Rodanek rtęci(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rodanek rtęci(II)
Rodanek rtęci(II)
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Hg(SCN)2
Inne wzory C2HgN2S2
Masa molowa 316,755 g/mol
Wygląd białe ciało stałe
Identyfikacja
Numer CAS 592-85-8
PubChem 11615
Podobne związki
Podobne związki rodanek potasu
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Rodanek rtęci(II), Hg(SCN)2nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu rodanowodorowego i rtęci na II stopniu utlenienia. W temperaturze pokojowej białe ciało stałe, nierozpuszczalne w wodzie. Związek wysoce toksyczny, tak samo jak inne związki rtęci.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na jonowy charakter istnieje kilka sposobów, można to zrobić na przykład mieszając roztwory zawierające jony Hg2+ i SCN, słaba rozpuszczalność związku spowoduje wytrącenie się go w postaci osadu.

Jako pierwsi, niezależnie od siebie syntezy tego związku dokonali: Jöns Jacob Berzelius i Friedrich Wöhler, wykorzystując następujące reakcje:

2 HSCN + HgO → Hg(SCN)2 + H2O (Berzelius)
Hg(NO3)2 (aq) + 2 KSCN (aq) → Hg(SCN)2 (s) + 2KNO3 (aq) (Wöhler)

Rozkład termiczny[edytuj | edytuj kod]

Podczas spalania daje popiół o dużej objętości tworzący efektowne wężowate struktury i jest wykorzystywany do pokazu chemicznego o nazwie „wąż faraona”. Produktami reakcji są siarczek rtęci(II), azotek węgla (C3N4), azot, pary rtęci i związki organiczne[2][3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Rodanek rtęci na stronie Merck Millipore
  2. Jerzy Chodkowski (red.): Mały słownik chemiczny. Wyd. V. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
  3. Stanisław Tołłoczko, Wiktor Kemula: Chemia nieorganiczna z zasadami chemii ogólnej. Warszawa: PWN, 1954, s. 436.