Rohaczów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rohaczów
biał. Рагачоў, ros. Рогачёв
Herb Flaga
Herb Rohaczowa Flaga Rohaczowa
Państwo  Białoruś
Obwód Coat of arms of Homyel Voblast.svg homelski
Populacja (2010)
• liczba ludności

33 600[1]
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Rohaczów
Rohaczów
Ziemia 53°06′N 30°03′E/53,100000 30,050000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Białoruś

Rohaczów (dawniej: Rohaczew; białorus. Рагачоў, Rahaczou, ros. Рогачёв) - miasto na Białorusi w obwodzie homelskim, nad Dnieprem. Stolica administracyjna rejonu rohaczewskiego. 33,6 tys. mieszkańców (2010). Przemysł spożywczy, materiałów budowlanych, paszowy; uzdrowisko balneologiczne; przystań rzeczna.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Położony w widłach rzek Dniepr i Druć obronny gród wzmiankowano po raz pierwszy w 1142 roku w Kronice Ipatijewskiej. Pod koniec XII wieku gród został opanowany przez Księstwo Turowskie. Od końca XIII wieku do rozbiorów znajdował się w Wielkim Księstwie Litewskim, do którego przyłączył gród książę Dowmunt. Na początku XVI wieku stał się własnością Zygmunta I Starego, który w 1522 roku oddał go w prezencie ślubnym królowej Bonie Sforzy, która włączyła Rohaczów do swojej domeny i przez 30 lat gospodarowania znacznie rozwinęła pod względem ekonomicznym, przerwanym tylko najazdem w 1535 roku w czasie wojny z Moskwą. W tym czasie miasto stało się ważnym punktem na trasie drogi wodnej łączącej Smoleńsk z Kijowem. W 1576 roku odnotowano istnienie zamku obronnego.

Podczas wojny z Moskwą 1654-1667 zdobyty w 1654 roku przez wojska kozackie Iwana Zołotareńki, które spaliły miasto i zamek.

W wyniku pierwszego rozbioru Polski (1772) wcielony do Imperium Rosyjskiego roku oderwany od Polski i włączony do Rosji.

Pod koniec XIX wieku większość mieszkańców stanowiła ludność żydowska. Był też ośrodkiem chasydyzmu (urodził się tu Joseph Rosen). W 1902 roku doprowadzono do miasta linię kolejową z Mohylewa, w związku z czym zaczął rozwijać się jako ośrodek przemysłowy. W lutym 1918 roku miejsce walk I Korpusu Polskiego generała Dowbor-Muśnickiego z bolszewikami o węzeł kolejowy.

Po traktacie ryskim w 1921 r. Rohaczów pozostał po sowieckiej stronie granicy. Przed II wojną światową liczył ok. 17 tys. mieszkańców.

Od lipca 1941 do lutego 1944 roku pod okupacją niemiecką, która zakończyła się po Operacji Bagration.

W 1971 roku odkryto w jednej z wsi pod Rohaczowem skarb monet.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Góra królowej Bony z pozostałościami wałów zamkowych
  • Ruiny kościoła św. Antoniego Padewskiego, zbudowanego w latach 1910-12 z cegły w stylu neogotyckim (ul. Wołodarskiego)
  • Cerkiew św. Aleksandra Newskiego z końca XIX w.
  • Gmach ziemstwa z 1916 r. (ul. Lenina 62)
  • Kaplice na starym cmentarzu chrześcijańskim

Kościół katolicki[edytuj | edytuj kod]

Siedziba parafii (kościół św. Katarzyny) i dekanatu.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]