W 1959 US Marines zgłosiło zapotrzebowanie na nowy lekki samolot szturmowy przeznaczony do bliskiego wsparcia pola walki. Nowy, tani i prosty konstrukcyjnie samolot miał być także przeznaczony do eskortowania śmigłowców transportowych. W 1961 zapotrzebowanie na podobną konstrukcję zgłosiły także US Air Force. Także lotnictwo wojsk lądowych poszukiwało w tym czasie nowego lekkiego samolotu rozpoznawczego. W związku z potrzebą opracowania samolotu dla trzech rodzajów sił zbrojnych powołano komitet, który miał opracować wspólne wymagania techniczne. Komitet miał zorganizować konkurs na nowy samolot, wybrać a następnie wprowadzić go do produkcji. W konkursie wzięło udział 11 różnych konstrukcji, z których ścisłe wymagania spełniało tylko 7. Ostatecznie wybrano projekt przedstawiony przez firmę North American, która w październiku 1964 otrzymała zlecenie na zbudowanie prototypu. Pierwszy lot samolotu oznaczonego YOV-10A miał miejsce 16 lipca 1965. Do konstrukcji samolotu wprowadzono liczne zmiany, które były efektem doświadczeń działań bojowych w Wietnamie. Zwiększono zasięg, dodano opancerzenie kabiny załogi i samouszczelniające się zbiorniki paliwa. Do zadań samolotu dodano także rolę wysuniętego stanowiska obserwacji i naprowadzania samolotów szturmowych. Wszystkie te wymagania sprawiły, że w pierwotnym projekcie zaszły duże zmiany, które dotyczyły m.in. skrzydeł, silnika i przenoszonego uzbrojenia. Pierwszy lot poprawiona wersja samolotu wykonała w 1967. Dostawy samolotów seryjnych rozpoczęły się w lutym 1968.
Wersje [edytuj]
- OV-10A - pierwsza i podstawowa wersja seryjna
- OV-10B - wersja opracowana dla Niemiec przeznaczona do holowania celu dla ćwiczeń przeciwlotniczych
- OV-10B(Z) - wersja dla Niemiec do holowania celów, dostarczono 18 samolotów z tego jeden wyposażono dodatkowo w jeden silnik odrzutowy zamontowany na górnej części kadłuba
- OV-10C - zmodernizowana wersji A dla Tajlandii
- OV-10E - zmodernizowana wersja dla Wenezueli
- OV-10F - zmodernizowana wersja dla Indonezji
- OV-10D - modernizacja wersji A przeprowadzona przez US Marines, w wyniku której dodano mocniejsze silniki i urządzenie optoelektroniczne, które umożliwiające obserwację w nocy zamontowano w przedniej części kadłuba
- OV-10D+ - modernizacja wersji D polegająca m.in. na poprawie osiągów silnika i wzmocnieniu konstrukcji skrzydeł
Użytkownicy [edytuj]
-
- Luftwaffe (6 OV-10B i 18 OV-10B(Z))
Indonezja (wycofane)
-
- Indonezyjskie Siły Powietrzne (16 OV-10F)
-
- Filipińskie Siły Powietrzne (10 OV-10A/C)
Tajlandia (wycofane)
-
- Królewskie Tajskie Siły Powietrzne (32 OV-10C)
Stany Zjednoczone (wycofane)
Użytkownicy cywilni [edytuj]
- Kalifornijski departament leśnictwa i ochrony przeciwpożarowej (California Department of Forestry and Fire protection).
- Departament Stanu w Kolumbii (obsługiwany przez korporację DynCorp)
Zastosowanie [edytuj]
Samoloty OV-10 były stosowane podczas wojny w Wietnamie od 1968 w misjach rozpoznawczych, jako eskorta dla śmigłowców, a także podczas bezpośredniego wsparcia żołnierzy na polu walki. W czasie walk dowództwo wydało rozkaz, aby zdemontować z samolotów karabiny maszynowe, ponieważ z powodu ich niewielkiego zasięgu samoloty musiały zbliżać się do nieprzyjaciela i narażone były na działanie broni przeciwlotniczej, czego efektem były duże straty samolotów OV-10 i ich załóg.
Bibliografia [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
