Rokita (diabeł)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rokita – imię jednego z diabłów, występującego w polskich podaniach ludowych. Rokita był bardzo hojnym rozbójnikiem z Domaradza. Mieszkał na górze Chyb z innymi zbójnikami. Okradał kupców przyjeżdżających do Domaradza, skradzionymi łupami obdarowywał chłopów. Według innej wersji legendy Rokita, zwany inaczej Rokietnikiem, był złą duszą zamieszkującą bagna (stąd jego nazwa pochodząca od mchu rokietnika często występującego w środkowoeuropejskich lasach) i topiącą tych, którzy wdarli się na teren jego siedliszcza. Jeszcze inna wersja mówiła, że był diabłem kaliskim konkurującym z łęczyckim Borutą.

Jedna z legend mówi, że Rokita razem z Borutą mieli opić się w jednej z karczm w Łodzi. Gdy oberżysta nie chciał już sprzedać im kolejnego kufla piwa lub wina, Rokita zapłacił, ale sprawił, że talary, którymi zapłacił, były tak gorące, że właściciel karczmy nie mógł ich w jakikolwiek sposób złapać w ręce.

W podaniach ludowych na śląsku Rokita występuje też jako utopiec[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Kor-Walczak, E., Baśnie i legendy kaliskie, Poznań 1976

Przypisy

  1. Barbara Podgórska, Adam Podgórski: Mitologia Śląska. Przywiarki ślónskie. Katowice: KOS, 2011, s. 353.