Rodzicielstwo LGBT

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stephaniehaynes family.jpg

Rodzicielstwo LGBTwychowywanie dzieci przez lesbijki, gejów, osoby biseksualne lub transgenderyczne.

Większość badań dotyczy rodzicielstwa lesbijskich matek, a tylko kilka – gejowskich ojców[1][2][3], dane o rodzicach biseksualnych są niedostępne i nie ma badań o transgenderycznych rodzinach[4][5].

Do grona organizacji, które oświadczyły, że dzieci wychowywane przez homoseksualnych rodziców rozwijają się prawidłowo, należą: Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne[3][4][6], Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne[7], Amerykańskie Towarzystwo Psychoanalityczne[8], Amerykańska Akademia Pediatryczna[9][10], Kanadyjskie Towarzystwo Psychologiczne[11] i Amerykańska Akademia Psychiatrii Dzieci i Młodzieży[12].

Większość badań została skrytykowana m.in. za małe, nielosowe i niereprezentatywne próby, brakujące lub nieodpowiednie grupy porównawcze, wątpliwą rzetelność i trafność pomiarów[1][2][13][14][15][16][17][18][19][20][21][22][23].

Jak przyznaje Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne, rozmiary badań są ograniczone i stosunkowo niewiele z nich skupiło się na dzieciach gejów i lesbijek w okresie dojrzewania i dorosłości[4]. Amerykańska Akademia Pediatryczna potwierdza, że próby są małe i niereprezentatywne, a większość dzieci badano w stosunkowo młodym wieku[9][10].

Poglądy na rodzinę[edytuj | edytuj kod]

W przeszłości środowiska homoseksualne odrzucały macierzyństwo i tradycyjne wartości rodzinne, promując hasła: Zniszczyć rodzinę i Zniszczyć monogamię. Odrzucenie tradycji dotyczyło szczególnie radykalnych homoseksualnych feministek. Z czasem poglądy przesunęły się w stronę głównego nurtu kultury rodzinnej[24]. W przyszłości, zdaniem przewodniczącej hiszpańskiej Państwowej Federacji Lesbijek, Gejów, Transseksualistów i Biseksualistów, Beatriz Gimeno, homoseksualny model rodziny może stać się popularniejszy niż ten tradycyjny, ale twierdzi, że jej organizacja nie chce walczyć z tradycyjną rodziną[25].

Badaczkami homoseksualnego rodzicielstwa są często lesbijki mające mocno feministyczne poglądy. W związku z tym, literatura naukowa jest zdominowana przez teorię feministyczną, która postrzega rodziny heteroseksualne jako opresyjne, patriarchalne i wrogie[26].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Lesbian family.jpg

Ogólne dane[edytuj | edytuj kod]

Większość dzieci wychowywanych przez osoby homoseksualne pochodzi z ich poprzedniego heteroseksualnego związku[27]. Lesbijki preferują dziewczynki, a geje chłopców[5][28]. Jak podaje Przemysław Tomalski w polskojęzycznej naukowej publikacji na temat rodzin homoseksualnych, decyzja o posiadaniu dziecka wśród par lesbijek następuje średnio po 5 latach związku i po 7 latach w przypadku par gejów[29].

Australia[edytuj | edytuj kod]

2001

Spis ludności wykazał, że w Australię zamieszkiwało 20 000 związków jednopłciowych (0,5% ogółu par), z czego 19% lesbijskich i 5% gejowskich mieszkało łącznie z 3 444 dziećmi. Takie rodziny stanowiły 0,1% wszystkich par z dziećmi[30].

2006

Spis powszechny pokazał, że około 3 200 dzieci żyło z parami jednopłciowymi[31].

Holandia[edytuj | edytuj kod]

2005

Według danych z Centralnego Biura Statystycznego, w Holandii mieszkało blisko 53 tysiące par jednopłciowych (nieznacznie więcej niż 1% wszystkich związków), z czego około 9% (1% gejowskich i 18% lesbijskich) miało dzieci, które mieszkały razem z nimi[32].

Kanada[edytuj | edytuj kod]

2001

Ze spisu powszechnego wynika, że w Kanadzie mieszkało 34 000 par jednopłciowych (0,5% ogółu par), z czego około 15% związków lesbijskich i 3% gejowskich miało dzieci, które mieszkały razem z nimi[33].

2006

Spis ludności pokazał, że całkowita liczba par homoseksualnych wynosiła 45 300 (0,6% wszystkich par), z czego około 9% (16,3% lesbijskich i 2,9% gejowskich) mieszkało z dziećmi[34].

Niemcy[edytuj | edytuj kod]

2006

Z danych opublikowanych przez Federalne Ministerstwo Sprawiedliwości Niemiec wynika, że w Niemczech mieszkało co najmniej 62 300 par jednopłciowych, z czego około 8% wychowywało co najmniej 6 600 dzieci[35].

Norwegia[edytuj | edytuj kod]

1999

Ankieta wśród 2 983 norweskich gejów i lesbijek wykazała, że 10% z nich miało dzieci, a 5% żyło razem z nimi[22].

USA[edytuj | edytuj kod]

1990

Z danych ze spisu powszechnego wyliczono, że w Stanach Zjednoczonych 5,2% par gejowskich i 21,7% par lesbijskich miało dzieci w swoich gospodarstwach domowych[36].

1994

Sondaż wśród 1 749 gejów i lesbijek pokazał, że około 20% lesbijek i 10% gejów, będących w związkach jednopłciowych, uważa się za rodziców[37].

2000

Spis ludności wykazał, że w USA żyło 594 000 związków jednopłciowych (około 1% ogółu par)[38], z czego 33% par kobiet oraz 22% par mężczyzn mieszkało z przynajmniej jednym dzieckiem[6].

2001

Ankieta przeprowadzona wśród 405 gejów, lesbijek i osób biseksualnych pokazała, że 8% z nich było rodzicami lub legalnymi opiekunami dzieci mieszkających razem z nimi[20].

2005

Z danych Williams Institute wynika, że 270 313 dzieci żyło w gospodarstwach domowych prowadzonych przez pary jednopłciowe[39].

2010

Spis powszechny wykazał, że w USA mieszkało 646 464 par homoseksualnych[40], które stanowiły mniej niż 1% wszystkich związków[41]. Williams Institute wykorzystując dane ze spisu wyliczył, że 17% z nich wychowywało dzieci[40].

Wyniki badań naukowych[edytuj | edytuj kod]

1992

Charlotte Patterson dokonała przeglądu literatury i stwierdziła, że nie ma różnic między dziećmi wychowywanymi przez homoseksualistów a heteroseksualistów[27].

1993

Przegląd 14 badań wykazał, że żadne z badań nie spełnia kryterium trafności zewnętrznej, a kryterium trafności wewnętrznej spełnia w minimalnym lub wyższym stopniu tylko 3. W związku z tym, nie można na ich podstawie generalizować i wyciągać wniosku o "żadnych różnicach"[13].

1994

Przegląd piśmiennictwa wykazał brak różnic w rozwoju społecznym, psychologicznym i seksualnym dzieci gejów i lesbijek w porównaniu do dzieci rodziców heteroseksualnych[42].

1995

Diana Baumrind z University of California, Berkeley na łamach "Developmental Psychology" napisała: "Dotychczasowe badania pokazują kilka różnic między dziećmi par jednopłciowych a heteroseksualnych. Ich wyniki nie są ostateczne, ponieważ większość badań bazuje na małych próbach uznaniowych, retrospektywnych danych i samoopisach, które narażone są na efekt społecznych oczekiwań"[14].

1996

Badanie porównujące rozwój dzieci w 3 modelach rodzin: w heteroseksualnych małżeństwach oraz w konkubinatach hetero- i homoseksualnych, wykazało, że w większości kategorii mierzących umiejętności akademickie i społeczne dzieci małżeństw heteroseksualnych wypadły najlepiej, a dzieci wychowywane przez pary jednopłciowe najgorzej. Nie wystąpiły za to statystyczne istotne różnice w zakresie kontroli i karania dzieci[43].

1997

Badanie opublikowane w czasopiśmie "Journal of Child Psychology and Psychiatry" wykazało, że dzieci wychowywane w domach bez ojca (w parach lesbijskich i przez samotne heteroseksualne matki) postrzegały się jako mniej poznawczo i fizycznie sprawne od dzieci z ojcem, ale zaznały za to więcej bliskości od swoich matek. Nie stwierdzono żadnych różnic między rodzinami tworzonymi przez samotne heteroseksualne matki a tymi przez lesbijki, z wyjątkiem większego kontaktu matki z dzieckiem w lesbijskim modelu wychowawczym[44].

1999

W pracy przeglądowej opublikowanej w czasopiśmie naukowym "Marriage and Family Review", Bridget Fitzgerald stwierdziła, że literatura naukowa pokazuje, że dzieci gejów i lesbijek rozwijają się prawidłowo, ale badania mają poważne wady: "Wiele z tych badań ma podobne ograniczenia i słabości, a główną przeszkodą są trudności w pozyskiwaniu reprezentatywnych, losowych prób na populacji praktycznie niewidocznej. Wiele gejów i lesbijek nie mówi otwarcie o swojej orientacji seksualnej ze względu na realny strach przed dyskryminacją, homofobią i zagrożeniami utraty opieki nad dziećmi. Ci, którzy uczestniczą w tego typu badaniach są zwykle stosunkowo otwarci na temat swojego homoseksualizmu i tym samym mogą nastawiać badanie w kierunku określonej grupy homoseksualnych rodziców. Ze względu na nieuniknione wykorzystanie prób uznaniowych, rozmiary prób są zwykle bardzo małe oraz większość uczestniczek wygląda dość jednorodnie – białe, z klasy średniej, z miast, dobrze wykształcone. Inna kwestia to szeroka rozbieżność między liczbą badań przeprowadzoną z dziećmi gejów a tymi z dziećmi lesbijskich matek. Kolejnym istotnym czynnikiem nie bez znaczenia jest możliwość wystąpienia efektu społecznych oczekiwań, kiedy to badane osoby odpowiadają w taki sposób, żeby zaprezentować siebie i swoje rodziny w jak najlepszym świetle. Zjawisko to wydaje się możliwe ze względu na pragnienie tej populacji do wyrównania i odwrócenia negatywnych obrazów i dyskryminacji. W związku z tym, wyniki tych badań mogą być oparte na stronniczej autoprezentacji. Podsumowując, z racji tych częstych metodologicznych problemów, generalizowanie na podstawie tych badań jest ograniczone i ogólne, więc najlepiej powinno być określone jako iluzoryczne i sugestywne niż ostateczne"[15].

2001

Steven Nock, profesor socjologii na University of Virginia, zeznawał jako ekspert Kanadyjskiej Prokuratury Generalnej przed Sądem Najwyższym Ontario. Przejrzał kilkadziesiąt artykułów dotyczących wychowywania dzieci przez pary jednopłciowe. Okazało się, że żadne z badań nie miało losowej próby, tylko jedno było podłużne, próby były za małe, żeby moc testu mogła odrzucić hipotezę zerową, zdefiniowanie pojęcia homoseksualisty było problematyczne, procent odpowiedzi był niski, polegano na próbach złożonych z ochotników, a badacze rzadko informowali o wiarygodności pomiarów. Profesor doszedł do wniosku, że "żadnego z badań nie przeprowadzono w zgodzie z powszechnie akceptowanymi standardami prowadzenia badań naukowych"[16].

"American Sociological Review" opublikowało analizę 21 badań dokonaną przez Judith Stacey i Timothy'ego Biblarza[17], którzy ujawnili się jako zwolennicy wychowania dzieci przez gejów i lesbijki[45]. Z ich analizy wynika, że nie ma różnic w zakresie samopoczucia i funkcji poznawczych między dziećmi par homoseksualnych a heteroseksualnych, ale dzieci wychowywane przez gejów i lesbijki są bardziej skłonne do angażowania się w homoerotyczne związki, a ich płeć kulturowa jest mniej tradycyjna niż rówieśników. Stacey i Biblarz stwierdzili, że dowody, choć słabo przeanalizowane, wskazują na to, że orientacja seksualna rodziców jest związana z możliwością, że ich dzieci częściej będą miały podobną orientację seksualną, a teoria i zdrowy rozsądek wspierają taki pogląd. Jak sami zauważyli, badacze często ignorowali wyniki wskazujące na różnice dotyczące seksualnych preferencji, zachowań i genderu. Autorzy odnieśli się także do metodologii, stwierdzając, że nie ma losowych, reprezentatywnych prób rodzin jednopłciowych. Ponadto większość badań opiera się małych próbach uzyskanych metodą kuli śnieżnej lub doborem wygodnym. A większość uczestniczek to białe, wykształcone, dojrzałe lesbijki z progresywnych centrów miast[17].

Z przeglądu 49 badań wynika, że badania dotyczące homoseksualnego rodzicielstwa mają błędy metodologiczne, takie jak zbyt małe i nielosowe próby (wliczając w to uczestników rekrutujących innych uczestników), opracowane we własnym zakresie, nierzetelne i nieprawidłowe pomiary, brakujące lub nieodpowiednie grupy kontrolne i statystyczne analizy, niejasność projektu badawczego oraz stawianych i testowanych hipotez[18].

Richard Redding na łamach "American Psychologist" napisał: "Większość badań, które nie wykazują negatywnych skutków homoseksualnego rodzicielstwa ma poważne ograniczenia (np. małe, niereprezentatywne próby złożone z ochotników, poleganie na samoopisach, które narażone są na efekt społecznych oczekiwań, niedostatek badań podłużnych). Ograniczenia te są często bagatelizowane przez zwolenników, którzy równie często nie są w stanie rozważyć w pełni znaczenia bycia wychowanym przez kobietę i mężczyznę oraz męskich i żeńskich wzorców dla dzieci. Lewicowa stronniczość jest też widoczna przy interpretacji wyników, kiedy to badacze lekceważą własne rezultaty sugerujące negatywny wpływ homoseksualnego rodzicielstwa na rozwój dzieci"[19].

2002

W czasopiśmie naukowym "Scandinavian Journal of Psychology" ukazała się praca przeglądowa podsumowująca wyniki 23 badań: 20 badań dotyczyło lesbijskich matek, a tylko 3 – gejowskich ojców. Dzieci wychowywane przez homoseksualnych rodziców nie różniły się od swoich rówieśników w zakresie preferencji seksualnych, funkcjonowania emocjonalnego, poznawczego, ról płciowych, napiętnowania, tożsamości płciowej i zachowania. Uczestnicy badań byli rekrutowani metodą kuli śnieżnej i zgłaszali się jako ochotnicy. Ponadto, jak stwierdzi autorzy: "Próby były najczęściej małe, co zwiększało szanse na wysunięcie wniosku, że nie ma różnicy między grupami, gdy faktycznie różnice istniały"[22].

2005

Przegląd literatury wykazał, że dzieci wychowywane przez gejowskich ojców i lesbijskie matki nie wyrastają częściej na homoseksualistów i nie różnią się zasadniczo od dzieci heteroseksualnych rodziców pod względem psychologicznego rozwoju, rozwoju osobowości i identyfikacji płciowej. Badania są ograniczone małymi próbami, a większość z nich dotyczy rodzin lesbijek, opublikowano tylko kilka badań na temat rodzin tworzonych przez gejów[46].

William Meezan and Jonathan Rauch, którzy przedstawili się w swoim artykule jako zdeklarowani geje i zwolennicy małżeństw jednopłciowych, dokonali analizy ponad 50 publikacji na temat homoseksualnego rodzicielstwa i doszli do wniosku, że generalnie badania pokazują, że te dzieci nie wyrastają częściej na homoseksualistów, nie mają problemów z tożsamością płciową i nie różnią się zasadniczo od rówieśników. Ale niektóre badania wskazują, że zachowanie córek lesbijek jest bardziej męskie od rówieśniczek i że dzieci lesbijskich matek, szczególnie córki, są bardziej otwarte na różne seksualne tożsamości i chętniej kwestionują własną seksualność oraz rozważają możliwość homoseksualnego związku. Jak zauważyli autorzy, próby badawcze są małe (większość badań ma próby poniżej 25 dzieci), niereprezentatywne i nielosowe, a więc generalizowanie na ich podstawie jest niemożliwe. Ponadto większość osób badanych to białe, wykształcone, wyoutowane lesbijki, z miast i klasy średniej. Część badań nie ma grup porównawczych, a tylko w kilku pozyskano dane bezpośrednio od dzieci. Co więcej, rzetelność i trafność pomiarów jest wątpliwa[1].

Praca przeglądowa 44 empirycznych badań na temat lesbijskiego rodzicielstwa wykazała, że dzieci lesbijskich matek rozwijają się prawidłowo, aczkolwiek są bardziej skłonne do rozważania możliwości związku jednopłciowego. Okazało się, że większość badań ma relatywnie małe próby, głównie uznaniowe. Badane osoby rekrutowano metodą kuli śnieżnej i przez ogłoszenia w homoseksualnych magazynach i homoseksualne organizacje. Często grupami kontrolnymi były samotne matki. A większość danych oparto na samoopisach rodziców[20].

2006

Ministerstwo Sprawiedliwości Kanady opublikowało zbiorczy raport zespołu ekspertów (z zastrzeżeniem: Poglądy wyrażone w niniejszym raporcie są poglądami autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Ministerstwa Sprawiedliwości Kanady), zawierający porównanie 233 publikacji naukowych dotyczących rodzicielstwa, z czego 46 jednopłciowego (w większości lesbijskiego). W podsumowaniu raportu stwierdzono: "Kilka badań sugeruje, iż dzieci wychowywane przez pary lesbijek mają nieznacznie lepsze warunki społeczne niż dzieci wychowywane w tradycyjnych rodzinach nuklearnych. Kilka badań pokazuje, iż jest na odwrót, zaś większość badań nie wykazała żadnych różnic. Bardzo ograniczona ilość badań dotyczących wychowywania dzieci przez pary gejów potwierdza tę samą konkluzję"[47].

2007

Z danych Williams Institute wynika, że dzieci wychowywane przez pary gejowskie i lesbijskie mają zapewnione gorsze warunki materialne i mieszkaniowe niż dzieci wychowywane przez heteroseksualne pary małżeńskie[39].

Sharon Quick, zeznając przed sądem w stanie Iowa, zakwestionowała raport opublikowany przez Amerykańską Akademię Pediatryczną w 2002 roku[9], któremu zarzuciła brak naukowej rzetelności, przejawiający się m.in. twierdzeniem o braku różnic, kiedy część cytowanych badań wykazało różnice, błędną interpretacją danych, niepotwierdzonymi i mylącymi twierdzeniami. Według Quick w 57% przypadków cytowań różnych badań w raporcie zawierało mniejsze lub większe błędy. Część błędów powtórzono w raporcie w 2006 roku[48]. Quick dokonała też przeglądu 63 publikacji naukowych i stwierdziła, że próby są małe, niereprezentatywne i nielosowe, uczestników rekrutowano metodą kuli śnieżnej lub sami zgłaszali się jako ochotnicy. Część badań była finansowana przez organizacje homoseksualne, takie jak Horizons Foundation, Lesbian Health Fund of the Gay and Lesbian Medical Association, Equity Foundation’s Lesbian Family Project i Uncommon LEGACY Foundation. Rzetelność i trafność pomiarów jest wątpliwa, a uczestnicy badania mogli prezentować pozytywny obraz homoseksualnego rodzicielstwa, a biorąc pod uwagę fakt, że historycznie homoseksualizm był nieakceptowany, to samoopisy homoseksualistów są z natury rzeczy niewiarygodne. Co więcej, część badaczy jest przychylnie nastawiona do takiego rodzicielstwa, między innymi dlatego, że sami są homoseksualni[21][49].

2008

Metaanaliza 19 badań nie wykazała znaczących różnic między dziećmi wychowanymi przez homoseksualistów a heteroseksualistów w większości badanych obszarów. Jak przyznają autorzy, większość badań dotyczy białych, dobrze wykształconych lesbijek, z miast i klasy średniej. Badania mają małe próby i trudno je uzyskać w sposób losowy i żeby były reprezentatywne, co może skutkować otrzymaniem obciążonej próby. Ponadto poleganie na ochotnikach i ich samoopisach może naruszać kryterium trafności wewnętrznej, istnieje także ryzyko wystąpienia efektu społecznych oczekiwań, kiedy to osoba badana odpowiada tak, żeby zaprezentować siebie w jak najlepszy sposób[2].

2010

Timothy Biblarz i Judith Stacey na łamach "Journal of Marriage and Family" dokonali przeglądu 33 badań porównujących rodzicielstwo jednopłciowe (z czego tylko dwa badania dotyczyły gejów) z rodzicielstwem heteroseksualnym oraz 48 badań porównujących samotne matki z samotnymi ojcami i doszli do wniosku, że: "Atuty typowo związane z rodzinami małżeństw heteroseksualnych występują w takim samym stopniu w rodzinach z dwiema matkami i ewentualnie z dwoma ojcami. Średnia różnic faworyzuje kobiety niż mężczyzn, ale umiejętności rodzicielskie nie są dychotomiczne ani wyłączne." Autorzy jednak przyznają, że próby do badań dotyczących porównań lesbijskich rodzin z rodzinami par heteroseksualnych pozyskano metodą kuli śnieżnej lub z klinik sztucznego zapłodnienia, w przeciwieństwie do prób badań samotnego rodzicielstwa, które pozyskano drogą losową[50].

Metaanaliza opublikowana na łamach "Journal of Biosocial Science" wykazała, że dzieci wychowywane przez homoseksualistów częściej wyrastają na homoseksualistów, biseksualistów lub są niepewne własnej orientacji seksualnej. Od 16% do 57% dzieci wychowywanych przez nich dzieci deklaruje nieheteroseksualną orientację, wśród córek lesbijek odsetek ten waha się od 33% do 57%[51].

Nanette Gartrell i Henny Bos opublikowały w miesięczniku "Pediatrics" wyniki podłużnego badania lesbijskich rodzin (NLLFS) dotyczącego rozwoju psychologicznego 17-letnich dzieci. Z raportów lesbijskich matek wynika, że ich dzieci były lepiej oceniane pod względem społecznych i szkolnych, jak i ogólnych umiejętności, sprawiały mniej problemów społecznych i były mniej agresywne niż ich rówieśnicy. Jak przyznają autorki, próba nie była losowa, nie użyto testów przeznaczonych dla dzieci i nauczycieli, a grupa porównawcza nie była dopasowana pod względem rasy/grupy etnicznej i miejsca zamieszkania. Ponadto badanie było finansowane przez organizacje LGBT, takie jak Gill Foundation, Lesbian Health Fund of the Gay and Lesbian Medical Association i Horizons Foundation[52].

2011

W 2011 roku w czasopiśmie naukowym "Archives of Sexual Behavior" ukazały się wyniki badania podłużnego lesbijskich rodzin (NLLFS) dotyczące życia seksualnego 17-letnich dzieci. Wskazują one na to, że dzieci lesbijek są mniej narażone na przemoc ze strony rodzica lub opiekuna, a córki lesbijek są bardziej skłonne do zachowań homoseksualnych i do identyfikowania się jako kobiety biseksualne. Jak przyznają autorki, próba nie była losowa, a grupa porównawcza nie była dopasowana pod względem socjoekonomicznym, rasy/grupy etnicznej i miejsca zamieszkania. Ponadto badanie było finansowanie przez organizacje LGBT: Gill Foundation, Lesbian Health Fund of the Gay and Lesbian Medical Association, Horizons Foundation i Williams Institute[53].

2012

Na łamach "Social Science Research" ukazała się praca podważająca raport Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego[4], który podsumowywał wyniki 59 badań[23]. Raport został skrytykowany za to, że większość cytowanych w nim badań bazowała na małych i niereprezentatywnych próbach uznaniowych, że blisko połowa badań nie miała grup porównawczych, a jak już miała to często były to samotne heteroseksualne matki, że brakowało badań przeprowadzonych w długim okresie czasu, że wyniki badań miały ograniczony zakres i że dane pokazujące negatywny wpływ wychowywania dzieci przez gejów i lesbijki zostały zmarginalizowane[23].

Adopcja[edytuj | edytuj kod]

Prawo do adopcji dzieci przez pary jednopłciowe na świecie

     Adopcja przez pary jednopłciowe legalna

     Adopcja przez partnera związku jednopłciowego legalna

     Adopcja dozwolona przez samotną osobę LGBT

     Brak praw do adopcji / brak informacji

Prawo do adopcji dzieci przez pary jednopłciowe w Ameryce Północnej

     Adopcja przez pary jednopłciowe legalna

     Adopcja przez partnera związku jednopłciowego legalna

     Adopcja przez pary jednopłciowe nielegalna

     Brak praw do adopcji / brak informacji

Adopcja przez pary osób tej samej płci jest legalna w Andorze, Argentynie, Belgii, Brazylii, Danii, Francji, Guamie, Hiszpanii, Holandii, Islandii, Kanadzie, Norwegii, Nowej Zelandii, Republice Południowej Afryki, Szwecji, Urugwaju, Wielkiej Brytanii oraz w niektórych regionach Australii, USA i Meksyku. W Finlandii, Niemczech, Grenlandii i Izraelu dozwolona jest adopcja dziecka partnera partycypującego w związku partnerskim.

Według sondażu Eurobarometr wykonanego na zlecenie Unii Europejskiej w 2006 roku 7% Polaków odpowiedziało, iż popiera prawa adopcyjne dla par jednopłciowych. Obok Malty był to najniższy odsetek w UE. W innych krajach Unii procent ten wynosił: Holandia 69%, Szwecja 51%, Dania 44%, Austria 44%, Belgia 43%, Hiszpania 43%, Niemcy 42%, Luksemburg 39%, Francja 35%, Wielka Brytania 33%, Irlandia 30%, Włochy 24%, Finlandia 24%, Czechy 24%, Portugalia 19%, Słowenia 17%, Estonia 14%, Węgry 13%, Litwa 12%, Słowacja 12%, Bułgaria 12%, Grecja 11%, Cypr 10%, Łotwa 8%, Rumunia 8%. Średnia dla wszystkich mieszkańców Unii Europejskiej (bez Bułgarii i Rumunii) wyniosła 32%[54].

We wrześniu 2010 roku Sąd Apelacyjny na Florydzie orzekł, że badania i raporty wykazały brak różnić w wychowaniu dzieci przez homoseksualistów i irracjonalne jest twierdzenie czegoś innego, dodając, że w najlepszym interesie dzieci nie jest zakaz adopcji przez homoseksualistów[55].

22 stycznia 2008 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka, który rozpatrywał pozew lesbijki o inicjałach E. B. przeciwko Francji orzekł, iż różnicowanie prawa do adopcji ze względu na orientację seksualną osoby przysposabiającej jest naruszeniem Europejskiej Konwencji Praw Człowieka[56]. W marcu 2012 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu uznał, że odmowa adopcji parom homoseksualnym, które zawarły związek partnerski, nie jest dyskryminacją. Trybunał orzekł również, że Europejska Konwencja Praw Człowieka nie wymaga od rządów państw członkowskich wprowadzenia małżeństw homoseksualnych[57]. W lutym 2013 roku Trybunał uznał austriackie prawo zabraniające lesbijkom adopcji dzieci swoich partnerek za dyskryminujące[58].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
na temat rodzicielstwa LGBT

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Meezan W, Rauch J. Gay Marriage, Same-Sex Parenting, and America’s Children. „The Future of Children”. 15 (2), s. 97–115, 2005. PMID 16158732. [dostęp 2012–04–17]. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Crowl A, Ahn S, Baker J. A Meta-Analysis of Developmental Outcomes for Children of Same-Sex and Heterosexual Parents. „Journal of GLBT Family Studies”. 4 (3), s. 385–407, 2008. doi:10.1080/15504280802177615. [dostęp 2012–04–17]. 
  3. 3,0 3,1 American Psychological Association: Answers to your questions: For a better understanding of sexual orientation and homosexuality. 2008. [dostęp 2012–04–17].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 American Psychological Association: Lesbian & Gay Parenting. 2005. [dostęp 2012–04–17].
  5. 5,0 5,1 Biblarz TJ, Savci E. Lesbian, Gay, Bisexual, and Transgender Families. „Journal of Marriage and Family”. 72 (3), s. 480–97, 2010. doi:10.1111/j.1741-3737.2010.00714.x. 
  6. 6,0 6,1 APA Council of Representatives: Sexual Orientation, Parents, & Children. American Psychological Association, 2004. [dostęp 2012–04–17].
  7. American Psychiatric Association: Position Statement on Adoption and Co-parenting of Children by Same-sex Couples. 2002. [dostęp 2013–08–31].
  8. American Psychoanalytic Association: Position Statement on Parenting. 2012. [dostęp 2013–08–31].
  9. 9,0 9,1 9,2 Perrin EC; Committee on Psychosocial Aspects of Child and Family Health. Technical Report: Coparent or Second-Parent Adoption by Same-Sex Parents. „Pediatrics”. 109 (2), s. 341–4, 2002. PMID 11826220. [dostęp 2012–04–17]. 
  10. 10,0 10,1 American Academy of Pediatrics. AAP Publications Retired and Reaffirmed. „Pediatrics”. 125 (2), s. e444–e445, 2010. doi:10.1542/peds.2009-3160. 
  11. Canadian Psychological Association: Marriage of Same-Sex Couples – 2006 Position Statement Canadian Psychological Association. 2006. [dostęp 2012–04–17].
  12. American Academy of Child and Adolescent Psychiatry: Gay, Lesbian, Bisexual, or Transgender Parents. 2008. [dostęp 2013–08–31].
  13. 13,0 13,1 Belcastro et al. A Review of Data Based Studies Addressing the Affects of Homosexual Parenting on Children's Sexual and Social Functioning. „Journal of Divorce & Remarriage”. 20 (1–2), s. 105–22, 1993. doi:10.1300/J087v20n01_06. 
  14. 14,0 14,1 Baumrind D. Commentary on Sexual Orientation: Research and Social Policy Implications. „Developmental Psychology”. 31 (1), s. 130–6, 1995. doi:10.1037/0012-1649.31.1.130. 
  15. 15,0 15,1 Fitzgerald B. Children of Lesbian and Gay Parents: A Review of the Literature. „Marriage & Family Review”. 29 (1), s. 57–75, 1999. doi:10.1300/J002v29n01_05. [dostęp 2012–04–17]. 
  16. 16,0 16,1 Affidavit of Steven Lowell Nock. ca9.uscourts.gov, 2001. [dostęp 2012–04–17].
  17. 17,0 17,1 17,2 Stacey J, Biblarz TJ. (How) Does the Sexual Orientation of Parents Matter?. „American Sociological Review”. 66 (2), s. 159–83, 2001. doi:10.2307/2657413. [dostęp 2012–04–17]. 
  18. 18,0 18,1 Robert Lerner, Althea K. Nagai: No Basis: What the Studies Don’t Tell Us About Same-Sex Parenting. Washington, DC: Marriage Law Project, 2001. [dostęp 2012–04–17].
  19. 19,0 19,1 Redding RE. Sociopolitical diversity in psychology: The case for pluralism. „American Psychologist”. 56 (3), s. 205–15, 2001. doi:10.1037/0003-066X.56.3.205. PMID 11315246. 
  20. 20,0 20,1 20,2 Bos HM, van Balen F, van den Boom DC. Lesbian families and family functioning: an overview. „Patient Educ Couns”. 59 (3), s. 263–75, 2005. doi:10.1016/j.pec.2004.10.006. PMID 16326265. [dostęp 2012–04–17]. 
  21. 21,0 21,1 Sharon Quick: Analysis of AAP’s Technical Report on Same-Sex Adoption. ethicalhealthcare.org, 2007. [dostęp 2012–04–17].
  22. 22,0 22,1 22,2 Anderssen N, Amlie C, Ytterøy EA. Outcomes for children with lesbian or gay parents. A review of studies from 1978 to 2000. „Scandinavian Journal of Psychology”. 43 (4), s. 335–51, 2002. doi:10.1111/1467-9450.00302. PMID 12361102. 
  23. 23,0 23,1 23,2 Marks L. Same-sex parenting and children’s outcomes: A closer examination of the American psychological association’s brief on lesbian and gay parenting. „Social Science Research”. 41 (4), s. 735–51, 2012. doi:10.1016/j.ssresearch.2012.03.006. PMID 23017844. [dostęp 2013–08–31]. 
  24. Ambert AM. Same-Sex Couples And Same-Sex-Parent Families: Relationships, Parenting, And Issues Of Marriage. „Contemporary Family Trends”, 2005. [dostęp 2012–02–28]. 
  25. 80.000 dzieci żyje w rodzinach homoseksualnych. wp.pl (El País), 2006–06–27. [dostęp 2012–02–28].
  26. Allen DW: More Heat Than Light: A Critical Assessment of the Gay Parenting Literature, 1995—2010. The Berkeley Electronic Press, 2011. [dostęp 2012–04–17].
  27. 27,0 27,1 Patterson CJ. Children of lesbian and gay parents. „Child Development”. 63 (5), s. 1025–42, 1992. doi:10.1111/j.1467-8624.1992.tb01679.x. PMID 1446541. 
  28. Farr RH, Forssell SL, Patterson CJ. Parenting and Child Development in Adoptive Families: Does Parental Sexual Orientation Matter?. „Applied Developmental Science”. 14 (3), s. 164–78, 2010. doi:10.1080/10888691.2010.500958. [dostęp 2012–04–17]. 
  29. Tomalski P: Nietypowe rodziny. O parach lesbijek i gejów oraz ich dzieciach z perspektywy teorii przywiązania. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2007. ISBN 978-83-235-0219-7.
  30. Same-sex couple families. W: Year Book Australia [on-line]. Australian Bureau of Statistics, 2005. [dostęp 2012–01–14].
  31. Childrens living arrangements. Australian Bureau of Statistics, 2006. [dostęp 2012–04–17].
  32. Liesbeth Steenhof: Over 50 thousand lesbian and gay couples. Statistics Netherlands (Centraal Bureau voor de Statistiek), 2005. [dostęp 2012–04–17].
  33. 2001 Census: Marital status, common-law status, families, dwellings and households. Statistics Canada, 2002–10–22. [dostęp 2012–01–14].
  34. 2006 Census: Family portrait: Continuity and change in Canadian families and households in 2006: National portrait: Census families. Statistics Canada, 2006. [dostęp 2012–01–14].
  35. Marina Rupp (redakcja): The living conditions of children in same-sex civil partnerships. Federal Ministry of Justice, 2010. [dostęp 2012–04–17].
  36. Black et al. Demographics of the gay and lesbian population in the United States: evidence from available systematic data sources. „Demography”. 37 (2), s. 139–54, 2000. PMID 10836173. [dostęp 2012–04–17]. 
  37. Bryant AS, Demian. Relationship Characteristics of American Gay and Lesbian Couples: Findings from a National Survey. „Journal of Gay & Lesbian Social Services”. 1 (2), s. 101–17, 1994. doi:10.1300/J041v01n02_06. 
  38. Reynolds Farley, John Haaga (redakcja): The American People: Census 2000. New York: Russell Sage Foundation, 2005, s. 175. ISBN 0-87154-273-0. [dostęp 2012–04–17].
  39. 39,0 39,1 Romero et al: Census Snapshot. Williams Institute, 2007. [dostęp 2012–01–14].
  40. 40,0 40,1 Gary J. Gates, Abigail M. Cooke: Census Snapshot: 2010. Williams Institute, 2011. [dostęp 2012–04–17].
  41. Percent of All Households Reporting as Same-sex Couple Households: 2010 Census. census.gov, 2011. [dostęp 2012–04–17].
  42. Gold et al. Children of gay or lesbian parents. „Pediatrics in Review”. 15 (9), s. 354–8, 1994. PMID 7971593. 
  43. Sarantakos S. Children in three contexts: family, education and social development. „Children Australia”. 21 (3), s. 23–31, 1996. 
  44. Golombok S, Tasker F, Murray C. Children Raised in Fatherless Families from Infancy: Family Relationships and the Socioemotional Development of Children of Lesbian and Single Heterosexual Mothers. „Journal of Child Psychology and Psychiatry”. 38 (7), s. 783–91, 1997. doi:10.1111/j.1469-7610.1997.tb01596.x. PMID 9363577. 
  45. Riggs SC. Coparent or Second-Parent Adoption by Same-Sex Parents. „Pediatrics”. 109 (6), s. 1193–4, 2002. doi:10.1542/peds.109.6.1193. PMID 12042578. [dostęp 2012–04–17]. 
  46. Greenfeld DA. Reproduction in same sex couples: quality of parenting and child development. „Curr Opin Obstet Gynecol”. 17 (3), s. 309–12, 2005. PMID 15870566. 
  47. Hastings et al: Children's Development of Social Competence Across Family Types. Department of Justice Canada, 2006. [dostęp 2012–04–17].
  48. Pawelski et al. The Effects of Marriage, Civil Union, and Domestic Partnership Laws on the Health and Well-being of Children. „Pediatrics”. 118 (1), s. 349–64, 2006. doi:10.1542/peds.2006-1279. PMID 16818585. 
  49. Sharon Quick: Quotation Errors in AAP’s Technical Report. ethicalhealthcare.org, 2007. [dostęp 2012–04–17].
  50. Biblarz TJ, Stacey J. How Does the Gender of Parents Matter?. „Journal of Marriage and Family”. 72 (1), s. 3–22, 2010. doi:10.1111/j.1741-3737.2009.00678.x. [dostęp 2012–04–17]. 
  51. Schumm WR. Children of homosexuals more apt to be homosexuals? A reply to Morrison and to Cameron based on an examination of multiple sources of data. „Journal of Biosocial Science”. 42 (6), s. 721–42, 2010. doi:10.1017/S0021932010000325. 
  52. Gartrell N, Bos H. US National Longitudinal Lesbian Family Study: Psychological Adjustment of 17-Year-Old Adolescents. „Pediatrics”. 126 (1), s. 28–36, 2010. doi:10.1542/peds.2009-3153. PMID 20530080. 
  53. Gartrell NK, Bos HM, Goldberg NG. Adolescents of the U.S. National Longitudinal Lesbian Family Study: Sexual Orientation, Sexual Behavior, and Sexual Risk Exposure. „Archives of Sexual Behavior”. 40 (6), s. 1199–209, 2011. doi:10.1007/s10508-010-9692-2. PMID 21057866. 
  54. Standard Eurobarometer 66 / Autumn 2006 - TNS Opinion & Social (ang.). [dostęp 7 lipca 2007].
  55. Third District Court of Appeal State of Florida: Florida Department of Children and Families vs. In re: Matter of Adoption of X.X.G. and N.R.G.. 2010–09–22. [dostęp 2012–04–20].
  56. Case of E. B. vs. France.
  57. European Court of Human Rights: The refusal to allow a woman to adopt her same-sex partner’s child was not discriminatory. 2012–03–15. [dostęp 2012–04–20].
  58. http://prawo.money.pl/aktualnosci/wiadomosci/artykul/austria;para;lesbijek;wygrala;sprawe;o;adopcje,111,0,1254255.html

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]