Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego

Z Wikipedii

Annales seu cronicae incliti Regni Poloniae – Roczniki, czyli kroniki słynnego Królestwa Polskiego, autorstwa Jana Długosza, zaczęły powstawać już w 1455 roku. Zawarte tu są istotne zbiory wiedzy, z których korzysta wielu historyków. Między innymi na ich podstawie Henryk Sienkiewicz napisał Krzyżaków. Informacje te uzyskiwał Długosz ze źródeł, do których w większości inni kronikarze nie mieli dostępu, ponieważ pełnił on wcześniej dużo ważnych funkcji duchownych a następnie został pomocnikiem króla Kazimierza Jagiellończyka. Miał przede wszystkim dostęp do dokumentów przechowywanych w kancelarii królewskiej. Z pewnością korzystał z oryginału Kroniki Konfliktu, znał również i uwzględnił relacje krzyżackie. W przypadku bitwy grunwaldzkiej bardzo wiele przejął z opowiadań jej uczestników. Należeli do nich - ojciec i stryj kronikarza, a przede wszystkim kardynał i biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki, długoletni zwierzchnik i protektor Jana Długosza. Zapis kronik kończy się na roku 1480. Pierwsze pełne wydanie ukazało się dopiero w latach 1701-1703.

Roczniki... podzielone są na tomy (w zależności od wydania liczba tomów może być różna - zwykle XI), a te na księgi (oryginalny podział Długosza - 12).

Spis tomów i ksiąg Roczników...:

Tom	Księga	Lata	Rok wydania Roczników	Rok wydania Annales
I	1 i 2	do 1038	1961	1964
II	3 i 4	1039-1139	1969	1970
III	5 i 6	1140-1240	1973	1973
IV	7 i 8	1241-1299	1974	1975
V	9	1300-1370	1975	1978
VI	10	1370-1405	1981	1985
VII	10 i 11	1406-1412	1982	1997
VIII	11	1413-1430	1985	2000
IX	11 i 12	1431-1444	2004	2001
X	12	1445-1461	2005	2003
XI	12	1462-1480	2006	2005