Rodanek rtęci(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rodanek rtęci(II)
Rodanek rtęci(II)
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Hg(SCN)2
Inne wzory C2HgN2S2
Masa molowa 316,755 g/mol
Wygląd biały lub prawie biały, krystaliczny proszek[1]
Identyfikacja
Numer CAS 592-85-8
PubChem 11615[2]
Podobne związki
Podobne związki rodanek potasu
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Rodanek rtęci(II), Hg(SCN)2nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu rodanowodorowego i rtęci na II stopniu utlenienia. W temperaturze pokojowej białe ciało stałe, nierozpuszczalne w wodzie. Związek wysoce toksyczny, podobnie jak wiele innych związków rtęci.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na jonowy charakter istnieje kilka sposobów, można to zrobić na przykład mieszając roztwory zawierające jony Hg2+ i SCN, słaba rozpuszczalność związku spowoduje wytrącenie się go w postaci osadu.

Jako pierwsi, niezależnie od siebie syntezy tego związku dokonali: Jöns Jacob Berzelius i Friedrich Wöhler, wykorzystując następujące reakcje:

2 HSCN + HgO → Hg(SCN)2 + H2O (Berzelius)
Hg(NO3)2 (aq) + 2 KSCN (aq) → Hg(SCN)2 (s) + 2KNO3 (aq) (Wöhler)

Rozkład termiczny[edytuj | edytuj kod]

Podczas spalania daje popiół o dużej objętości tworzący efektowne wężowate struktury i jest wykorzystywany do pokazu chemicznego o nazwie „wąż faraona”. Produktami reakcji są siarczek rtęci(II), azotek węgla (C3N4), azot, pary rtęci i związki organiczne[4][5].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska X. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 978-83-63724-47-7.
  2. Rodanek rtęci(II) – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Rodanek rtęci na stronie Merck Millipore
  4. Jerzy Chodkowski (red.): Mały słownik chemiczny. Wyd. V. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
  5. Stanisław Tołłoczko, Wiktor Kemula: Chemia nieorganiczna z zasadami chemii ogólnej. Warszawa: PWN, 1954, s. 436.