Rocky V

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rocky V
Gatunek dramat
Data premiery 16 listopada 1990
Kraj produkcji USA
Język angielski
Czas trwania 104 minuty
Reżyseria John G. Avildsen
Scenariusz Sylvester Stallone
Główne role Sylvester Stallone
Talia Shire
Burt Young
Sage Stallone
Butgess Meredith
Tommy Morrison
Muzyka Bill Conti
Zdjęcia Steven B. Poster
Victor Hammer
Scenografia William J. Durrell Jr.
John M. Dwyer
William J. Cassidy
Produkcja Robert Chartoff
Irwin Winkler
Wytwórnia Chartoff-Winkler Productions
Star Partners III Ltd.
United Artists
Dystrybucja United Artists
Budżet $50,000,000
Poprzednik Rocky IV
Kontynuacja Rocky Balboa

Rocky V – piąta kontynuacja słynnej serii o bokserze Rockym Balboa. W tej części zagrali profesjonalni bokserzy. Tommy Morrison zagrał Tommy'ego Gunna, a Michael Williams zagrał Uniona Cane'a. Slogan tej części brzmi Go For It! (Zdobądź to!).

Film był nominowany do Złotej Maliny w siedmiu kategoriach.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Po powrocie do kraju, Rocky dostaje ofertę walki z Unionem Cane'em. W walce z Ivanem Drago poważnie uszkodził mózg, i musi skończyć bokserską karierę. Dowiaduje się także, że został bankrutem z powodu machlojek księgowego. Wraz z rodziną przeprowadza się do biednej dzielnicy, gdzie kiedyś mieszkał. Zatrudnia się w klubie Mickeya. Postanawia trenować dobrze zapowiadającego się boksera, Tommy'ego Gunna. Poświęca mu więcej czasu niż rodzinie. Tommy szybko pokonuje na ringu swoich rywali. Chce walczyć o mistrzostwo świata. Rocky mu tego odradza. Jednak promotorzy są silniejsi i Tommy Gunn zostaje mistrzem świata. Ci sami ludzie mówią mu, że będzie najlepszy, gdy pokona samego Rocky'ego. Włoski Ogier nie zgadza się na pojedynek na ringu, gdyż skończył już karierę. Rocky i Tommy spotykają się w barze. Maszyna (pseudonim Tommy'ego) prowokuje go. Uderza przyjaciela Włoskiego Ogiera, Paulie. Zdenerwowany tym Rocky chce walczyć. George Washington Duke, promotor, mówi: "Nie, na ringu! Tommy walczy na ringu!". Walczą jednak na ulicy. Po twardym pojedynku, Rocky zwycięża. Udowadnia, że to on jest prawdziwym mistrzem.

Postacie drugoplanowe[edytuj | edytuj kod]

Po powrocie Rocky'ego do kraju, George Washington Duke proponuje mu walkę z Union'em Cane, która miałaby odbyć się w Tokio. Rocky nie zgadza się, gdyż zakończył już karierę z powodów zdrowotnych. Duke zostaje promotorem Tommy'ego Gunn'a, który łatwo pokonuje swoich rywali. Wkrótce zostaje mistrzem świata. Geore Washington Duke mówi Tommy'emu, żeby wyzwał Rocky'ego na pojedynek. Jeśli z nim wygra, wtedy naprawdę będzie najlepszy. Rocky nie zgadza się, gdyż zakończył już karierę. Po walce Tommy'ego z Rocky'm na ulicy, Włoski Ogier uderza Duke'a.
  • Union Cane - Był grany przez profesjonalnego boksera, Michaela Williamsa. Został mistrzem świata wagi ciężkiej po zakończeniu kariery przez Rocky'ego po walce z Ivanem Drago. Jego promotorem był George Washington Duke. Proponował on walkę Rocky'emu z Unionem w Tokio. Union został mistrzem świata, gdyż był predendentem nr 1 do tytułu, gdy Rocky kończył karierę. Tommy Gunn zdobywa mistrzostwo świata w walce z Unionem, nokautując go już w pierwszej rundzie.

Soundtrack[edytuj | edytuj kod]

# Artysta Utwór
1. M.C. Hammer "That's What I Said"
2. Joey B. Ellis "All You Gotta Do Is Sing"
3. MC Tab "No Competition"
4. Joey B. Ellis & Tynetta Hare "Go For It!"
5. The 7A3 "Take You Back (Home Sweet Home)"
6. Elton John "The Measure Of A Man"
7. Bill Conti "Can't Stop The Fire"
8. Rob Base "I Wanna Rock"
9. Joey B. Ellis "Thought U Were The One For Me"
10. Snap "Keep It Up"
11. M.C. Hammer "Feel My Power"

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]